न ववर्ष तदा तस्मिन्विषये पाकशासनः
विश्वामित्रस्तदा दारांस्तस्मिंस्तु विषये नृप
कातरा तत्र संजाता भार्या कौशिकस्य ह
बालकान्क्षुधयाऽऽक्रांतान्रुदतः पश्यती भृशम्
चिंतयामास दुःखार्ता तोकान्वीक्ष्य क्षुधाऽऽतुरान्
न मे त्राताऽस्ति पुत्राणां पतिर्मे नास्ति सन्निधौ
धनहीना च मां त्यक्त्वा तपस्तप्तं गतः पतिः
बालानां भरणं केन करोमि पतिना विना 7.10.
एकं सुतं तु विक्रीय द्रव्येण कियता पुनः
सर्वेषां मारणं नाद्धा युक्तं मम विपर्यये
हृदयं कठिनं कृत्वा संचिंत्य मनसा सती
मुनिपत्नी गले बद्ध्वा मध्यमं पुत्रमौरसम्
दृष्टा सत्यव्रतेनाऽऽर्ता तापसी शोकसंयुता
रुदंतं बालकं कंठे बद्ध्वा नयसि काऽधुना
ऋषिपत्न्युवाच विक्रेतुमौरसं कामं गमिष्ये विषमेऽ सुतम्
अन्नं नास्ति पतिर्मुक्त्वा गतस्तप्तं नृप क्वचित्
राजोवाच तावदेव पतिस्तेऽत्र वनाच्चैवाऽऽगमिष्यति
वृक्षे तवाऽऽश्रमाभ्याशे भक्ष्यं किंचिन्निरंतरम् 7.10.
इत्युक्ता सा तदा तेन राज्ञा कौशिककामिनी
सोऽभवद्गालवो नाम गलबंधान्महातपाः
सत्यव्रतस्तु भक्त्या च कृपया च परिप्लुतः
वने स्थितान्मृगान्हत्वा वराहान्महिषांस्तथा
ऋषिपत्नी गृहीत्वा तन्मांसं पुत्रानदा त्ततः
अयोध्यां चैव राज्यं च तथैवांतः पुरं मुनिः
सत्यव्रतोऽपि धर्मात्मा ह्यतिष्ठन्नगराद्बहिः
सत्यव्रतो ह्यकस्माच्च कस्यचित्कारणान्नृपः
त्याज्यमानं वने पित्रा धर्मिष्ठं च प्रियं सुतम्
पाणिग्रहणमंत्राणां निष्ठा स्यात्सप्तमे पदे 7.10.
कस्मिंश्चिद्दिवसेऽरण्ये मृगाभावं महीपतिः
तां जघान क्षुधार्तस्य क्रोधान्मोहाच्च दस्युवत्