तस्य बिंदुमती भार्या शशबिंदोः सुताऽभवत्
तस्यामुत्पादयामास मांधाता द्वौ सुतौ नृप
पुरुकुत्सात्ततोऽरण्यः पुत्रः परमधार्मिकः
हर्यश्वस्तस्य पुत्रोऽभूद्धार्मिकः परमार्थवित्
अरुणस्य सुतः श्रीमान्सत्यव्रत इति श्रुतः
स पापात्मा विप्रभार्यां हृतवान्काममोहितः
मिलिता ब्राह्मणास्तत्र राजानमरुणं नृप
पप्रच्छ राजा तान्विप्रान्दुःखितान्पुरवासिनः 7.10.
तन्निशम्य द्विजा वाक्यं राज्ञो विनयपूर्वकम्
ब्राह्मणा ऊचुः विवाहिता विप्रकन्या बलेन बलिनां वर
व्यास उवाच पुत्रमाह वृथा नाम कृतं ते दुष्टकर्मणा
गच्छ दूरं सुमंदात्मन्दुराचार गृहान्मम
कुपितं पितरं प्राह क्व गच्छामिति वै मुहुः
श्वपचस्य कृतं कर्म द्विजदारापहारणम्
नहि पुत्रेण पुत्रार्थी त्वया च कुलपांसना
स निशम्य पितुर्वाक्यं कुपितस्य महात्मनः
सत्यव्रतस्तदा तत्र श्वपाकैः सह वर्तते
यदा निष्कासितः पित्रा कुपितेन महात्मना 7.10.
तस्मात्सत्यव्रतस्तस्मिन्बभूव क्रोधसंयुतः
केनचित्कारणेनाथ पिता तस्य महीपतिः
न ववर्ष तदा तस्मिन्विषये पाकशासनः
विश्वामित्रस्तदा दारांस्तस्मिंस्तु विषये नृप
कातरा तत्र संजाता भार्या कौशिकस्य ह
बालकान्क्षुधयाऽऽक्रांतान्रुदतः पश्यती भृशम्
चिंतयामास दुःखार्ता तोकान्वीक्ष्य क्षुधाऽऽतुरान्
न मे त्राताऽस्ति पुत्राणां पतिर्मे नास्ति सन्निधौ
धनहीना च मां त्यक्त्वा तपस्तप्तं गतः पतिः
बालानां भरणं केन करोमि पतिना विना 7.10.
एकं सुतं तु विक्रीय द्रव्येण कियता पुनः
सर्वेषां मारणं नाद्धा युक्तं मम विपर्यये