वसुदेवः भगवन्तं नारदं प्राञ्जलिरुवाच—"भगवन्, एषा या देवी, का सा, किमस्याः स्वरूपं वा, किं चास्याः बलम्? कथं चास्याः पूजनविधिः? सर्वं मे कथय, महामुने।" इत्युक्ते, नारदः प्रहसन्नुवाच—"वसुदेव महाभाग! शृणु मम संक्षेपेण। को हि शक्तः देवीमहोत्कर्षस्य विस्तार्य वर्णनं कर्तुम्? सा देवी नित्याभ्युदया, सत्यम्, चैतन्यम्, आनन्दरूपिणी च; सा परात्परा, यस्याः विश्वमिदं व्याप्यते। ब्रह्मणा यस्याः पूजनात् चराचरमिदं सृष्टम्, या स्तुत्वा सः मदुकैटभयोर्भयं मुक्तः। विष्णुः अपि तस्याः प्रसादेन विश्वं धारयति; रुद्रः तु करुणावलोकनात् तस्याः संहारं करोति। सा बन्धमोक्षयोः कारणम्, मोक्षप्रदा, पराविद्या, परा देवी, सर्वाधिपतिनामधिपतिः। या नवम्यां विधिना जगन्मातरं पूजयन्, नवदिने भगवत्याः भागवतश्रवणेन, तत्क्षणादपि पुत्रलाभः स्यात्; पठतः शृण्वतः च भोगमोक्षौ नैव दूरस्थौ। एवं नारदवाक्यश्रवणात् वसुदेवः तं प्रणम्य स्नेहपूरितः पुनरुवाच—"भगवन्, तव वचनेन मम पूर्वकाले यद्वृत्तं तत्सर्वं स्मृतम्। शृणुष्व मया भगवत्याः महिम्नः प्रारम्भः कथ्यते। पूर्वं दिव्यवचसा कंसः, स्वमृत्युः देवक्या अष्टमे गर्भे भविष्यतीति ज्ञात्वा, मां देवकीं च भीतो दुर्गृहीत्वा कारागारे निबबन्ध। तत्राहं देवक्या सह वसन्, कंसः पापात्मा जातमात्रान् पुत्रान् हत्वा सर्वान् नाशयामास। षडुत्पन्नान् पुत्रान् सः हत्वा, तदा देवकी दुःखार्णवे निमग्ना, दिनरात्रमशोचत्। अथाहं गार्गमृषिं आहूय, तमभिवाद्य पूजयित्वा, पुत्रकामः तस्यै दुःखं निवेदयामास। "भगवन्, करुणासिन्धो, यदूनां गुरो, दीर्घायुषः पुत्रलाभोपायं मे ब्रूहि।" इति। तदा गार्गः प्रसन्नमानसः ममोवाच—"वसुदेव महाभाग! परं साधनं शृणु। सा भगवती दुर्गा भक्तानां दारिद्र्यनाशिनी, तां शुभां पूजय, शीघ्रं सम्पदः प्राप्स्यसि। तस्या पूजनात् सर्वे जनाः सर्वान् कामान् लभन्ते, दुर्गापूजकानां किञ्चिदपि दुःखं नास्ति।" इत्युक्त्वा, अहं हृष्टः स्नेहपूरितः, भार्यया सह तमृषिं भक्त्या प्रणम्य, कृताञ्जलिरुवाच—"भगवन्, यदि मयि ते दया, तर्हि मम कृते चण्डिकां पूजय। अहं कंसगृहे बद्धः किञ्चिदपि कर्तुं न शक्नोमि; तस्मात् त्वमेव मां दुःखसिन्धोः पारे स्थापय।" एवं मया याचितः स ऋषिः सस्नेहमुवाच—"वसुदेव, तव स्नेहात् हितं करिष्यामि।" ततः मया विनीतः स गार्गः ब्राह्मणैः सहितः विन्ध्याचले दुर्गायाः पूजनाय प्रस्थितः। तत्र सः मन्त्रजपध्याननिष्ठः जगन्मातरं भक्तवाञ्छापूरणकारिणीं पूजयामास। पूर्ते व्रते, आकाशवाणी सञ्जज्ञे—"मुने, तुष्टाऽस्मि, तव कार्यं सिद्ध्यति।" भूमेर्भारहरणाय मया विष्णुः प्रेषितः; सः स्वांशेन देवक्या जठरे अवतरीष्यति। कंसभयात् अनकदुन्दुभिः जातं शिशुं गोकुले नन्दगृहं नयिष्यति। ततः यशोदायाः कन्यां स्वगृहं नीत्वा, कंसः तां हन्तुमिच्छन्, सा तस्य हस्तात् मुक्त्वा दिव्यरूपा भूत्वा, मदात्मिका विन्ध्याचले लोकहितं साधयिष्यति। एवं श्रुत्वा गार्गः समाहितचित्तः जगन्मातरं प्रणम्य, मथुरां पुरं जगाम। गार्गस्य भगवत्याः वरदानेन प्रीतः सः भार्यया सह हृष्टः अभवत्। तस्मात् कालात् प्रभृति, भगवन्, अहं भगवत्याः परं महिमानं जानामि, यं त्वत्तः अपि पुनः श्रुत्वा। अतः, भगवन्, त्वमेव भगवत्याः भागवतं पठ; मम पुण्येन, करुणासिन्धो, त्वं मम समीपमागतः।" वसुदेववचः श्रुत्वा, नारदः प्रहृष्टचित्तः शुभदिने शुभनक्षत्रसमये कथनं प्रारब्धवान्। कथायाः विघ्ननिवारणाय द्विजैः नवाक्षरीमन्त्रं च, मार्कण्डेयपुराणे उक्तां भगवतीस्तुतिं च जपितम्। आद्यस्कन्धात् आरभ्य, वसुदेवः भक्त्या श्रीनारदमुखोद्गतं भागवतामृतं शृणोति स्म। नवमे दिने समाप्तायां कथायां, वसुदेवः सन्तुष्टः पुस्तकं वक्तारं च पूजयामास। तदा गुहायां कृष्णजाम्बवतोर्युद्धे, जाम्बवत् कृष्णप्रहारैः क्लान्तदेहः अभवत्। स्मृतिं पुनरालभ्य, सः भगवन्तं प्रणम्य, अपराधक्षमायै भक्त्या प्रार्थयत्। "त्वां रघूत्तमं वेद्मि, येन क्रुद्धेन सागरपतिः कम्पितः, येन च लङ्कायां रावणः सपरिवारः निहतः।" इति। एवं श्रीमद्देवीभागवतपुराणे उक्तानुसारं कथा प्रवहति।