यथा चन्द्रमाः प्रमुदं जनयति, यथा कीर्तिः धनं ददाति, यथा क्षमा स्थैर्यं भूमौ दृश्यते, यथा च समुद्रः गाम्भीर्येण शोभते, एवं हि मन्त्रेषु सावित्री श्रेष्ठा कथ्यते। पापविनाशाय हरीस्मरणं परमं, अष्टादशपुराणेषु चैव देवीभागवतं सर्वोत्तमम्। यः कश्चन उपायेन नववारं शृणोति, तस्य फलं वर्णनातीतम्; स जीवन्नपि मुक्त एव। भूतप्रेतविनाशाय, रिपोः राज्यलाभाय, पुत्रप्राप्तये च देवीभागवतं श्रोतव्यं, विप्रर्षभ। यः श्रीमद्भागवतस्य अर्धश्लोकमपि, पादमपि पठति वा शृणोति वा, स परमां गतिं प्राप्नोति। भगवत्या स्वयमेव अर्धश्लोकः प्रदत्तः, तद्विद्यया शिष्यैः शिष्यपुत्रैश्च विस्तारः कृतः। नास्ति धर्मः गायत्र्याः परः, न तपः गायत्र्याः श्रेष्ठम्, न देवता गायत्र्याः समा, न च नियमः तस्याः परः। सा गायत्री इति कारणं, यतः सः जपकं पाति; अस्मिन्भागवते सा रहस्यरूपेण संस्थिता। अतः, अन्यानि महापुराणानि अपि भागवतस्य षोडशीमांशं न प्राप्नुवन्ति, या भगवत्याः प्रमोदं जनयति। श्रीमद्भागवतं निर्मलं ब्राह्मणानां धनं, यत्र नारायणेन शुद्धधर्मः उक्तः, गायत्र्याः रहस्यं विवृतं, मणिद्वीपस्य वर्णनं च; सा भगवती हिमवतः प्रति गीतवती। अतः, अस्मिन्लोके न किंचित् अस्य पुराणस्य समं वा श्रेष्ठं; तस्मात्, विप्रर्षभ, देवीभागवतं सदा सेवनीयम्। यस्याः सामर्थ्यं न ब्रह्मा, न हरिः, न शिवः, न अनन्तः अपि वेत्ति; न तेषां अंशाः, नांशांशाः अपि जानन्ति, अन्ये देवाः कथं जानेयुः? तस्यै जगन्मातरि नित्यं नमः। यस्याः पादपद्मरजसा ब्रह्मा सृष्टिं करोति प्रतिदिनं, विष्णुः पालयति, रुद्रः संहरति; अन्यः कश्चन न समर्थः। तस्यै जगन्मातरि नित्यं नमः। मणिद्वीपे, यत्र अमृतकूपाः दिव्यतरवः च शोभन्ते, चिन्तामणिगृहेषु अद्भुतरम्यतेजसा, सा माता परमशिवस्य हृदये सस्मितं विराजते; यः तां ध्यायति, स भुक्तिमुक्तिं प्राप्नोति। या ब्रह्मणैः, ईशेन, अच्युतेन, शक्रेण, अन्यैः महर्षिभिः पूजिता, सा मणिद्वीपाधिष्ठात्री देवी लोकमङ्गलं कुर्यात्। ॐ। वयं तां आद्यविद्यां सर्वचैतन्यमयीं धियः प्रेरयन्तीं ध्यायामः। शौनक उवाच— सूत, सूत, भाग्यवन्, नरश्रेष्ठ, त्वं धन्यः, यः शुभानां पुराणसंहितानां सम्यक् अध्ययनं कृतवान्। अष्टादश पुराणानि, पापवर्जित, ऋषिणा कृष्णेन कीर्तितानि; त्वं तानि श्रुत्वा, पठित्वा, दिव्यानि कृतवान्। सर्वाणि पुराणानि पञ्चलक्षणयुक्तानि, रहस्यपूर्णानि, व्यासात् सत्यवत्याः सुतात् त्वया अधीतानि, मानद। पुण्यकर्मणां फलात् त्वं अस्मिन् पुण्ये तीर्थे, दिव्ये, विश्वस्ते, पावने, कलिदोषरहिते आगतः। एषा ऋषिसभा, श्रवणकाङ्क्षिणी, अत्र उपविष्टा, पुण्यद, अतः, सूत, एकाग्रचित्तः पुराणसंहितां वद। दीर्घायुष्मान् भूयाः, सर्वज्ञः, त्रिविधतापरहितः; सुदैविक, अद्य पुराणं वेदसमं कथय। ये जनाः श्रोत्रादिसम्पन्नाः, परं तत्त्वनिष्कर्षे न प्रवर्तन्ते, ते पुराणश्रवणे प्रवृत्ताः न भवन्ति, ते खलु दैवेन मोहिताः। यथा रसज्ञस्य षड्रसाः जिह्वां प्रमादयन्ति, तथा श्रवणे शब्दाः हर्षं जनयन्ति, इति विद्वद्भिः स्वीकृतम्। नागाः श्रोत्ररहिताः अपि शब्दगुणैः मोहिताः; ये श्रोत्रवन्तः सन्ति, श्रवणं न कुर्वन्ति, ते किम् अश्रावकाः न स्युः? अतः, सर्वे द्विजाः अत्र, सौम्य, नैमिषारण्ये समागताः, श्रवणोत्सुकाः, कलिकालभीताः। कालव्यतितिः अपि नानाप्रकारः—मूर्खाणां दुःखैः, बुधानां शास्त्रचिन्तनैः। शास्त्राणि अपि नानारूपाणि, विवादैः, छलैः, गर्वक्रोधैः, तर्कप्रपञ्चैः, विस्तारैः पूरितानि। तेषु वेदान्तः सात्त्विकः, मीमांसा राजसिकी, न्यायः तु तामसिकः तर्कसमृद्धः। एवं, पुराणानि अपि गुणकथानुसारतः त्रिविधानि; तानि पञ्चलक्षणयुक्तानि त्वया वर्णितानि। तत्र भागवतं पञ्चमं, पावनं, वेदसमं, पूर्वं त्वया संक्षिप्ततः कथितम्। तदा तत् केवलं संक्षेपेण उक्तम्, यद्यपि परमाद्भुतम्; तत् मुक्तिदं, कामधर्मदं च। अद्य तद् परमं पुराणं विस्तारतः श्रद्धया वद; सर्वे द्विजाः अत्र दिव्यं शुभं भागवतं श्रोतुमिच्छन्ति। त्वं धर्मज्ञः, पुराणसंहितां प्राचीनां जानासि, या कृष्णेन उक्ता, शिष्यभक्त्या, सात्त्विकस्थैर्येण च। अन्यानि उपदेशानि अपि त्वत्तः श्रुतानि, वदितानि, किन्तु अद्य न तृप्तिम् आप्नुमः, यथा देवाः अमृतपानेन न तृप्यन्ति। सूत, धिक् तद् अमृतं, यत् पानं कृत्वा अपि न मोक्षदायकम्; भागवतपानात् तु नरः क्षिप्रं दुःखात् विमुक्तः स्यात्। सूत, सहस्रयज्ञैः अमृतपानस्य यत्नः कृतः, तथापि न शान्तिं प्राप्नुमः। यज्ञस्य फलं स्वर्गः, स्वर्गात् पुनः पतनं; एवं संसारचक्रे अनवरतं भ्रमणम्। सर्वज्ञ, ज्ञानं विना न कदापि मोक्षः, गुणमयं कालचक्रे भ्रममानेषु जनिषु। अतः, पुण्यभागवतं, सर्वरसयुक्तं, पावनं, मुक्तिदं, रहस्यं, मुक्तिकामानां सदा प्रियं, कथय।