राजन्, तदा मनसा ब्राह्मणान् सम्यक् विनिर्वेश्य, ब्रह्माणं, अध्वर्युं, होतारं, प्रस्तोतारं च विधिना नियोजयेत्। उद्गातारं, प्रतिहार्तरं, अन्यांश्च सभासदान्, सम्यक् परम्परया, यथाविधि, मनसा सम्पूजयेत्तेषां द्विजश्रेष्ठानां सम्मानम्। पञ्चाग्नीन्—प्राणम्, अपानम्, व्यानम्, समानम्, उदानम्—वेदविधिना वेदिकायाम् स्थापयेत्। तत्र प्राणः गार्हपत्योऽग्निः, अपानः आहवनीयः, व्यानः दक्षिणाग्निः, समानः आवसथ्यः, उदानः सभाग्निरिति परिगण्यते; एते पञ्चाग्नयः परमबलवन्तः। हविश्च मनसा निराकारं परं शुद्धं च चिन्तयेत्। तस्मिन्काले मन एव होता, यजमानश्च भवति; यज्ञदेवता ब्रह्मैव निराकारं नित्यं च। फलकरी निर्गुणा शक्तिः सदा वैराग्य-शुभदायिनी, सा सर्वविद्याधारभूमिः सर्वत्र व्याप्य स्थिताऽस्ति। एवं संकल्पेन द्विजः प्राणाग्निषु हविरुत्सृजेत्; ततः मनः निराश्रयं कृत्वा, भगवन्, प्राणानपि त्यजेत्। कुण्डलिन्याः मुखमार्गेण, स्वानुभवेन, आत्मस्वरूपां महाशक्तिं नित्यब्रह्मणि समर्पयेत्। केवलं समाधिना योगेन, स्थिरचित्तः सर्वभूतेषु आत्मानं, आत्मनि च सर्वाणि भूतानि ध्यानयेत्। यदा सः सर्वेषु भूतेषु आत्मानं पश्यति, तदा तां शिवां पश्यति; तां दृष्ट्वा सः ब्रह्मवित् सच्चिदानन्दरूपो भवति। तदा, राजन्, सर्वाणि मायाद्यर्थानि दह्यन्ते; केवलं प्रारब्धकर्म शरीरावधिं यावत् अवशिष्यते। ततः जीवन्नेव मुक्तो भवति; मृते तु कैवल्यं प्राप्नोति। सः कृतार्थो भवति, प्रिय, या जगन्मातरं सम्यक् पूजयति। तस्मात् सर्वयत्नेन सा जगदम्बा ध्यान्या, श्रोतव्या, मनन्या च, गुरुवचनेन। राजन्, एवं कृतो यज्ञः मोक्षदः सन्देहः नास्ति; अन्ये तु काम्ययज्ञाः क्षयधर्मिणः। स्वर्गकामः अग्निष्टोमं यथाविधि कुर्यात्, इति वेदवचनं, तद्वदन्ति पण्डिताः। पुण्ये क्षीणे, स्वेच्छया मृत्युलोकं यान्ति; तस्मात् मानसिकः यज्ञः श्रेष्ठः, स एव अक्षयः। स यज्ञः न विजिगीषुणा राज्ञा कर्तव्यः; यः त्वया पूर्वं सर्पसत्रं कृतं तामसम् आसीत्। दुष्टस्य तक्षकस्य वैरं सम्पादितम्, राजन्; तस्य कृते, असंख्यकाः सर्पा अग्नौ त्वया हताः। अधुना, विधिपूर्वकं देवीयज्ञं कुरु, राजश्रेष्ठ, यथा पूर्वं सृष्ट्यादौ विष्णुना कृतम्। तथा त्वमपि कुरुष्व, राजेन्द्र; विधिं ते वक्ष्यामि। ब्राह्मणाः उपस्थिताः, राजन्, ये वेदवेद्यविधानकुशलाः। ते देवीबीजप्रतिष्ठायां निपुणाः, मन्त्रमार्गविशारदाः; ते ऋत्विजः भवन्ति, त्वं यजमानो भविष्यसि। विधिपूर्वकं यज्ञं कृत्वा, तत्फलं च दत्त्वा, महाबाहो, पितरं पतितं संसारात् उद्धर। ब्राह्मणनिन्दाजन्यं पापं, दुःसाध्यं, नरकप्रदं, शापसम्भूतदोषं च, तव पितरं सम्प्राप्तम्, निष्पाप। तथा, यदा राजा सर्पदंशेन भीषणमृत्युम् अयात्, तदा न भूमौ, न कुशशय्यायाम् मृत्युः प्राप्तः। न च संग्रामे, न गङ्गायां स्नाने वा दाने वा; सः तत्रैव राजगृहे मृतः, तैः कर्मभिः वियुक्तः। सर्वे नरकक्लेशाः, राजश्रेष्ठ, तत्रैककारणात्; स च दुर्लभः कारणः तस्मिन्नेव न जातः। यत्र यत्र प्राणः तिष्ठति, मृत्युः आगतः ज्ञात्वा, उपायाभावेऽपि, महाक्लेशेऽपि, कोऽपि न समर्थः। यदा विशुद्धचित्तः वैराग्यं प्राप्नोति, चिन्तयति च—"पञ्चभूतमयं शरीरं मम किं दुःखम्?" इति। "अद्य यथायोग्यं पतत्येतत्, अहं मुक्तः, निर्गुणः, अक्षयः; भूतानि नश्वराणि, किमत्र शोचनीयम्?" "अहं ब्रह्मैव, संसारबन्धनात् मुक्तः, नित्यः; शरीरसम्बन्धः कर्मणैव स्थापितः।" सर्वाणि शुभाशुभानि शरीरद्वारा मोच्यन्ते, तदेव सुखदुःखयोः साधनम्। एतस्मात् अत्यन्तभीषणा संसारबन्धनात् विमुक्तः, यदि एवं चिन्तयेत्, स्नानदानादिकं विना अपि— एवं मृत्युम् आप्नोति चेत्, जन्मदुःखात् विमुक्तः; स एवोच्चतमः पदं, यः योगिभिः अपि दुर्लभः। तव पिता, राजसिंह, मुनिवचनं श्रुत्वा, देहासक्तिं न त्यक्तवान्, वैराग्यं न प्राप्नोत्। "मम शरीरं स्वस्थम्, राज्यं निरवद्यं; कथं स्वेच्छया म्रियेत? मन्त्रज्ञाः आनीयन्ताम्।" इति। ततः राजा औषधं, रत्नानि, मन्त्रान्, श्रेष्ठोपायांश्च प्रयुक्त्वा, राजगृहं आरोहत्। न स्नातवान्, न दत्तवान्, न देवीं स्मृतवान्, न च भूमौ शयानः, दैवं परं मन्यमानः। मोहसागरमध्ये निमग्नः, राजगृहे एव सर्पेण हतः मृत्युम् आप्तवान्, कलिकाले तपस्विनं अवमान्य पापं कृतवान्। एवं कृत्वा, नरकं गन्तव्यम् एव; तस्मात्, राजश्रेष्ठ, पितरं तस्मात् पापात् उद्धर।