शृणुत, मुनिवराः, दिव्यं कथामिमां। श्रीदेवीभागवतं सुलेखया लिप्या लिखितं सुवर्णसिंहासने स्थाप्यं, शुभवस्त्रेण संवेष्ट्यं च। अष्टम्यां वा नवम्यां वा, वक्तारं सम्यगर्चयित्वा, तं भोगैः सम्पूज्य, यः तत्र सुखं लभते, स दुर्लभां मुक्तिं प्राप्नोति। दरिद्रः, दुर्बलः, बालः, युवा, वृद्धो वा, यो वा पुराणवित् वैद्यः वा, सदा पूजनीयः सन्मान्यश्च। लोके बहवः आचार्याः पुण्यजन्मनः सन्ति, तेषु सर्वेषु पुराणवित् श्रेष्ठ आचार्यः इति निश्चितम्। यः ब्राह्मणः पुराणपारगः व्यासपीठे उपविष्टः, स प्रवचनकाले यावत् कथा समाप्ता न भवति, तावत् कस्यचित् अपि न नमेत। ये भक्त्याविहीनाः दिव्यां पुराणकथां शृण्वन्ति, तेषां पुण्यं न भवति, दुःखं दरिद्रता च तेषु स्थिरं भवति। ये देवीकथां शृण्वन्तः अर्घ्यादिभिः पूजनं न कृत्वा, नागरिका इव दरिद्राः भवन्ति। ये श्रोतारः श्रुत्वा कथां परित्यज्य अन्यत्र गच्छन्ति, तेषां भोगाः नश्यन्ति, भार्याः धनं च विनश्यति। ये गर्विताः उच्चासने उपविष्टाः कथां शृण्वन्ति, ते नरकयातनां भुक्त्वा काकाः इह भवति। ये नीचासने वा वीरासनस्थाः कथां शृण्वन्ति, ते पारिजातवृक्षेषु विहगाः जायन्ते। ये कठोरवचनं कथाकाले प्राहुः, ते गर्दभाः भूत्वा पश्चात् ग्रध्राः भवन्ति। ये दुष्टाः पुराणवित् वा पावनकथां निन्दन्ति, ते शतजन्मानि श्वानः न संशयः। ये वक्त्रा सह एकासने उपविष्टाः शृण्वन्ति, गुरुपत्नीगमनपापं प्राप्य, नरकं यान्ति। ये अनमस्कृत्य शृण्वन्ति, ते विषवृक्षाः भवन्ति; ये शयानाः शृण्वन्ति, ते अजगराः। ये पुरुषाः कथां कदापि न शृण्वन्ति, तीव्रं नरकं भुक्त्वा ग्रामे शूकराः जायन्ते। ये न अनुमोदन्ति वा विघ्नं कुर्वन्ति, कोटिवर्षाणि नरकं भुक्त्वा ग्रामे शूकराः भवन्ति। ये पुराणविदे आसनं पात्रं धनं फलम् वस्त्रं वा ददाति, ते हरिधाम प्राप्नुवन्ति। ये नव्यं शुभवस्त्रं वा मंगलसूत्रं पुराणग्रन्थाय ददाति, ते सुखभाजः भवन्ति। यत् फलम् अन्यपुराणश्रवणात् लभ्यते, तस्य शतगुणं पुण्यं देवीभागवतश्रवणात् लभ्यते। यथा नदीनां गङ्गा श्रेष्ठा, देवेषु शंकरः, काव्येषु रामायणम्, ज्योतिषां रविः—एवं। यथा चन्द्रः सन्तोषदः, यथा कीर्तिः सम्पत्प्रदा, यथा धरणी क्षमाणां स्थिरा, यथा सागरः गम्भीरः, तथा। मन्त्रेषु सावित्री श्रेष्ठा, पापनाशाय हरिस्मरणं मुख्यं, अष्टादशपुराणेषु देवीभागवतं एव। यः कश्चित् उपायेन अपि नववारं शृणोति, तस्य फलं वर्णनातीतं; स जीवन्मुक्तः एव। भूतप्रेतनाशाय, शत्रुजयाय, पुत्रलाभाय च, द्विजश्रेष्ठ, देवीभागवतं श्रोतव्यम्। यः कश्चित् श्रीमद्भागवतं अर्धश्लोकं वा पादमात्रं वा पठति शृणोति वा, स परां गतिं प्राप्नोति। देवी स्वयम् अर्धश्लोकं प्रकटयामास; शिष्यैः शिष्यैः च तत् विस्तारितम्। गायत्र्याः धर्मात् परो धर्मः नास्ति, तपः नास्ति, देवता नास्ति, नियमः नास्ति। सा जपकं पाति इति गायत्री इति कथ्यते; अत्र भागवते रहस्यरूपा देवी प्रतिष्ठिता। अतो हि महापुराणानि अपि भागवतस्य षोडशांशेन अपि न तुल्यन्ते; एषा देवीप्रिया। श्रीमद्भागवतपुराणं शुद्धं निर्मलम्, ब्राह्मणानां वित्तम्; अत्र नारायणेन शुद्धधर्मः प्रोक्तः, गायत्रीरहस्यं च, मणिद्वीपवर्णनं च; देवी स्वयम् हिमवतः प्रति गीतवती। अतः अस्मिन्संसारे किमपि नास्ति यत् अस्य पुराणस्य समं वा श्रेष्ठं वा; अतः द्विजश्रेष्ठाः, देवीभागवतं सदा सेव्यम्। यस्य शक्तिं न ब्रह्मा, न हरिः, न शिवः, न अनन्तः वेद, तेषां अंशकल्पिताः अपि न जानन्ति—किं पुनः अन्ये देवाः? तां जगन्मातरं नित्यं नमामि। यस्य पादपङ्कजधूलिं प्राप्य, ब्रह्मा प्रति दिनं सृष्टिं करोति, विष्णुः पालनं करोति, रुद्रः संहारं करोति; अन्यः कोऽपि न समर्थः। तां जगन्मातरं नित्यं नमामि। मणिद्वीपे अमृतकूपैः दिव्यतरुवनैः शोभिते, चिन्तामणिगृहान्तः अद्भुतशोभायाम्, परमशिवहृदये स्मिताननाम् अम्बां ध्यायन्, भोगमोक्षौ प्राप्नोति। या ब्रह्मणा ईशेन अच्युतशक्रैः महर्षिभिः च पूजिता, सा मणिद्वीपाधिष्ठात्री देवी लोकमङ्गलं करोतु। ॐ। या आद्याविद्या सर्वचैतन्यमयी, तां वयं धियः प्रेरयामहे। शौनकः उवाच—सूत, सूत, भाग्यशालिन्, नरश्रेष्ठ, त्वं पुण्यश्लोकानां पुराणानां संग्रहान् सम्यक् अधीतवान्। अष्टादशपुराणानि, हे निष्पाप, कृष्णमुनिना कीर्तितानि; त्वं तानि दिव्यानि पठितवान्। पूजार्ह, सर्वाणि पुराणानि पंचलक्षणयुक्तानि, गुह्यपूर्णानि, सत्यवत्याः सुतात् व्यासात् त्वया अधीतानि। स्मरणीयम्—अस्माकं पुण्यकर्मणां प्रतापेन त्वं अस्मिन् पुण्ये पवित्रे दिव्ये विश्वास्ये कलिदोषरहिते स्थले आगतः।