नित्यं ग्रन्थं वक्तारं च सम्यग् भक्त्या पूजयेत्। वक्त्र्प्रदत्तं नैवेद्यं श्रद्धया गृह्णीयात्। यः प्रतिदिनं कुमारीः सुवतीर्ब्राह्मणांश्च पूजयेत्, तान् भोजयेत्, तेषां प्रार्थनां च कुर्यात्, स निःसंशयं सिद्धिम् आप्नोति। समापनकाले गायत्र्याः सहस्रनामानि वा विष्णोः सहस्रनामानि वा पठेत्, सर्वदोषनिवृत्तये। तस्य नामस्मरणेनोच्चारणेन वा यत् किंचित् तपः, यज्ञः, कर्म वा अपूर्णं भवेत्, तत् सर्वं पूर्णत्वं याति; अतः विष्णुमेव स्तुवीत्। समापनसमये सप्तशतानि देवीमन्त्राणां वा, मूलमन्त्रेण वा, नवाक्षरेण वा होमं कुर्यात्। अथवा गायत्र्या सह सर्पिषा ससर्पिषा पायसेन होमं कुर्यात्; एष हि भागवतं गायत्र्याव्याप्तम् इति निगद्यते। वक्तारं वस्त्राभरणधनैः सम्यग् तर्पयेत्; यदा वक्ता तुष्टः तदा सर्वदेवताः तेन तुष्टाः भवन्ति। भक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेत्, दानैः तान् तर्पयेत्; ते हि पृथिव्यां देवस्वरूपाः, तेषां तुष्टौ कामफलप्राप्तिः। देवीभक्त्या सुवतीः कुमारीश्च भोजयेत्, ताभ्यः दानं दत्त्वा स्वसिद्धिं प्रार्थयेत्। अन्यानि दानानि अपि दद्यात्—हेम, दुहन्तीः गावः, अश्वाः, गजाः, भूमिश्च; तस्य फलम् अक्षयम्। सुलेख्यलिखितं देवीभागवतं सुवर्णसिंहासने स्थापयेत्, पाटवासनेन वेष्टयेत्। अष्टम्यां वा नवम्यां वा, वक्तारं पूज्य, तं भोगेन सम्पूज्य, स इह सुखं भुक्त्वा दुर्लभां मुक्तिं प्राप्नोति। दरिद्रः, दुर्बलः, बालः, युवा, वृद्धः वा, यः पुराणविद् वा वैद्यः वा, सदा पूजनीयः, सम्माननीयश्च। लोके बहवः गुरवः पुण्यजाः सन्ति, तेषु सर्वेषु पुराणविद् एव श्रेष्ठः गुरुः। पुराणविद् ब्राह्मणः व्यासपीठे स्थितः, कथा-समाप्तेः पूर्वं कस्यापि न नमेत्। ये भगवतीं पुराणकथां श्रद्धया विना शृण्वन्ति, तेषां पुण्यलाभो नास्ति, दुःखदैन्ये पतन्ति। ये च पुष्पताम्बूलाद्युपहारैः पुराणं पूज्य विना कथां शृण्वन्ति, ते निःसन्देहं दरिद्राः भवन्ति। ये पाठ्यकथां परित्यज्य अन्यत्र गच्छन्ति, तेषां भोगाः नश्यन्ति, दारा धनं च विनश्यन्ति। ये दर्पेणोच्चासने उपविश्य कथां शृण्वन्ति, ते नरकदुःखानि अनुभूय, काकत्वं प्राप्नुवन्ति। ये नीचासने वीरासने वा उपविश्य दिव्यकथां शृण्वन्ति, ते अर्जुनवृक्षमध्ये पक्षिणः भवन्ति। ये कथापाठे कठोरवचनानि वदन्ति, ते गधाः, ततः श्येनाः भवन्ति। ये पुराणविद्विषयकथायाः निन्दकाः, ते शतजन्मानि श्वानाः भवन्ति, नात्र संशयः। ये वक्त्र्समानासने उपविश्य कथां शृण्वन्ति, ते गुरुपत्नीगमनपातकं प्राप्य, नरके पतन्ति। ये अनमस्कृत्य शृण्वन्ति, ते विषवृक्षाः भवन्ति; शयानाः शृण्वन्ति, ते अजगराः भवन्ति। ये पुरुषाः येनापि प्रकारेण कथां न शृण्वन्ति, ते घोरं नरकं भुक्त्वा ग्रामशूकराः भवन्ति। ये च कथायाः न अनुमोदनं कुर्वन्ति, बाधां च जनयन्ति, ते कोटिवर्षाणि नरकं भुक्त्वा ग्रामशूकराः भवन्ति। ये पुराणविदे आसनं पात्रं वित्तं फलम् वस्त्रं च ददाति, ते हरिसायुज्यं प्राप्नुवन्ति। ये पुराणपुस्तकायै नूतनं पाटं वा शुभसूत्रं वा ददाति, ते सुखभाजः भवन्ति। यद् फलम् अन्यस्य पुराणस्य श्रवणेन लभ्यते, तस्य शतगुणं फलम् अस्य देवीभागवतस्य श्रवणेन लभ्यते। यथा नद्यां गङ्गा श्रेष्ठा, देवेषु शङ्करः, काव्येषु रामायणं, ज्योतिषां सूर्यः; तथा चन्द्रमा यथा सुखदः, यशः धनदं, क्षमा धैर्यवतः पृथ्वी, गम्भीरः सागरः, एवं मन्त्रेषु सावित्री श्रेष्ठा, पापक्षये हरिस्मरणं, अष्टादशपुराणेषु देवीभागवतं श्रेष्ठम्। येन केनापि उपायेन नववारं शृणुयात्, तस्य फलम् अवर्णनीयम्; स जीवन्मुक्तः भवति। भूतप्रेतनाशाय, शत्रोः राज्यलाभाय, पुत्रप्राप्तये च, द्विजश्रेष्ठ, देवीभागवतं शृणुयात्। यः श्रीमद्भागवतं पठति वा शृणोति वा, अर्धश्लोकमपि वा, स परमं पदं प्राप्नोति। देव्यैव अर्धश्लोकः प्रदत्तः; शिष्यैः शिष्यैश्च तत् विस्तारितम्। नास्ति धर्मः गायत्र्याः परः, नास्ति तपो गायत्र्याः परम्, नास्ति देवता गायत्र्याः समा, न च विधिः गायत्र्याः परः। या गायन्तं त्रायते, तेन सा गायत्री इति कथ्यते; अत्र भागवते या रहस्यरूपिणी देवी प्रतिष्ठिता। अतः, महापुराणानि अपि अस्य भागवतस्य षोडशांशं न प्राप्नुवन्ति, यः देवीमुदितः अस्ति। श्रीमद्भागवतं शुद्धं निर्मलं च, ब्राह्मणानां धनम्; यत्र नारायणेन धर्मः शुद्धः उक्तः, गायत्र्याः रहस्यं चात्र, मणिद्वीपवर्णनं च; देवी स्वयम् हिमवतः प्रति गीतवती।