यः कश्चन देवीभागवतस्य श्रवणव्रतम् आचरति, स कदाचित् कुम्भलुंम्बकशाकादीनि न भुञ्जीत। स एव कामं क्रोधं मदं लोभं दम्भं गर्वं च परित्यजेत्। तथा ब्राह्मणद्वेषिभिः, पतितैः, श्वपाचैः, यवनैः, चाण्डालैः, ऋतुकालगामिभिः, वेदबाह्यैः च सह संवादं न कुर्यात्। वेदगोराजगुरुश्रीब्राह्मणस्त्रीराजमहात्मदेवभगवद्भक्तनिन्दां नापि शृणुयात्। सदा विनयेन, सरलतया, शौचेन, दयया, मितभाषया, सत्त्वशुद्ध्या च आचरितव्यम्। यः स्त्री वा, यो वा वन्ध्या एकपुत्रा दुःखिता मृतपुत्रा वा, यो वा निर्धनः अपत्यहीनः, सः भक्त्या एतत्कथा श्रुणुयात्। वन्ध्या, एकपुत्रा, दुःखिता, मृतपुत्रा, गर्भपतिता च स्त्री—एतेषां कृते अपि एषा कथा श्राव्या। यः धर्मार्थकाममोक्षान् अक्लेशेन इच्छति, सः भक्त्या देवीभागवतं शृणुयात्। यावन्ति दिनानि अस्याः कथायाः श्रवणे व्यतीतानि, तानि सर्वयज्ञदिनेभ्यः समाना; यत् यद् दत्तं, हुतं, जपितं वा, तस्य फलं अनन्तं भवति। एवं नवदिनानि व्रतम् आचर्य, अष्टमीव्रतवत्, फलं इच्छद्भिः सम्यक् समापनं कार्यम्। अकामाः अपि केवलं श्रवणेन शुद्धिं प्राप्नुवन्ति, मोक्षं च; कारणं, परमा देवी लोकाय भोगमोक्षौ ददाति। ग्रन्थं वक्तारं च प्रतिदिनं पूजयेत्; यद् वक्त्रा प्रदत्तं तद् भक्त्या गृह्णीयात्। या कन्याः, या सुमङ्गल्यः, या ब्राह्मणाः प्रतिदिनं पूज्याः, भोज्याः, प्रार्थ्याः च; निःसंशयं सः सफलो भवति। समाप्तौ गायत्र्याः सहस्रनाम, विष्णोः वा सहस्रनाम, सर्वदोषनाशाय पाठयेत्। तस्य नामस्मरणेन, तपः यज्ञकर्मणां दोषः पूर्यते; अतः विष्णुं सदा स्तौयेत्। समाप्तौ सप्तशतान्यपि देवीमन्त्रैः, मूलमन्त्रेण, नवाक्षरमन्त्रेण वा, होमं कुर्यात्। अथवा गायत्र्या सह सर्पिषा पायसं जुहुयात्; कारणं, एषः भागवतः गायत्र्याः परिपूर्णः इति। यथावत् वस्त्राभरणधनैः वक्तारं तुष्टिं नयेत्; वक्ता तुष्टः चेत्, सर्वे देवाः तुष्टाः भवन्ति। भक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेत्, दानेन तान् तर्पयेत्; ते भूमौ देवस्वरूपाः, तेषां तुष्ट्या सर्वफलप्राप्तिः। सुमङ्गल्यः कन्याश्च अपि भक्त्या देवीमुद्दिश्य भोजयेत्, दत्तवस्त्रादिभिः स्वयम् सफलतां प्रार्थयेत्। अन्यदपि दानं दद्यात्— सुवर्णं, दुग्धदायिनीः गावः, अश्वाः, गजाः, भूमिः च; तस्य फलं अक्षयम्। देवीभागवतं सुलेखन्यां लिप्यां लिखितं, सुवर्णसिंहासने स्थाप्यं, रेश्मवस्त्रेण च वेष्टितव्यम्। अष्टम्यां वा नवम्यां वा, वक्तारं पूजयित्वा, तस्मै भोग्यं दद्यात्; सः इह भुक्त्वा सुदुर्लभं मोक्षं प्राप्नोति। दरिद्रः, दुर्बलः, बालः, युवा, वृद्धः, पौराणिकः, वैद्यः वा—सर्वदा पूज्यः, सन्मान्यः। लोके गुरवः बहवः पुण्यजन्मनः; तेषु सर्वेषु पौराणिकः श्रेष्ठतमः गुरुर्विद्यते। पौराणिकः ब्राह्मणः व्यासनासे उपविष्टः, कथायाः अन्तं यावत् कस्यापि न नमेत्। ये भगवतीकथां श्रद्धया विना शृण्वन्ति, ते पुण्यं न प्राप्नुवन्ति, दुःखदारिद्र्ये पतन्ति। ये देवीकथां पूजनं विना, ताम्बूलपुष्पादिभिः, शृण्वन्ति, ते निःसंदेहं दरिद्रतां प्राप्नुवन्ति। ये शृतां कथां परित्यज्य अन्यत्र गच्छन्ति, तेषां भोगाः नश्यन्ति, भार्याधनं च क्षीयते। ये गर्विणः उच्चासने उपविश्य कथां शृण्वन्ति, ते नरके कष्टानि भुक्त्वा, काकत्वं प्राप्नुवन्ति। ये नीचासनवीरासनस्थाः कथां शृण्वन्ति, ते पारिजातवृक्षे विहगत्वं प्राप्नुवन्ति। ये कठोरवचनानि कथाकाले वदन्ति, ते गधाः भूत्वा, ततः श्येनत्वं प्राप्नुवन्ति। ये पौराणिकं वा, पावनां कथां वा निन्दन्ति, ते श्वानाः शतजन्मानि निःसंशयं भवन्ति। ये वक्त्रासने समासीनाः कथां शृण्वन्ति, गुरुपत्नीगमनसमं पापं प्राप्य, नरकं यान्ति। ये अनमस्कृत्य शृण्वन्ति, विषवृक्षत्वं प्राप्नुवन्ति; शयानाः पन्नगत्वं प्राप्नुवन्ति। ये पुरुषाः कथां न कदापि शृण्वन्ति, ते घोरं नरकं भुक्त्वा, ग्रामे शूकरत्वं प्राप्नुवन्ति। ये कथायाः विरोधं कुर्वन्ति, तेषां कोटिवर्षाणि नरके, ततः शूकरत्वं निश्चितम्। ये पौराणिकाय आसनं पात्रं धनं फलं वस्त्रं कंबलम् वा ददाति, ते हरिस्थानं प्राप्नुवन्ति। ये नूतनं रेश्मवस्त्रं, शुभसूत्रं वा पौराणिकग्रन्थे अपि ददाति, ते सुखभाजः भवन्ति। यत् फलं अन्यस्य पौराणस्य श्रवणात् लभ्यते, तस्य शतगुणं देवीभागवतेन लभ्यते।