स्मरणीयं, भगवती जगदम्बा, विश्वस्य कारणरूपा, श्रीविष्णुं संबोध्य एवमवदत्—"त्वं सह महालक्ष्म्या सत्यम् लोकं शीघ्रं गच्छ। चतुर्विधबीजात् सर्वाणि भूतानि अद्यैव सृज। सूक्ष्मशरीराणि तेषां जीवैः कर्मभिः सह कालस्थाने स्थितानि सन्ति; तानि यथापूर्वं स्थापय। कालकर्मस्वभावाख्यैः कारणैः समस्तं चराचरं जगत् स्वगुणसम्पन्नं यथापूर्वं अस्तित्वं यायात्। श्रीविष्णुं सदैव पूजय, तस्य सत्त्वगुणप्रधानत्वात् सः सर्वदा श्रेष्ठः। यदा ते कठिनं कार्यं सञ्जायते तदा हरिः भूमौ अवतरिष्यति तद् सम्पादयिष्यति। पशुषु वा अन्यत्र वा मानुषरूपं गृहित्वा जनार्दनः दैत्यविनाशं करिष्यति। भवः तव शक्तिशाली सहायः भविष्यति; सर्वदेवान् सृजित्वा यथेष्टं रमस्व। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः च, एकाग्रचित्ताः, विविधैः यज्ञैः सम्यक् समर्पणैः सर्वे त्वां पूजयिष्यन्ति। मम नामोच्चारणेन सर्वेषु यज्ञेषु यूयं देवाः सदा तृप्ताः सन्तः सन्तोषं यास्यन्ति। गुणातीतं शिवं अपि सर्वथा सम्मानय, यज्ञकर्मणि सदा पूजय। यदा देवेषु दैत्यैः भीरुत्वं जायते तदा मम शक्तयः दिव्यरूपधारिण्यः तान् नाशयिष्यन्ति। वाराही, वैष्णवी, गौरी, नारसिंही, सदाशिवा, अन्याश्च—हे कमलज, तासां कार्याणि साधय। सदा नवाक्षरमन्त्रं बीजेन ध्यानसहितं पठ; हे कमलज, तेन सर्वाणि कार्याणि साधय। विद्धि, हे धीर, अयं मन्त्रः परमः; सर्वकामार्थसिद्धये हृदि सदा धारयितव्यः। इत्युक्त्वा जगदम्बा, सुन्दरं स्मितं कृत्वा, हरिं प्रति अवदत्—'विष्णो, महालक्ष्मीं रमणीं गृहाण।' सा सदा तव वक्षसि निवसिष्यति—नात्र संशयः। तव सुखाय एषा शुभशक्तिः मया दत्ता, सर्वदात्री। एतत् कदापि न अवमान्यं; सदा सम्माननीयम्। लक्ष्मीनारायणसंबन्धः मया स्थापितः। जीवस्य च देवस्य च हेतोः मया यज्ञाः कृताः; त्रीणि एतानि सदा सम्यक् अनुकूल्येन कर्तव्यानि। त्वं, सृष्टिकर्ता, शिवः, देवाश्च सर्वे मम गुणात् उत्पन्नाः; सर्वे निःसंशयं सर्वैः पूज्याः भविष्यन्ति। ये मनुष्याः मोहितचित्ताः भेदं कुर्वन्ति, ते तस्मात् नरकं यास्यन्ति—नात्र संशयः। हरिः शिवः, शिवः हरिः; यः तयोः भेदं स्थापयति, सः नरकं गच्छति। सृष्टिकर्ता अपि एवं विज्ञेयः; तत्र न विचारा करणीयः। गुणभेदः अन्यः अस्ति; शृणु, विष्णो, वक्ष्यामि। सत्त्वगुणः तव प्रधानः, परमात्मचिन्तनाय; अन्ययोः राजः तमः इति द्वितीयगुणाः। लक्ष्म्या सह रूपान्तरेषु विविधभेदेषु सदा राजसगुणयुक्तः रमस्व। वाक्बीजं, कामराजः, मायाबीजं—एषः मन्त्रः, हे रामप्रिय, मया दत्तः, परमं तत्त्वं ददाति। तं लब्ध्वा सदा जप, यथेष्टं रमस्व। मृत्युभयं न भविष्यति, विष्णो, कालजं वा भयम्। यावत् मम लीला प्रवृत्ता, तावत् निश्चितम्; यदा संहरिष्यामि, तदा चराचरं सर्वं पुनः गृह्णामि। ततः सर्वे यूयं मयि लयं यास्यन्ति। अयं मन्त्रः सदा स्मरणीयः; सः कामान् मोक्षं च ददाति। शुभकामनया उद्गीथजपसहितं कर्तव्यम्। वैकुण्ठं स्थाप्य, हे पुरुषोत्तम, तत्र निवस। यथेष्टं रमस्व, माम् अनन्तं चिन्तयन्। एवं वासुदेवाय उक्त्वा, त्रिगुणात्मिका पराप्रकृतिः, गुणातीतं देवी अमृतवचनं शिवाय अवदत्। देवी अवदत्—"हरगौरिं रमणीं महाकालिं गृहाण। कैलासं स्थाप्य, यथेष्टं रमस्व। तव प्रधानगुणः तमः, द्वितीयौ सत्त्वं रजः। दैत्यनाशाय रजस्तमसा सह रमस्व। तपश्च परमात्मस्मरणं कुरु। सत्त्वगुणः शान्तः सदा स्वीकार्यः, हे निष्कलुष। यूयं त्रयः सर्वथा सृष्टि-स्थिति-प्रलयकारणानि। लोके किञ्चित् पदार्थं त्रिगुणात् रहितं न अस्ति; यत् केनचित् पदार्थरूपं दृश्यते, तदपि त्रिगुणात्मकम्। गुणातीतं यत् दृश्यते, तद् लोके न कदापि आसीत् न भविष्यति; परमात्मा गुणातीतः, परन्तु सः कदापि दृश्यपदार्थः न। शिवश्रेष्ठ, अहं गुणयुक्ता अपि, गुणातीतापि, यथायोग्यं; सदा कारणरूपा, न कदापि कार्यरूपा। गुणयुक्ता कारणरूपा; गुणातीतायाम् आत्मनः समीपस्थायाम्। महत्त्वं, अहंकारः, गुणाः, शब्दादयः च—एते कारणकार्यरूपेण दिवा-रात्रं संचरन्ति। अहंकारः मम कार्यरूपः, त्रिविधः स्थितः; अहंकारात् महत्त्वं उत्पन्नं, यत् बुद्धिरूपं कथ्यते।" इत्येषा भगवती देवी, जगदम्बा, ब्रह्माद्यैः देवैः प्रति, विष्णुं शिवं च, जगत्सृष्ट्यादिकार्यं, गुणत्रयविभागं, मन्त्रगोपनं, पूजनविधिं, एकत्वभावं, तथा त्रिगुणात्मकसृष्ट्यां स्वस्य कारणत्वं, सर्वं स्नेहपूर्णं, श्रद्धया, दिव्यं कथयति।