हरिः ओं। तदा अहम्, हरिः च पद्मयोनिश्च, विमानैः दिव्यैः सम्यक् लोकान् विचिन्त्य अपि, पुनः पुनः विचरित्वा, त्वया कस्य नूतनस्य लोकस्य सृष्टि क्रियते इति पृच्छामः। जगन्मातः, त्वमेव विश्वं सृजसि, पालयसि च, स्वशक्त्या यथेष्टं संहरसि; सदा पतिं पुरुषं प्रमोदयसि, परं तव मार्गं न वयं जानिमः, हे शिवे। माते, तव पद्मपादयोः सेवां नः दातुमर्हसि, यद्यपि वयं युवा-भक्तत्वं प्राप्तवन्तः; मानुषत्वं लब्ध्वापि यदि तव पद्मपादौ विना, क्व सुखं निर्मलं प्राप्नुयाम? हे शिवे, तव पद्मपादौ विहाय, अस्मिन्संसारे किमपि न वाञ्छामि, त्रैलोक्याधिपत्यं वा मानुषत्वं लब्ध्वापि। सुन्दरी, तव समीपे युवावस्थां प्राप्यापि किंचिदपि न मे हर्षः; तव पादयोः साक्षात्कारं विना, मानुषत्वेन किम् सुखं स्यात्? अम्बिके, त्रिषु लोकेषु मम कीर्तिः नित्यं निर्मला भूयात्; युवावस्थां प्राप्य तव पद्मपादयोः साक्षात्कारः जातः, ये जन्मबन्धनं नाशयन्ति। कः तव सन्निधिं त्यक्त्वा भूमौ राज्यं कण्टकशून्यं इच्छेत्? सा श्रीः त्वरितं नश्यति, यत्र तव पादपद्मं नास्ति, तत्र न किञ्चिदायुर्भवति। ये शुद्धाः मुनीनः तपसि रता, तव पादयोः पूजां विहाय, तैः भाग्येन मूढाः; समृद्धौ अपि लज्जा प्रतिष्ठिता। तपसा, संयमेन, ध्यानैः, यज्ञैः च न मोक्षस्संभवति, यथा तव पादपद्मरजः सेवया। यदि त्वं दयालु, भगवति, मयि कृपां कुरु; तं अद्भुतं शुद्धं मन्त्रं कथय। तस्य जपेन सुखं प्रपन्नवान्, च नवाक्षरी परा मन्त्रः स्फुटमभवत्। प्रथमजन्मनि तं प्राप्नोत्, किन्तु अधुना नवाक्षरी न प्रकाशते। अद्य मां मन्त्रं कथय, माते, यथा संसारसागरात् तर्तुं शक्नोमि—त्राहि मां, त्राहि मां, त्रातारि। एवं उक्ता सा देवी, दिव्यतेजसा विराजमाना, तदा सुस्पष्टं नवाक्षरीं मन्त्रं उक्तवती। तं लब्ध्वा, महादेवः परमानन्दं लेभे; देवीपादयोः प्रणम्य, शिवः तत्रैव स्थितवान्। नवाक्षरीं मन्त्रं जपन्, काममोक्षप्रदां, बीजसम्पन्नां शुभोच्चारणां च, शङ्करः तत्र स्थितः। शङ्करं लोकहितं तत्र स्थितं दृष्ट्वा, अहं ताम् महत् मायां समीपे स्थित्वा, पादयोः समीपे, एवमवदं। वेदानां न सामर्थ्यं यथा त्वां एवं विज्ञातुं; तस्मात् वेदाः त्वां निष्कलङ्कां सर्वभूतधारिणीं न घोषयन्ति। त्वमेव हविरात्मिका, सर्वयज्ञेषु प्रतिष्ठिता; अतः त्वं त्रैलोक्ये सर्वज्ञा जननी जाता। अहम् सृष्टिकर्ता, सर्वं करोमि, इदं विश्वमद्भुतं; त्रिषु लोकेषु चराचरेषु, कोऽन्यः मम तुल्यः? अहं वै धन्यः, न संशयः, ब्रह्मा अस्मि, लोकातीतः, संसारसिन्धौ निमग्नः, अहङ्कारग्रस्तः। अद्य तव पादपद्मरजसा, निरहङ्कारः, अहं वास्तवतः धन्यः, तव कृपया सत्यवक्ता अभवम्। त्वां याचे, भयमोचनां, मोक्षदां, महामोहदुःखबन्धनं त्यज्य, त्वत्परायणं कुरु। कथं मम मोक्षः स्यात्, पद्मयोनेः, त्वया प्रकाशितस्य? अहं नूनं तव दासः, आदेशं पालयामि। शिवे, संसारसिन्धौ मोहग्रस्तं मां रक्ष। ये नराः त्वां न जानन्ति, मां प्रभुमिति वदन्ति, तव शुद्धां आद्यां चेष्टां च। येऽत्र याजकाः स्वर्गकामाः, तव शक्तिं न जानन्ति, इच्छन्ति च। त्वया सृष्टोऽहम्, क्रीडायै, आदिसृष्टिं चतुर्विधां निर्मातुम्। अहं तद्वेत्ति, कः अन्यः तव परां मायां वेद? मम अपराधं, अहङ्कारोत्थं, क्षमस्व। ये मूढाः योगमार्गाष्टकं प्रयुञ्जते, ध्यानस्थिताः, ते न तव नाम जानन्ति, न च मुक्तिप्रदं, अपि च मातरि सङ्कल्पितम्। ते मोहिता, तत्त्वविचारे लीनाः, तव नाम त्यजन्ति। संसारसिन्धौ तैरपि मोहिता; भवानि, त्वमेव संसारचक्रात् मोक्षदायिनी। ये पुरातनैः सत्यम् अवगताः, ते किमर्थं त्यजन्ति? निमेषार्धमपि, तव शुद्धां चेष्टां—शिवां, अम्बिकां, शक्तिं, ईशां—स्थितां। किं त्वं न क्षमसे जगत्सृष्टौ, साक्षात् चतुर्विधं रूपं दृष्ट्वा? लीलया मां नियुक्तवती, आदिसृष्टिकर्मणि, तेन तव इच्छया करोमि। हरिः त्वया संरक्षितः, वा मधुकैटभयोः मध्ये सागरस्थः? हरः त्वया काले विनष्टः? सः कुतः मम भ्रुवोर्मध्ये समुत्पन्नः? तव जन्म न दृष्टम्, न श्रुतम्; कुतः तवादिः? कश्चन न जानाति। त्वं नूनं आद्यशक्तिः, भवानि, स्वतन्त्रः; एवं विज्ञायसे। त्वया सृष्ट्यधिकारः मम दत्तः; हरिः त्वया पाल्यते, मातः; हरः त्वया संहर्यते। अद्य सर्वे त्वां विना अशक्ताः। यथा अहम्, हरिः, शङ्करश्च वर्तन्ते, तथा अन्ये न जायन्ते, न सन्ति, न भविष्यन्ति। को न मुह्येत तव अतीव अद्भुतायां लीलायाम्, अल्पकामैः विवादस्य कारणे? आद्यः देवः न कर्ता, गुणात्मा, निष्क्रियः, नित्यनिर्गुणः, अचलः। तथापि, प्रभो, त्वमेव लीलां वितरसी, सम्यक् निरीक्ष्य—इति शास्त्रज्ञाः वदन्ति। दृश्यादृश्यविभागे, परमपुरुषः त्वत्तः एव जायते; अन्यः नास्ति, न तृतीयः, वस्तुनिःशेषे परीक्षिते। वेदवाक्यं कदापि मिथ्या न कल्प्यं, न च; एष विरोधः हृदि मे गाढं विचिन्तितः। यद् वेदाः एकं अद्वितीयं ब्रह्म घोषयन्ति—किं त्वं तद्वा, अन्यः कश्चित्? मम संशयं निवारय। मम मनः निःसंशयं न, निश्चलं न; द्वैताद्वैतविचारे, लघुमतिर्मम निमग्ना। स्वैः वचोभिः मम संशयं नाशय; पूर्वकृत्यपुण्येन तव पादप्राप्तिः मे जाता। त्वं किम् पुंसी वा स्त्री वा? विस्तारतः कथय; तव परां शक्तिं ज्ञात्वा संसारसिन्धोः मोक्षं लभेय। एवं मया विनीतया, भक्त्या च पृष्टा, सा आद्यभागवती मन्दस्मितं मधुरं वाक्यं उवाच। देवी उवाच—मया अस्य च एकत्वं नित्यं, न किञ्चिद् भेदः; अहं सः, स च अहम्; भेदबुद्धिः मनसो भ्रमात् जायते। योऽस्माकं सूक्ष्मं भेदं वेत्ति, स पण्डितः संसारात् मुक्तः; न संशयः। ब्रह्म एकमेव, द्वितीयं न, सनातनं, पुरातनं; सृष्टिकामनायां पुनः द्वैतं जायते। इति।