श्रवणायोग्यताप्राप्त्यर्थं, सर्वप्रथमं गोदानं कर्तव्यम्। ततः सर्वविघ्नविनाशकं गणपतिं सम्यक् पूजयेत्। जलकलशान् स्थाप्य, तत्र दिशां रक्षः, क्षेत्रपालकबालदेवतां, योगिन्यः, मातृगणांश्च सम्यक् पूजयेत्। ततो तुलसीवृक्षं, नवग्रहान्, विष्णुं, शंकरं च सम्पूज्य, नवाक्षरमन्त्रेण जगज्जननीं समर्चयेत्। भगवत्याः भागवतग्रन्थं सम्यगुपचारेण पूजयित्वा, शुभलिपिभिः सुन्दराक्षरैः वाङ्मयीं देवीं सम्यक् पूजयेत्। कथायाः विघ्ननिवारणाय, विद्वान् ब्राह्मणः समाचिनोति; नवाक्षरमन्त्रं पठेत्, सप्तशतीस्तोत्रं च जपेत्। प्रदक्षिणनमस्कारौ कृत्वा, पश्चात् “कात्यायनि महाशक्ते भवानि जगदीश्वरि, कृपां कुरु मयि प्रीत्या पश्य मां संसारसागरात् उद्धर” इति स्तोत्रं पठेत्। “त्वं ब्रह्मविष्णुशिवपूजिता जगन्माते, ममाभीष्टं वरं देहि, तुभ्यं नमः” इति प्रार्थ्य, स्थिरचित्तः कथाश्रवणं कुर्यात्। व्यासरूपं वक्तारं सम्यक् पूजयेत्—माल्यालंकारवस्त्रादिभिः भूषयित्वा, यथाविधि याचेत। “सर्वशास्त्रपुराणज्ञ व्यासमूर्ते नमोऽस्तु ते। कथारश्मिसमुत्पन्नेन अन्तःकार्यमन्धकारं नाशय” इत्यादिना स्तुत्वा, नवदिनानि यथानियमं व्रतमाचरेत्। तत्र, प्रथमं ब्राह्मणादीन् आसनादिभिः सत्कृत्य, स्वयमपि उपविशेत्। चतुर्वर्गफलप्राप्त्यर्थं, गृहपुत्रदारादिदुःखभारं विसृज्य, एकचित्तः श्रवणं कुर्यात्। सूर्योदयसमये आरभ्य, सूर्यस्य शेषे स्थिते, अल्पविरामं कृत्वा, मध्याह्ने पाठं कारयेत्। शरीरविकारनिग्रहाय, लघुशाखाहारः शस्तः; कथाकामः केवलं हविष्यन्नं एकवारं भुञ्जीत। विकल्पतः फलपयःसर्पिषां सेवनं कुर्वीत; कथायाः विघ्नं न भवेत् इति यत्नं कुर्यात्। कथाश्रवणव्रतिनां नियमं प्रवक्ष्यामि, द्विजश्रेष्ठ। ये ब्रह्मविष्णुमहेश्वराणां भेददृष्टिं कुर्वन्ति, ये च देवीभक्तिहीनाः, पाषण्डिनः, हिंस्राः, दुष्टाः, ब्राह्मणद्विषः, नास्तिकाश्च—ते कथाश्रवणाय अर्हाः न स्युः। ब्राह्मणधनपरः, परदारपरः, परधनपरः, दैवधनलोलुपः—एतेषां श्रवणाधिकारो नास्ति। ब्रह्मचारी, भूमिशायी, सत्यवादी, जितेन्द्रियः, व्रती, पर्णपत्रे आत्मसंयमेन कथान्ते भोजनं कुर्यात्। व्रती वर्तकीं, अलाबुं, तैलं, पिष्टपर्णं, मधु, दग्धं, जर्जरं, कुपाकं च त्यजेत्। मांसं, मसूरं, रजस्वलया दृष्टं, लशुनं, मूलकं, हिङ्गुं, पलाण्डुं, धन्यकं च न भुञ्जीत्। व्रती कूष्माण्डं, शाकं च त्यजेत्; कामं, क्रोधं, मदं, लोभं, मायां, दम्भं च परित्यजेत्। कथाव्रती ब्राह्मणद्विषद्भिः, चाण्डालैः, श्वपचैः, यवनैः, रजस्वलाभिः, वेदबाह्यैः सह न संवादं कुर्यात्। वेदानां, गावः, आचार्याणां, ब्राह्मणानां, स्त्रीणां, राज्ञां, महान्तः, देवानां, भक्तानां च निन्दां न शृणुयात्। व्रती नम्रता, सरलता, शौचं, दया, मितभाषणं, सद्भावं च आचरन् स्थातव्यम्। यः स्त्री वा, अपुत्रा, एकपुत्रा, दुःखिता, मृतपुत्रा, दरिद्रा, गर्भनष्टा वा—सर्वाः श्रद्धया कथां शृण्वन्ति चेत्, तासां सर्वासां श्रवणं कर्तव्यम्। धर्मार्थकाममोक्षान् अक्लेशेन इच्छन्, भगवत्याः भागवतं श्रद्धया शृणुयात्। कथाश्रवणसमये यानि दिनानि गच्छन्ति, तानि यज्ञदिनसमानानि; तत्र यद्दत्तं, यदर्पितं, यज्जप्तं, तत्सर्वं अनन्तफलदं भवति। एवं नवदिनव्रतं सम्यक् आचर्य, महाष्टमीव्रतवत् समापनं कुर्यात्। निःस्पृहः अपि केवलं श्रवणेन शुद्धिं लभते, मोक्षं च प्राप्नोति; परमा देवी भोगमोक्षप्रदा भवति। ग्रन्थं वक्तारं च प्रतिदिनं पूजयेत्; वक्तृदत्तं श्रद्धया गृह्णीयात्। या कन्याः, या सध्वः, या ब्राह्मणाः प्रतिदिनं पूज्यन्ते, भोज्यन्ते, प्रार्थ्यन्ते—स निःसंशयं सिद्धिं प्राप्नोति। समाप्तौ गायत्र्या वा विष्णोः सहस्रनामानि पठेत्, सर्वदोषनिवारणाय। तस्य स्मरणेन नामोच्चारणेन, यत् तपः, यज्जपः, यद्यज्ञः, तदपूर्णं स्यात्; तस्मात् विष्णुं स्तुवीत्। समापनसमये सप्तशतीमन्त्रैः, मूलमन्त्रेण, वा नवाक्षरमन्त्रेण होमं कुर्यात्। विकल्पतः गायत्र्या सर्पिषोदनं होम्यं कुर्यात्; एष भागवतं गायत्र्यात्मकं इति स्मृतम्। वक्तारं वस्त्रालंकारधनेन सम्यक् तर्पयेत्; तस्य संतोषे सर्वदेवताः तुष्टाः भवन्ति। भक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेत्, दानेन तान् तर्पयेत्; ते हि पृथिव्यां देवस्वरूपाः, तेषां तुष्ट्या सर्वाभीष्टं लभ्यते। भगवत्यै भक्त्या सध्वः कन्याश्च भोजयेत्, दत्वा ताभ्यः दानानि, स्वयं स्वसिद्धिं प्रार्थयेत्। अन्यानि दानानि अपि दद्यात्—स्वर्णं, दुग्धदोहिनीः गावः, अश्वान्, गजान्, भूमिं च; तस्य फलं अक्षयं भवति।