तत्र वयं त्रयः तस्याः पादपीठस्य समीपे स्थिताः, तद्विचित्ररत्नभूषितं दशसूर्यकोटिसमप्रभं दृष्टवन्तः। तत्र सहस्रशः सखीजनाः सन्ति स्म—काचित् रक्ताम्बरधारिणी, काचित् नीलवसनवती, अन्याः शुभपिताम्बरधारिण्यः। सर्वाः शुभरूपधारिण्यः देव्यो विविधवसनाभरणविभूषिताः, तस्याः पार्श्वयोः स्थिताः, सर्वथा तस्या एव सेवायां युक्ताः प्रज्वलन्ति स्म। काचिद् गायन्ति, काचिद् नृत्यन्ति, अन्याः तां सम्पूजयन्ति, केचित् हर्षेण वीणावेणुवाद्यनिनादैः क्रीडन्ति स्म। शृणु, नारद, यदद्भुतं तत्र दृष्टवानस्मि—तस्याः पद्मपदयोः स्फटिकतुल्यतलमध्ये अहम्—विश्वस्य समस्तं चराचरं, अहं, विष्णुः, रुद्रः, वायुः, अग्निः, यमः, सूर्यः, वरुणः, चन्द्रमाः, त्वष्टा, कुबेरः, इन्द्रः, पर्वताः, समुद्राः, नद्यः, गन्धर्वाः, अप्सरसः, विश्वावसु, चित्रकेतुः, श्वेतः, चित्राङ्गदः, नारदः, तुम्बुरुः, हाहाहूहू च, अश्विनौ, वसवः, साध्याः, सिद्धाः, पितरः, सर्वे नागाः शेषादयः, किन्नराः, उरगाः, राक्षसाश्च—एतत्सर्वं तस्याः नखमध्यभागे दृश्यते स्म। वैकुण्ठं, ब्रह्मलोकं, कैलासं परमं पर्वतं च—एतानि अपि तत्र दृश्यन्ते स्म। तत्रैव पद्मे जलसम्भवे अहं चतुर्मुखः, शेषशय्यायां विश्रान्तः जगन्नाथः विष्णुः, मधु-कैटभौ च तत्र स्थिताः। एवं तस्याः पद्मपादनखस्थले स्थितं दृष्ट्वा, अहं विस्मितः, "किमेतत्?" इति चिन्तितवान्। विष्णुः अपि विस्मयमगमत्, शङ्करः अपि तत्र स्थितः, तदा वयं सर्वे तां जगज्जननीं समममन्। एवं तत्र सुखदायिन्यां पुण्यशालिन्यां द्वीपे, विविधान् भोगान् अनुभूय, शतवर्षाणि यथाकालं व्यतीतानि। तत्र ताः देव्यो विविधाभरणभूषिताः हृष्टाः सन्तः, अस्मान् स्वसखीनिव पश्यन्ति स्म। वयं अपि तस्याः परमसुन्दर्याः रूपेण मोहिताः, सर्वे हृष्टचित्ताः, तासां रम्यरूपाणि पश्यन्तः तुष्टाः अभवाम। कदाचित् भगवान् विष्णुः, तरुण्याः रूपं धारयित्वा, तां महादेवीं श्रीभुवनेश्वरीं स्तोतुम् आरब्धवान्। भगवानुवाच—"नमः देव्यै, प्रकृत्यै, सृष्टिकत्र्यै—अनवरतं नमः! शुभायै, कामदायिन्यै, वृद्ध्यै, सिद्ध्यै पुनः पुनः नमः! सत्यम्, चैतन्यम्, आनन्दरूपायै, संसारवनेऽपि नमः! पञ्चकृत्यधात्र्यै, लोकस्वामिन्यै नमः, नमः! सर्वालयस्वरूपिण्यै, अविकारिण्यै, अर्धमात्रासारायै, हृल्लेखायै नमः, नमः! अधुना मया ज्ञातं—एतत्सर्वं त्वयि प्रतिष्ठितम्; त्वत्तः एव अस्य जगतः सृष्टिलयौ, हे मातः। सर्वकर्मणां शक्तिरूपिणी त्वं, जगतां सारस्वरूपिणी इति सत्यं ज्ञातम्। सर्वं विकाराविकारात्मकं त्वमेव विस्तारयसि, यथाकालं पुरुषाय निखिलं निर्दोषं प्रकाशयसि; षोडशसप्तभेदेन, मायया इव, अस्माकं मोदाय प्रपञ्चयसे। त्वया विना किञ्चिदपि न दृश्यते; त्वं सर्वत्र व्याप्य नित्यं स्थितासि। त्वदीयया शक्त्या विना पुरुषः अपि कर्तुं न शक्तः इति मनीषिणः वदन्ति, हे मातः। त्वं स्वशक्तिभिः सर्वं जगत् निरन्तरं मोदयसि, तेजसा सर्वं प्रकाशयसि। संहारे त्वं शीघ्रं सर्वं संहरसि—तव कर्म कः वेत्ति, हे देवि? मातः, त्वया अस्मान् मधुकैटभयोः सङ्कटे रक्षितं, त्वया एव जगत्सर्वं विस्तारितम्। तव दर्शनात् सुखस्थानं परमं चानन्दं प्रापितम्, हे भवानी, महाशक्ते। नाहं, न भवं, न विरिञ्चिः, हे मातः, तव गूढकर्माणि वेद; अन्यः कः जानाति? कति लोकाः अस्मिन् त्वया सृष्टे जगति, हे महाशक्ते भवानी? अस्मिन्लोके हि केवलं हरिं, शिवं, कमलजं च दृष्टवन्तः, यशःसम्पन्नान्; अन्येषु लोकेषु, हे देवि, अन्ये अपि सन्ति किल? किं वयं जानिम, हे देवि, तव विस्तीर्णां परमां शक्तिम्? त्वां प्रार्थये, मातः, तव पद्मपदयोः प्रणम्यैकं वरं—एषा तव रूपा सदा मम हृदि वसतु; तव नामापि सदा मम मुखे भवतु; तव पद्मपदयोः दर्शनं सदा मम स्यात्। अहं तव नित्यदासोऽस्मि; मम मनसि चिन्तयामि—त्वमेव स्वामिनीति। हे देवि, त्वया सह मम सम्बन्धः मातृपुत्रयोः इव नित्यं वर्धतां। त्वं सर्वं वेष्ठसि, सर्वलोकव्याप्तिः; तव सर्वज्ञता परमां पूर्णतां प्राप्नोति। हे जगन्माते, अहं तवाग्रे किं वदामि? यथोचितं कुरु—हे भवानी, तव मनः स्यात्। ब्रह्मा सृजति, विष्णुः पालयति, रुद्रः, उमापतिः, संहरति—एषा प्रसिद्धिः लोकेषु; किं तु, हे देवि, तव इच्छया एव वयं सर्वे कर्तुं शक्ताः; तव शक्त्या एव वयं समर्थाः, हे अजन्मने। हे गिरिसुते, पृथिवी जगत् न धारयति; तव धारकशक्त्या एव सर्वं स्थितम्। सूर्यः अपि तव तेजसा प्रकाशते, हे वरदायिनि। त्वं शुद्धासि, निर्मलासि, सर्वं विश्वरूपेण प्रकाशसे। ब्रह्मा, अहम्, परमेश्वरः च तव शक्त्या एव सन्ति; वयं सर्वे जाताः, नित्याः न; अन्ये देवाः, इन्द्रादयः, नित्याः किल? त्वमेव नित्याः सनातनप्रकृतिः, हे मातः। यदि त्वं, हे भवानी, पुरातनं पुरुषं दयया पश्यसि, तर्हि अहं अद्य सदा तव समीपे अस्मि। अन्यथा, अहं प्रभुः, अनादिः, निष्क्रियः, जगदात्मा सन्, सदा तमसि, केवलं प्रकृतिरूपेण स्थितः स्याम्। त्वमेव ज्ञानं पुरुषेषु मनीषिषु; त्वमेव शक्तिः बलिनां; त्वं कीर्तिः, शोभा, लक्ष्मीः, तृप्तिः; त्वं मुक्तिदात्री, वैराग्यं च मानुषेषु। त्वं गायत्री, वेदानां श्रेष्ठभागः; त्वं स्वाहा, स्वधा, पुण्या, गुणयुक्ता सूक्ष्मार्धमात्रा च। वेदः अपि तव नियोज्यः, हे भवानी, पुरातनदेवानां पुनरुत्थानाय। त्वं मोक्षार्थमेव जगत्सर्वं सृजसि; मोक्षप्राप्तानां पुनर्जन्म नास्ति। आत्मानः तवांशाः, निष्कलङ्के, अनाद्यन्ते, पूर्णसिन्धोः तरङ्गवत्। यदा आत्मा जानाति—एतत्सर्वं त्वदीयं कृत्यम्—तदा त्वं सर्वं संहरसि। यथा नटेन कृतं नाटकं प्रयोजनसिद्धौ निवर्तते, तथा त्वं, हे प्रकटशक्ते, कृत्ये समाप्ते संहरसि। त्वमेव मम संसारसागरात् त्रात्री, हे अम्बिके; सदा दुःखितः अहं त्वामुपगच्छामि। अन्ते, रागादिवशात्, दुःखदायिनि काले, मां रक्षस्व केवलं तदा। नमस्ते, हे देवि, महाविद्ये! तव पादयोः नमामि। सदा मे ज्ञानप्रकाशं प्रयच्छ, हे सर्वार्थदायिनि, शुभे!