एवमुक्त्वा वयं धन्याः परमभाग्यवन्तः पूर्णफलप्राप्ताः स्म, यतः अस्याः देवीस्वरूपस्य साक्षात्दर्शनं प्राप्तवन्तः। यत्पूर्वं यत्क्लेशेन तपः कृतं तत्सर्वं परं फलमदात्; अन्यथा कथं वयं भगवत्याः सश्रद्धं दर्शनं प्राप्तुं शक्ता इति? पुण्यसम्भारनिधयः दानशीलाः तपस्विनः एव एतां शुभां भगवतीं पश्यन्ति, न तु रागिणः। सा एव मूलप्रकृतिर्यः सदा पुरुषेण सह संयुक्ता, सा सर्वं विश्वं परात्मनः कृते सृष्ट्वा प्रकाशयति। स एव द्रष्टा, सर्वं जगत् दृश्यरूपं, सा तस्य सर्वकारणं, माया, ईश्वरी, शुभा। अहं च सर्वे देवाः च रम्भाद्याः सुराङ्गनाश्चापि, न किञ्चिदपि तया तुल्याः, नापि अंशमात्रेणापि। एषा सा महाभगवती या समुद्रमध्ये बालरूपिण्याः स्वरूपे मम दर्शनं दत्तवती, हर्षेण मां दोलयन्ती। वटपत्रे स्थिता, स्थिरसुपीठे, स्वाङ्घ्र्यग्रं हस्तेन गृह्य, तदपि कमलसदृशमुखे स्थापयन्ती, सानन्दं लीलया चुल्लिकया च क्रीडन्ती, कोमलं शरीरं वटपत्रविवरे स्थित्वा विश्रामयन्ती। गायन्ती च दोलयन्ती च बालरूपेण मया सह स्थितवती; इदानीं तदस्मि नूनं दृष्ट्वेव ज्ञातवान्। सा एव खलु अस्माकं जननी; शृणुत, यदपूर्वं मया अनुभूतं, तद्वः कथयामि, यतो मे स्मृतिर्जाता। एवं भगवत्यै विष्णुना स्तोत्रं कृतमासीत्। ब्रह्मोवाच—एवं उक्त्वा श्रीविष्णुः जनार्दनः पुनः प्रोवाच—गच्छामः तस्याः समीपं, पुनः पुनः प्रणम्य। एषा सा महामाया वरदा नः सर्वान् वरान् दास्यति; तस्याः पादयोः समीपं गच्छामः, निर्भयाः ताम् स्तुवीमहि। यदि द्वारस्थाः परिचारिकाः अस्मान् निवारयन्ति, तर्हि तत्रैव स्थित्वा भगवत्याः स्तोत्रं एकचित्तेन पठिष्यामः। हरिणा एवं उक्ते, आवां परमसन्तुष्टौ, दृढनिश्चयौ, तस्याः समीपं गन्तुमुत्सुकौ अभवाव। ओमिति उच्चार्य, त्रयः अपि शीघ्रं दिव्ययानात् अवतीर्य, द्वारदेशं प्राप्तवन्तः, हृदये भीतिं प्राप्नुवन्। तदा साक्षात् देवी द्वारस्थान् सर्वान् निरीक्ष्य, स्मितपूर्वकं त्रयाणां स्त्रीरूपधारणं कृतवती। तत्र वयं नवयुवत्यः अभवाम, सुरूपाः, सुशोभनाभरणधारिण्यः, परमाश्चर्ययुक्ताः, पुनः तस्याः पादयोः उपस्थिताः। सा भगवती तिसृभिः स्त्रीरूपेण स्थिताः अस्मान् स्नेहपूरितदृष्ट्या निरीक्ष्य, स्वशोभायाम् उज्ज्वला अभवत्। तस्याः महतीं प्रणिपात्य, वयं परस्परं निरीक्ष्य, सुशोभनाभरणधारिण्यः स्त्रियः इव तत्र स्थिताः। तत्र वयं त्रयः, तस्याः पादपीठं पश्याम, यः नानारत्नैः भूषितः, दशकोटिसूर्यसदृशः प्रभया दीप्तः। तत्र सहस्रशः सखीः आसन्; काचित् रक्ताम्बरधारिण्यः, अन्याः नीलवस्त्रधारिण्यः, शुभपीतवस्त्रधारिण्यश्च। सर्वाः भगवत्यः शुभरूपाः, नानावस्त्राभरणभूषिताः, तस्याः पार्श्वयोः स्थिताः, सेवायां संलग्नाः। काचित् गायन्ति, काचित् नृत्यन्ति, काचित् तां पूजयन्ति, वल्लकीवेणुवाद्यैः प्रमोदेन क्रीडन्ति। श्रृणु नारद! यदद्भुतं तत्र दृष्टवान्, तद्वः वक्ष्यामि—भगवत्याः पदकमलस्य दर्पणसदृशे तलस्थले सर्वं चराचरं जगत्, अहं, विष्णुः, रुद्रः, वायुः, अग्निः, यमः, सूर्यः, वरुणः, चन्द्रः, त्वष्टा, कुबेरः, इन्द्रः, पर्वतानि, समुद्राः, नद्यः, गन्धर्वाः, अप्सरःगणाश्च। विश्वावसु, चित्रकेतुः, श्वेतः, चित्राङ्गदः, नारदः, तुम्बुरुः, हाहाः, हूहूश्च। अश्विनौ, वसवः, साध्याः, सिद्धाः, पितरः, सर्वे नागाः शेषमुख्याः, किन्नराः, उरगाः, राक्षसाश्च। वैकुण्ठः, ब्रह्मलोकः, कैलासः, सर्वं तस्याः नखमध्यदेशे दृष्टम्। तत्रापि वारिजे स्थितं चतुर्मुखं मां, शेषशायिनं जगन्नाथं, मधुं च कैटभं च अपि दृष्टवान्। एवं साक्षात् तस्याः पदनखदेशे स्थितं सर्वं दृष्ट्वा, चकितोऽभवम्—किमेतदिति विचारयन्। विष्णुः अपि विस्मितः, शङ्करः अपि, तत्र स्थित्वा जगन्मातरं तामेव मन्यन्तः। तत्रैव दृष्ट्वा, पूर्णशतवर्षाणि सुखेन, शुभे तस्मिन् श्वेतद्वीपे, नानाविधैः सुखैः सह वयम् अवसाम। तदा ताः भगवत्यः नानाभूषणभूषिताः प्रमुदिताः, अस्मान् तत्र सखीवत् मेनिरे। वयमपि तस्याः परमसुन्दरीरूपेण मोहिताः, सर्वे हृष्टचित्ताः, ताः रम्यरूपधारिण्यः पश्यन्तः तत्र स्थिताः। एकदा भगवान् विष्णुः, युवत्याः रूपं धारयन्, तां महादेवीं श्रीभुवनेश्वरीं स्तुतवान्। श्रीभगवानुवाच—नमो देव्यै, प्रकृत्यै, सृष्टिकर्त्र्यै, पुनः पुनः नमः। शुभायै, कामदायै, वृद्धये, सिद्धये, पुनः पुनः नमः। सत्-चित्-आनन्दरूपिण्यै, संसारवने, पञ्चकृत्यविधायिन्यै, लोकस्वामिन्यै, नमो नमः। सर्वाधाररूपायै, नित्यायै, अर्धमात्रास्वरूपिण्यै, हृल्लेखायै, नमो नमः इति।