तत्र कथा-श्रवणस्य यथाविधि विधानं प्रवक्ष्यामि। आदौ भूमौ शुद्धिं कृत्वा, तां गोमयेन सम्यक् लेपयित्वा, विस्तीर्णे रम्ये च स्थले कथा-मण्डपस्य स्थानं संकल्प्यते। ततः सुशोभनः मण्डपः कर्तव्यः, यत्र कदलीस्तम्भैः शोभितः, उपरि च छत्र-ध्वज-पटाकाभिः भूषितः स्यात्। तत्र वाचकस्य पूर्वोक्तदिशि, पूर्वे वा उत्तरदिशि वा, सुखोपधान-वस्त्रैः समलङ्कृतं दिव्यासनं सम्यक् स्थापनीयम्। श्रोतॄणां स्त्रीणां च पुंसां च, यथायोग्यं स्थानानि कल्पनीयानि, ये कथा-श्रवणाय उपविशतः। वाचकः स एव श्रेष्ठः स्मृतः, यो वाग्मी, जितेन्द्रियः, वेदशास्त्रपारगः, भगवत्याः पूजायाम् अनन्यभक्तः, दयालुः, असक्तः, कौशलसम्पन्नः, धैर्ययुक्तश्च। श्रोता अपि ब्रह्मनिष्ठः, देवपूजकः, कथासारपरायणः, दानशीलः, अलोभी, नम्रः, अहिंसकश्च भवेत्। यः तु नास्तिकः, लोभी, कामी, कपटी, कठोरवाग्मी, क्रोधी वा, स भगवती-यज्ञे वाचकत्वाय न योग्यः। संशयानां समाधानाय तत्र विद्वान् धर्मात्मा च कश्चित् स्यात्, यः श्रोतॄन् उपदिशेत्, एकाग्रचित्तः, वाचकस्य साहाय्यकारकश्च। शुभे दिने, वाचकः श्रोतारश्चान्ये च, केशच्छेदनादि संस्कारं कृत्वा, विधिवत् नियमान् आचरन्ति। स्नानेन शौचेन च सह सूर्योदयकाले, संक्षिप्तं सन्ध्योपासना-पितृ-तर्पणादिकं विधाय, कथा-श्रवणाय पात्रतां लभमानः, गाः दद्याद् दानरूपेण। सर्वविघ्ननाशनाय गणपतिं प्रथमे पूजयित्वा, कुम्भान् स्थाप्य, तत्र दिक्पालान् बालदेवतां क्षेत्रपालं योगिनीः मातृगणांश्च पूजयेत्। तुलसीं, नवग्रहान्, विष्णुं, शङ्करं च सम्यक् पूजयित्वा, जगदम्बां नवाक्षरमन्त्रेण सम्पूजयेत्। ततः भगवती-भागवतग्रन्थं सर्वोपचारैः पूजयित्वा, शुभ-सुन्दराक्षरैः देवीमूर्तिं शब्दरूपेण सम्पूजयेत्। विघ्नोपशमाय तत्र विद्वान् ब्राह्मणः चिन्त्यः, नवाक्षरमन्त्रः सप्तशतीस्तोत्रं च जपनीयम्। तदनन्तरं प्रदक्षिण-नमस्कारपूर्वकं, "कात्यायनि महाशक्ते भवानि जगदीश्वरी" इत्यादि स्तोत्रं पठेत्। "करुणामयि संसारसागरमग्नं मामुद्धर; जगन्मातः ब्रह्मविष्णुशिवपूजिते प्रसन्ना भव" इत्यादि प्रार्थना कृत्वा, "यद् वाञ्छितं मम मनसि तद् वरं देहि, नमोऽस्तु ते" इति स्तुत्वा, स्थिरचित्तेन कथां शृणुयात्। वाचकं व्यासरूपेण सम्पूज्य, माल्याभरणवस्त्रादिभिः भूषयित्वा, विनयपूर्वकं निवेदयेत्। "सर्वशास्त्रपुराणवेद्य, व्यासमूर्ते, नमोऽस्तु ते; कथारश्मौदयेऽन्तरं तमो नाशय" इति स्तुत्वा, ततः नवदिनानि नियमानुष्ठानं कुर्यात्। आदौ ब्राह्मणादीन् आसनार्घ्यादिभिः पूजयित्वा, स्वयम् उपविशेत्। गृहपत्निपुत्रादि-गम्भीरचिन्तां परित्यज्य, चतुर्वर्गफलप्राप्त्यर्थं एकचित्तेन श्रवणं कुर्यात्। प्रातः सूर्योदयात् आरभ्य, सूर्यास्तसमये शेषे किञ्चन, अल्पविरामं कृत्वा, मध्याह्ने पाठं कार्यम्। शरीरनिग्रहाय लघुशाखाहारः, हव्यन्नमेकवारं भुञ्जीत। इच्छया फलं, क्षीरं, सर्पिर्वा भक्षयेत्; यथा कथा-श्रवणे विघ्नो न स्यात्, तथा कुर्वीत। श्रोतॄणां व्रतानां च धर्मं प्रवक्ष्यामि। ये ब्रह्मविष्णुमहेश्वरानां भेददृष्टयः, भगवत्याः अनन्यभक्तिहीनाः, नास्तिकाः, हिंसकाः, दुष्टाः, ब्राह्मणद्विषः, देवद्विषः, परस्त्रीधनलोभिनः, ते कथा-श्रवणाय अयोग्याः। ब्रह्मचर्यं, भूमौ शयनं, सत्यवचनं, इन्द्रियनिग्रहं च कृत्वा, कथा-संाप्तौ पत्रपात्रे संयमेन भुञ्जीत। व्रती वर्तेत, वर्ताकी-लौकी-तैल-पिष्ट-पुलाक-मधु-दग्ध-शुष्क-रूक्ष-प्रमदितान्नं त्यजेत्। मांसं, मसूरं, रजस्वला-दृष्टं, लशुनं, मूलकं, हिङ्गुं, पलाण्डुं, धन्यकं च न खादेत्। कदली, शाकादिकं, कामक्रोधमदलोभमायामानमान् च त्यजेत्। ब्राह्मणद्विषः, चाण्डाल-श्वपच-यवन-रजस्वला-वेदबाह्यैः सह संवादं न कुर्यात्। वेद-गौ-गुरु-ब्राह्मण-स्त्री-राजन्-महाजन-देव-भक्तनिन्दां न शृणुयात्। व्रती नम्रता, सिध्दान्तता, शौचं, दया, मितभाषणं, उदारमनोवृत्तिं च आचरन् भवेत्। वन्ध्या, एकपुत्रा, दुर्भगा, मृतपुत्रा, निर्धना, अपुत्रा, गर्भनष्टा वा स्त्री—एते सर्वे भगवतीकथां भक्त्या शृण्वीरन्। धर्मार्थकाममोक्षान् य इच्छति, स भगवत्याः भागवतं श्रद्धया शृणुयात्। यावन्ति दिनानि कथा-श्रवणं क्रियते, तानि यज्ञदिनानि समाना; तत्र दत्तं, हुतं, जपितं च अनन्तफलदं भवति। एवं नवदिनानि व्रतम् आचर्य, निष्क्रान्त्यन्ते यथाष्टमीमहाव्रते समापनं कुर्यात्। निःस्पृहाः अपि केवलं श्रवणेन शुद्धिं प्राप्नुवन्ति, मोक्षं च लभन्ते; भगवती हि लोकानां भोगमोक्षप्रदा।