अथ दिव्यरथेऽस्मिनद्याहं ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान् अद्भुतं दृश्यं दर्शयिष्यामीति देवी स्वयम् उक्तवती। तस्याः वचः श्रुत्वा वयम् ‘ॐ’ इत्यभाषामहि, ततः— वयं सर्वे दिव्यरत्नभूषिते, मुक्ताहारविलसिते, मृदुन्मणिनूपुरध्वनिभिः रम्यम् अमररथं समारुह्य, तत्रोपविशत्। तस्मिन् सुरपुरप्रख्ये रथे, भीतिवर्जिताः त्रयः वयम् प्रविश्य, इन्द्रियजयिनी भगवती सस्मितम् अस्मान् निरीक्ष्य तिष्ठति स्म। तया स्वशक्त्या स रथः व्योम्नि समुत्पाटितः। ततः हरेण सह हरेण च वयं तस्मात् रथात् भगवतीं वीक्षामहे स्म। तत्र सर्वफलद्रुमाः कोकिलगीतैः शोभिता भूमिः पर्वतवनोपवनैः रम्या दृष्टा। तत्र स्त्रियः पुरुषाः पशवः पुण्यनद्यः सरः कूपाः तडागानि पल्वलानि जलप्रपाताश्च दृष्टाः। पुरः समुत्पन्ना दिव्या नगरी, दिव्यपरिखाभिः शोभिता, यज्ञशालाभिः समलंकृता, नानाविमानैः विराजिता च। तां नगरीं दृष्ट्वा वयं ताम् अभिजग्मुः—कश्चित् प्राह, “किमिदं स्वर्गलोकः? कः कृतवान् एतां विचित्रां पुरीम्?” तत्र वयं दृष्टवन्तः देवतेजसा समुत्फुल्लं राजानं वनं यायमानं, अम्बिका च रथोपरि स्थितवती। क्षणेन स रथः वायुवेगेन व्योम्नि सञ्चलितः, शीघ्रमेव अन्यं मनोहरं देशं प्राप्तः। तत्र वयं नन्दनवनं दृष्टवन्तः, सुरभिपारिजातच्छायायुतम्। समीपे चतुर्दन्ती हस्तिनी, मेनकाद्याः अप्सरसः समूहश्चासन्। ते गीतनर्तनादिभिः विविधैः क्रीडन्तः, शतशः गन्धर्वाः, यक्षविद्याधराश्च तत्र आसन्। मन्दारवनमध्ये ते गायन्तः प्रहृष्टाः, तत्र वयं देवराजं इन्द्रं पौलोम्या सहितं दृष्टवन्तः। तं स्वर्गलोकं, वारुणं प्रभुं, कुबेरं, यमं, सूर्यं, अग्निं च दृष्ट्वा वयं विस्मिताः अभवाम। तत्र समागतान् देवान् दृष्ट्वा वयम् आश्चर्येण पूरिताः स्म; तदा नगरीतः स राजा निर्गतः। स देवपतिसमः अचलः पृथिव्यां स्वसेनया स्थितः, अस्माभिः रथात् पश्यद्भिः स रथः शीघ्रं अग्रे गच्छति स्म। ततः तद् ब्रह्मलोकं, सर्वदैवतेभ्यः पूजितं, दृष्ट्वा तत्र ब्रह्माणं हरेशः च केशवश्च विस्मयं गतवन्तौ। तस्मिन् सभायां सर्वे वेदाः शाखोपवेदैः सह स्वस्वरूपेण दृश्यन्ते स्म, तत्रैव समुद्राः, नद्यः, पर्वताः, सर्पनागाश्च सन्निहिताः। चतुर्मुखः माम् अपृच्छत्, “कः अयम् अनादिनिधनः ब्रह्मा?” अहम् उक्तवान्, “न जानामि सृष्ट्यधिपतिं प्रभुम्।” स पुनः पप्रच्छ, “कः अहम्? कः अयम्? किं हेतोः अयं मोहः मम, हे प्रभवः?” तदा सहसा रथः मनोजवेन कम्पितः। स कैलासशिखरं समुपेत्य, यक्षसंघैः सेव्यमानं, मन्दारवनान्तरे मयूरकोकिलनिनादयुतं रम्यं स्थलं प्राप्तः। तत्र वीणामृदङ्गध्वनिभिः प्रीतिकरमङ्गलैः, रथः तस्मिन् पुण्यस्थले स्थितः। तत्र शुभ्रवृषारूढः, त्रिनेत्रः, पञ्चवक्त्रः, दशबाहुः, शशिशेखरः शम्भुः प्रकटितः। व्याघ्रचर्मवासाः, गजचर्मोत्तरियः, तस्य पादयोः वीर्यवन्तौ सुतौ स्थितौ—गजाननः षण्मुखश्च। शंकरः ताभ्यां सह, नन्दिप्रमुखैः गणैः सहितः, तेजसा विराजमानः अग्रे प्रस्थितः। सर्वे गणाः जयध्वनिं कुर्वन्तः पृष्ठतः अन्वयुः। तत्रान्यं शङ्करं दृष्ट्वा, हे नारद, वयं सर्वे विस्मयमग्नाः। मातृभिः संशयं प्राप्तः अहम् तत्र स्थितवान्; तदा रथः क्षणेन तस्मात् शिखरात् वातवेगेन प्रस्थितः। स वैकुण्ठधामं प्राप्तः, रामवल्लभस्य निवासं; तत्र, वत्स, अहं अप्रमेयं तेजः अपश्यम्। तदा विष्णुः तां परमां पुरीं दृष्ट्वा विस्मितः, पद्मनाभः हरिः गृहस्य पुरतः गतः। तत्र अपि, अतसीपुष्पसन्निभः, पीताम्बरधरः, चतुर्भुजः, गरुडारूढः, दिव्याभरणभूषितः श्रीमान् विराजते स्म। तस्मिन् समये लक्ष्मीः शुभपङ्कजलोचना तम् अनन्तं विष्णुं शुभचामरैः सेवते स्म; तं नित्यं विष्णुं दृष्ट्वा वयं सर्वे विस्मिताः। अन्योन्यं निरीक्ष्य उत्तमासने स्थित्वा स्म; तत्क्षणात् रथः पुनः वातवेगेन प्रस्थितः। ततः अमृतसागरे समुपस्थिताः स्म, मधुरवारिपूर्णे, महातरङ्गयुते, जलचरसमूहमण्डिते, चलतरङ्गशोभिते। तत्र मन्दारपारिजाताद्युपवने, नानाविश्राणिकासनसम्पन्ने, नानाविचित्रालङ्कारेण शोभिते। मुक्ताहारैः नानामालाभिश्च विभूषिते, अशोकबकुलकुरुबकादिद्रुमैः विराजिते। मृदुकटकिन्तकचम्पकद्रुमैः सर्वतः परिवृते, कोकिलकूजनैः पूरिते, दिव्यगन्धैः व्याप्ते। भ्रमरमधुरध्वनिभिः उदिते, परमाश्चर्यदर्शने, तस्मिन् द्वीपे शिवाकारे शोभनं शय्यासनं स्थितम्। रत्नैः सुसंस्कृतम्, नानाविद्युत्प्रभाभिः शोभितम्, तद् दूरतः दिव्यविमानमध्यस्थं दृष्टवन्तः स्म।