श्रीविष्णुशरीरात् सा देवी निर्गत्य दिव्यरूपिणी स्वर्गे स्थित्वा विराजमाना ददर्श्यत। तया जनार्दनः मुक्तः, तस्य दुरजयात्मा पुनः प्रबुद्धः। पञ्चसहस्रवर्षाणि स भगवान् परमं युद्धं कृत्वा, ततोऽसुरान् निरीक्ष्य हरिः तान् निघ्नन् विजयी बभूव। तत्रैव तद्भूमिं विशुद्धां कृत्वा, तत्रैव ते निहताः। तत्र रुद्रः समागतः, यत्र आवां द्वौ अपि स्थितौ स्म। तत्र वयं त्रयः शोभनां शान्तस्वरूपिणीं देवीं दृष्ट्वा, तां स्तुत्वा, सा परमशक्ति देवी अस्मान् प्रत्युवाच। सा देवी करुणया स्नेहपूर्णदृष्ट्या अस्मान् परिष्वज्य शुद्धान् चकार, ततः सा उवाच—"हे सृष्टिकर्तारः स्वकार्याणि यथायोग्यं कुरुत।" पुनः उवाच—"महासुरा निहता; सृजत, पालयत, स्वस्वस्थानानि स्थापयत, तत्र च निर्व्यथा वसत।" "स्वशक्त्या चत्वारः सत्त्ववर्गान् सृजत।" एवं तस्याः स्निग्धमधुरसौम्यवचनानि श्रुत्वा वयम् उक्तवन्तः—"कथं वयं एतानि भूतानि सृजेम? हे मातः, न हि भूमिः प्रसारिता, सर्वत्र जलमेव दृश्यते।" "न सन्ति भूतानि, न गुणाः, न तन्मात्राणि, न इन्द्रियाणि।" इति वाक्यानि श्रुत्वा सा देवी स्मित्वा, तस्याः मुखमण्डलम् उज्ज्वलम् अभवत्। तत्क्षणात् आकाशात् दिव्यं विमानं समुपस्थितम्। सा देवी उवाच—"हे देवाः, यथेष्टं निर्भयम् प्रविशत।" "अद्य अहं अस्मिन्नेव दिव्यविमाने ब्रह्मविष्णुशिवान् अद्भुतं दृश्यं दर्शयिष्यामि।" तस्याः वचः श्रुत्वा वयं "ॐ" इति प्रत्युक्त्य, विमानं समारुह्य उपाविशत्। तद्विमानं रत्नमयम्, मुक्ताहारवितानाढ्यम्, मणिमञ्जीरनिःस्वनमण्डितम् आसीत्। तस्मिन् रम्ये विमानसदृशे दिव्यनिकेतने निर्भयाः वयं त्रीन् प्रविश्य उपाविशत्। तत्र देवी, जितेन्द्रियाः, अस्मान् निरीक्ष्य, स्वशक्त्या विमानं व्योम्नि प्रस्थापयामास। तत्र हरेण सह वयं देवीम् अपश्याम। वयं दृष्टवन्तः—वृक्षाः सर्वफलसमृद्धाः, कोकिलगीतशोभिताः, भूमिः पर्वतवनोपवनयुक्ता रम्या च। तत्र स्त्रियः पुरुषाः पशवः, पुण्यनद्यः, सरांसि, कूपाः, तडागानि, पल्वलानि, प्रपाताश्च दृश्यन्ते स्म। पुरः प्राकाश्यत दिव्या नगरी, दिव्यप्राकारसंयुक्ता, यज्ञशालासंपन्ना, नानाविमानशोभिता च। तां नगरीं दृष्ट्वा वयं विचारयामासुः—"किं स्वर्गः अयम्? कः एतां अद्भुतां नगरीं सृजति?" तत्र वयं दृष्टवन्तः—राजानं तेजस्विनं देवोपमं, वनं गच्छन्तं मृगयार्थम्, अत्र चाम्बिका विमानस्थिता। तदा विमानं क्षणेन वातवेगेन व्योम्ना सञ्चलितम्, शीघ्रं रम्यां भूमिं प्राप्तम्। तत्र वयं अपश्याम—नन्दनवनं, सुरभिपारिजातच्छायायुतम्। तत्र चतुर्दन्तः गजः, अप्सरसां गणाः, मेनकाद्याः तिष्ठन्ति स्म। ताः गीतनर्तनसहितं नानाविधं क्रीडन्ति स्म; शतशः गन्धर्वाः, यक्षाः, विद्याधराश्च तत्र आसन्। मन्दारोपवने मध्ये ताः गायन्त्यः प्रमोदन्ते स्म; तत्र वयं इन्द्रं महाबलम्, पौलोम्यसहितं अपश्याम। तं दिव्यं लोकं दृष्ट्वा, वरुणं कुबेरं यमं सूर्यं अग्निं च सह, वयं विस्मिताः अभवाम। तत्र देवसंघं दृष्ट्वा वयं विस्मयं जग्मुः; तदा तस्मात् दिव्यपुरात् राजा निर्गतः। स इन्द्रसमानधैर्यः पृथिव्यां स्वसेनया स्थितः। वयं विमानात् पश्यन्तः, तत् शीघ्रं तस्मात् स्थलात् ययौ। ततः दिव्यं ब्रह्मलोकं सर्वदैवतपूजितं प्राप्तम्; तत्र ब्रह्माणं दृष्ट्वा, हरः केशवश्च विस्मितौ। तत्र सभायां सर्वे वेदाः शाखोपवेदैः सह स्वस्वरूपेण स्थिताः, सागरा, नद्यः, पर्वताः, सर्पनागाश्च तत्र आसन्। चतुर्मुखः माम् अपृच्छत्—"कः अयम् अनादि ब्रह्मा?" अहम् उक्तवान्—"न जानामि सृष्टिकर्तारं प्रभुम्।" "कः अस्मि? कः अयम्? किमर्थं ममायं मोहः, हे प्रभवः?" इति। एवं चिन्तयतः, तत्क्षणात् विमानं मनोजवेन कम्पितम्। तत् कैलासशिखरं समुपेत्य, यत्र यक्षगणैः सेवितं मन्दारवनं रम्यम्, मयूरकोकिलनिनादितम्। तत्र वीणादुन्दुभिनादैः कल्याणैः प्रमुदितैः, विमानमुपस्थित्य तत्रैव स्थितम्। तत्र श्रीशम्भुः वृषारूढः, त्रिनेत्रः, पञ्चवक्त्रः, दशबाहुः, शशाङ्कशेखरः, व्याघ्रचर्मवसनः, गजचर्मोत्तरियः, तस्य पादयोः वीर्यवन्तौ पुत्रौ—गजाननः षण्मुखश्च—स्थितौ। शिवेन सह तौ पुत्रौ दीप्तिमन्तौ अग्रे जग्मतुः; नन्दिप्रमुखाः गणाः सर्वे तान् अन्वगच्छन्। जयघोषैः तं शिवं पृष्ठतः अनुययुः; तं अन्यं शङ्करं दृष्ट्वा, हे नारद, वयं सर्वे विस्मिताः अभवाम। मातृभिः संशयग्रस्तः अहं तत्र स्थितवान्। ततः क्षणेन विमानं तस्मात् शिखरात् वातवेगेन ययौ। तत् वैकुण्ठधामं प्राप्तम्, यत्र रामाप्रियनिवासः। तत्र, वत्स, अहं अप्रमेयं तेजः अपश्यम्।