ततः दुःखस्य निवारणं, राज्ञां भयस्य शमनं, ज्ञानस्य प्राप्तिः, अन्ये च फलानि क्रमशः सम्पद्यन्ति। शिवेन उक्तं यथाक्रमं पुराणश्रवणे मण्डलं शुद्धीकृत्य यथाविधि कर्तव्यम्। अथवा देवीसुखार्थं, कस्यापि मासे, विशेषतः चतुर्वारं नवरात्रौत्सवेषु, तिथिदिननक्षत्राणि शुद्धीकृत्य, पुराणश्रवणं कर्तव्यम्। यथैव विवाहाद्युत्सवेषु आवश्यकानि व्यवस्थाः क्रियन्ते, एवं यज्ञेऽस्मिन्, बुद्धिमन्तः सर्वाणि कर्माणि सावधानतया सम्पादयेत्। अनेकाः सहचराः नियोज्याः, येषां चित्ते कपटलोभाभावः, कौशलं, उदारता, देवीभक्तिः च वर्तते। दूताः सर्वेषु देशेषु, सर्वेषु जनसमूहेषु, उत्साहेन प्रचारं कुर्वन्तु—सर्वेऽत्र आगन्तव्या यतः देवीकथायाः आयोजनं भविष्यति। सूर्यगणपतिशिवशक्तिविष्णुभक्ताः सर्वेऽपि सम्मिलन्तु, यत्र देवाः शक्तिसहिताः उपास्यन्ते। ये भगवतीदेवीभागवतामृतरसस्य लालसा युक्ताः, विशेषतः कथाप्रेमभक्ताः, तेऽत्र आगन्तव्या। ब्राह्मणाद्याः वर्णाः, महिलाः, आश्रमस्थाः, कामिनः वा अकामिनः वा, सर्वे देवीकथामृतं पिबन्तु। कदापि तेषां भोजनश्रवणस्यापि अवसरः न स्यात्; यज्ञे यथाकालं आगन्तव्या, पुण्यक्षणमात्रं तिष्ठन्तु। सर्वे जनसम्बन्धी कार्याणि विनयेनैव कर्तव्यानि; आगतानां यथायोग्यं वासस्थानं व्यवस्थापयेत्। कथास्थानं भूमौ यथाशुद्धं निर्माय, गोमयेन लिप्तं, विस्तीर्णं रम्यं च भवेत्। रम्यं मण्डपं सुसज्जितं कदलीस्तम्भैः निर्माय, उपरि छत्रपताकाध्वजैः भूषितं कुर्यात्। वक्त्रिणः दिव्यासनं सुशय्यावृतं, पूर्वदिशं वा उत्तरदिशं वा सम्यक् स्थापयेत्। श्रोतृणां नराणां स्त्रीणां च यथायोग्यं आसनं व्यवस्थापयेत्। वक्ता श्रेष्ठः सः मन्यते—वाग्मी, जितेन्द्रियः, शास्त्रज्ञः, देवीपूजायाम् भक्तः, करुणावान्, विरक्तः, कौशलवान्, स्थिरः च। श्रोता ब्रह्मनिष्ठः, देवपूजकः, कथासाराभिलाषी, उदारः, अलोलुपः, विनयी, हिंसाद्यरहितः च भवेत्। यः नास्तिकः, लोभी, कामी, कपटी, क्रूरः, कोपयुक्तः—सः देवीयज्ञे वक्ता न स्यात्। संशयानां समाधानार्थं, विद्वान् सुभक्तः, श्रोतृणां शिक्षां दद्यात्, विचलितः न भवेत्, वक्तृसहायः स्यात्। दिनस्य शुभकाले, वक्ता, श्रोता, अन्ये च, शौचादिकं कृत्वा, विधिवत् नियमं आचरन्तु। प्रातःस्नानं कृत्वा, शौचं सम्पाद्य, संक्षिप्तं सन्ध्यादिकं, पितृपूजां च कुर्यात्। कथाश्रवणयोग्यतायै, गोदानं कृत्वा, आरम्भे गणपतिं विघ्ननाशकं पूजयेत्। कलशस्थापनं कृत्वा, दिशापालान्, क्षेत्रपालबालकं, योगिनीः, मातरः च पूजयेत्। तुलसीं, ग्रहान्, विष्णुं, शङ्करं पूजयित्वा, नवाक्षरमन्त्रेण जगदम्बां पूजयेत्। भागवतग्रन्थं सर्वोपचारैः पूजयित्वा, देवीवाचिकं शुभाक्षरैः विधिवत् सम्मानयेत्। कथायाः विघ्ननिवारणाय, विद्वान् ब्राह्मणं चिन्तयेत्; नवाक्षरमन्त्रं, सप्तशतीं च जपेत्। प्रदक्षिणनमस्कारं कृत्वा, अन्ते स्तोत्रं पठेत्—"कात्यायनी महाशक्ते भवानी जगदाधिपे।" "करुणामयी, संसारसागरनिमग्नं मां उद्धर; जगदम्बे, ब्रह्मविष्णुशिवपूजिते, प्रसन्ना भव।" "देवि, मनःकामनां वरं दत्तुं त्वां नमामि।" इति प्रार्थ्य, स्थिरचित्तया कथां शृणुयात्। वक्तारं व्यासरूपं मन्येत, माल्याभरणवस्त्रादिभिः पूजयित्वा, याचेत्। "सर्वशास्त्रपुराणवेद्य, व्यासरूप, नमोऽस्तु ते। कथाचन्द्रोदये गहनतमसः निवारणं कुरु।" इति निवेद्य, नवदिनानि विधिवत् नियमं आचरन्तु; प्रथमं ब्राह्मणादीन् आसनस्थं पूजयित्वा, स्वयम् उपविशेत्। गृहपुत्रदारादि गम्भीरविचारं परित्यज्य, चतुर्वर्गफलप्राप्त्यर्थं, सावधानतया कथां शृणुयात्। प्रातःसूर्ये आरभ्य, सूर्यास्ते शेषे, अल्पविरामं कृत्वा, मध्याह्ने पाठं कुर्यात्। शरीरवासनाजये, लघुभोजनं अनुशस्यते; कथाकाङ्क्षी एकवारं हविष्यम् खादेत्। अथवा, फलं, क्षीरं, घृतं वा भक्षयेत्; कथायाः विघ्नाभावाय, बुद्धिमान् एवम् आचरन्तु। कथाश्रवणनियमं द्विजश्रेष्ठ, इदानीं वक्ष्यामि; ये ब्रह्मविष्णुमहेश्वरयोः भेदं पश्यन्ति— ये देवीभक्तिहीनाः, नास्तिकाः, हिंसकाः, दुष्टाः, ब्राह्मणद्वेषिणः, देवद्रोहिणः, ते कथाश्रवणे न योग्याः। ये ब्राह्मणधनं, परस्त्रीधनं, देवधनं वा लोभयन्ति, तेषां अधिकारः नास्ति। ब्रह्मचारी, भूमिशायी, सत्यम् वदन्, जितेन्द्रियः, कथान्ते पत्त्रपात्रे संयमेन खादेत्। व्रतानुष्ठायी वर्तते—वर्तकं, लौकीं, तैलं, दलं, मधु, दग्धं, शुष्कं, दुष्कृतं च भोजनं वर्जयेत्। मांसं, मसूरं, रजस्वलया दृष्टं, लशुनं, मूलं, हिङ्गुं, पलाण्डुं, धन्यं च न खादेत्। एवं विधिना भगवतीकथायाः श्रवणं, यज्ञस्य आयोजनं च, श्रद्धया, शुद्धया, विनयेन, भक्त्या च कर्तव्यम्।