श्रुत्वा ऋषयः सुतं तं पृष्टवन्तः—“भगवन्, त्वत्तः परं पुण्यं भगवतः माहात्म्यं श्रुतम्। अधुना तु पुराणश्रवणस्य विधिं श्रोतुमिच्छामः।” सुतः तु प्रीत्या प्रोवाच—“मुनेः, शृणुत पुराणश्रवणस्य विधिं येन श्रोतॄणां सर्वकामाः सिद्ध्यन्ति। पूर्वं शुभमासे शुद्धे षण्मासपर्यन्तं पुराणश्रवणं कर्तव्यम्। तदर्थं ज्योतिषज्ञं आहूय शुभमुहूर्तं निश्चित्य, हस्त, अश्विनी, मूल, पुष्य, ब्रह्म, मैत्र, इन्दु, वैष्णव नामानि नक्षत्राणि, तथा गुरोः, भद्रस्य, वेदस्य, अब्जस्य, शारङ्गस्य, अभिधिगुणस्य गुणैः धर्मार्थकाममोक्षाः सिध्यन्ति। तत्र दुःखनाशः, राजभीतिः, ज्ञानलाभः, अन्ये च फलान्यनुक्रमेण लभ्यन्ते। शिवेन उक्तया विधिना मण्डलं शुद्धयेत्। वैकल्पिकेन मार्गेण, विशेषतः चतुर्णां नवरात्र्यां, शुभतिथिदिननक्षत्रपरिशुद्ध्यर्थं भगवत्याः प्रीत्यर्थं यदा काङ्क्षा, तदा अपि श्रोतव्यम्। विवाहादिकर्मवत् सर्वव्यवस्था सम्यक् कर्तव्या; यज्ञे सर्वे क्रियाः यथाशास्त्रं सावधानतया करणीयाः। मित्राणि अपि बहूनि, मायालोभवर्जितानि, दक्षानि, उदाराणि, भगवत्यभक्तानि नियोजनीयानि। दूताः सर्वत्र, सर्वजनपदेषु, सम्यग्वृत्त्या गच्छन्तु, सर्वे आगन्तव्याः, भगवतीकथायाः आयोजनं हि भविष्यति। सूर्यगणपतिशिवशक्तिविष्णुभक्ताः सर्वे अत्र सम्मिलन्तु, देवाः शक्तिसंयुक्ताः अत्र पूज्यन्ते। ये देवीभागवतस्य अमृतरसं श्रोतुम् उत्सुकाः, विशेषतः यः कथा-प्रेम्णा भक्तः, सः आगच्छेत्। ब्राह्मणादयः, स्त्रियः, चतुर्वर्णाश्रमी वा, कामिनो वा निष्कामिनश्च, सर्वे भागवतीकथारसं पिबन्तु। कदाचित् अपि भोजनादिकथनाय अवसरः न दातव्यः; यज्ञस्य समये एव आगन्तव्यं, क्षणमात्रं पुण्याय स्थापनीयम्। सर्वे जनाः विनयेन व्यवहरन्तु; आगतानां यथायोग्यं वासस्थानं व्यवस्थितव्यम्। श्रवणस्थानं भूमौ शुद्धायाः स्थापनीयम्; गोमयेन लिप्तं, विशालं रमणीयं च। सुन्दरं मण्डपं कर्तव्यम्, कदलीस्तम्भैः अलङ्कृतम्, उपरि छत्रध्वजपताकाभिः शोभितम्। वक्त्रारं दिव्यपीठे, सुखोपधानवेष्टिते, पूर्वोत्तराभिमुखे स्थापयेत्। श्रोतॄणां, स्त्रीणां पुरुषाणां च, आसनानि यथायोग्यं स्थापनीयानि। श्रेष्ठो वक्ता सः उच्यते—यो वाग्मी, जितेन्द्रियः, शास्त्रज्ञः, भगवत्याः भक्तः, दयालुः, असक्तः, कौशलसम्पन्नः, धृतिमान्। श्रोता तु ब्रह्मनिष्ठः, देवपूजकः, कथारसमग्नः, दाता, अलोभी, विनयी, अहिंसकश्च। परन्तु, नास्तिकः, लोभी, कामी, कपटी, कठोरः, क्रोधी च वक्ता न स्याद् देवीयज्ञे। संशयानां समाधानाय एकः पण्डितः धर्मात्मा च, श्रोतॄन् उपदिशेत्, अनव distracted, वक्तुः सहायः स्यात्। शुभे दिने, वक्ता श्रोता च, अन्ये च, शौचादिकम् आचरित्वा, विधिवत् व्रतानि कुर्वन्तु। प्रातः स्नात्वा, शौचं कृत्वा, संक्षिप्तं सन्ध्योपासनं पितृयज्ञं च कुर्यात्। श्रवणाय पात्रतां प्राप्नुवन्ति, गौः दानं दद्युः; आरम्भे विघ्नहरं गणपतिं पूजयेत्। कलशस्थापनं कृत्वा, दिक्पालान्, क्षेत्रपालबालकं, योगिन्यः, मातरः च पूजयेत्। तुलसीं, नवग्रहान्, विष्णुं, शंकरं च पूजयित्वा, जगन्मातरं नवाक्षरमंत्रेण पूजयेत्। भागवतपुस्तकं सर्वोपचारैः पूजयित्वा, शुभाक्षरैः वाङ्मयीमूर्तिं देवीम् अर्चयेत्। श्रवणविघ्ननिवारणाय, पण्डितं ब्राह्मणं नियुज्य, नवाक्षरमंत्रं सप्तशतीं च जपेत्। प्रदक्षिणं प्रणामं च कृत्वा, स्तोत्रं पठेत्—‘कात्यायनि महाशक्ते, भवानी, जगदाधिपे।’ ‘दीनं मां संसारसागरतिमग्नं उद्धर; जगन्माते ब्रह्मविष्णुशिवपूजिते, अनुग्रहं कुरु।’ ‘देवि, यद्वाञ्छितं मनसि, तद्वरं देहि; नमामि त्वाम्।’ एवमुक्त्वा स्थिरचित्तेन कथां श्रोतव्यम्। वक्तारं व्यासरूपेण मान्यं, माल्याभरणवस्त्रादिभिः पूजयित्वा, निवेदयेत्। ‘सर्वशास्त्रपुराणज्ञ, व्यासस्वरूप, नमोऽस्तु ते; कथारश्मौ तमोऽन्धकारं नाशय।’ इति स्तुत्वा, नवाहं यथाविधि व्रतानि कुर्वीत; पूर्वं ब्राह्मणादीन् आसनस्थाप्य, सत्कृत्य, स्वयम् उपविशेत्। एवं सुतः ऋषिभ्यः देवीभागवतस्य माहात्म्यं तथा श्रवणविधिं प्रपञ्च्य, तेषां संशयान् निवार्य, धर्ममार्गे प्रतिष्ठापयामास।