राज्ञः वचः श्रुत्वा लोमशः प्रीतः सन् राजा इत्युवाच — “धन्यः त्वं राजन्! त्रैलोक्यजननीं मातरं प्रति भक्तिः तव हृदि उत्पन्ना। या सा जगन्माता परा, या देवैर्दैत्यैः मानवैश्च पूजिता, यदि तस्याः भक्तिः तव जायते, तव सर्वसिद्धिः निश्चितम्। अतः, राजन्, अहम् अद्य ते समक्षं श्रीमद्भागवतपुराणस्य यशः श्रावयिष्यामि; तस्य केवलं श्रवणेन सर्वं साध्यं भवति।” एवं उक्त्वा, शुभे दिने, स ऋषिः पुराणकथनं आरब्धवान्। स राजा स्वपत्नी सहितः सम्यक् पञ्चवारं तच्छ्राव्यं शुश्राव। कथा-समाप्तिदिने, धर्मात्मा स राजा महता हर्षेण पूर्णः, पुराणं च ऋषिं च विधिवत् पूजयामास। नवावरणमन्त्रेण होमान् अकरोत्, कन्याः सुविवाहितान् च भोजयित्वा विविधैः दानैः तान् तुष्टवान्। किञ्चित्कालानन्तरं, देवीकृपया तस्य राण्या गर्भः धारितः, स च पुत्रः लोके हिताय भविष्यन्। शुभे काले, सर्वे ग्रहाः सौम्यस्थितौ, सर्वे च शुभलक्षणानि सन्ति, रेवत्याः गर्भात् पुत्रः जातः। पुत्रजन्मश्रुत्वा राजा हर्षपूर्णः, सुवर्णयुक्तेन जलेन स्नानं जातकर्म चकार। सः यथाविधि ब्राह्मणान् दत्त्वा तान् तुष्टवान्; उपनयनं कृत्वा पुत्राय वेदान् सम्पूर्णान् अध्यापयामास। स पुत्रः — सर्वविद्याधनः, धर्मात्मा, शस्त्रविदां श्रेष्ठः, धर्मवक्ता धर्मकर्ता च, महाबलश्च — “रैवत” इत्याख्यः अभवत्। ततः ब्रह्मा रैवतं मनुपदे नियुक्तवान्; सः यशस्वी मन्वन्तरेश्वरः धर्मेण पृथिवीं पालयामास। एवं देवीशक्तेः सामर्थ्यं संक्षेपेण उक्तम्; को वा तस्य पुराणस्य महिमानं सम्यग् वर्णयितुं समर्थः? सूतः पुनः उवाच — “एवं भगवतः भागवतस्य माहात्म्यं विधानं च योनीसम्भवात् श्रुत्वा, कुमारं पूज्य, स्वमाश्रमं पुनः प्रतिजगाम। हे विप्राः! अहं वः भागवतस्य माहात्म्यं उक्तवान्; यः श्रद्धया तदत्र शृणोति वा पठति, सः सर्वान् भोगान् भुक्त्वा अन्ते मोक्षं प्राप्नोति।” अथ ऋषयः ऊचुः — “हे सूत! हे भाग्यशालिन्! अस्माभिः परं माहात्म्यं श्रुतम्; अधुना वयं पुराणश्रवणस्य विधानं श्रोतुम् इच्छामः।” सूतः उवाच — “शृणुत, मुनयः! पुराणश्रवणस्य विधानं वक्ष्यामि, येन श्रवणेन सर्वकामाः सिद्ध्यन्ति। आदौ ज्योतिषिकं आहूय, शुभकालं निश्चित्य, शुद्धे मासे आरभ्य, षण्मासपर्यन्तं पुराणश्रवणं शुभं भवेत्। हस्ताश्विन्यादि नक्षत्रेषु, शुभदिवसकालेषु, पुराणश्रवणं कल्याणकरं स्यात्। गुरुभद्रवेदाब्जशारङ्गाभिधिगुणैः धर्मार्थकथासिद्ध्युत्तमसुखानि लभ्यन्ते। ततः दुःखनिवारणं, राजभीतिः, ज्ञानलाभः, अन्यानि च फलानि क्रमशः सिध्यन्ति; शिवेनोक्तं मंडलशुद्धिं पुराणश्रवणे कार्यम्। अथवा, विशेषतः चतुर्षु नवरात्रोत्सवेषु, तिथिदिननक्षत्रशुद्धिं कृत्वा, देवीप्रीत्यर्थं कस्यापि मासे श्रवणं कुर्यात्। यथाक्रमेण विवाहादिकर्मवत् सर्वोपकरणानि यत्नेन स्थापयेत्; अस्मिन्यज्ञे सर्वाणि कृत्यानी पण्डितैः सम्यगाचरेत्। बहवः सहचराः, कपटलोभविवर्जिताः, दक्षदानशीलाः, देवीभक्ताः नियोज्याः। दूताः सर्वत्र देशे जनपदे च यत्नेन प्रचारयन्तु — सर्वे अत्र आगच्छन्तु, देवीकथा भविष्यति। सूर्यगणपतिशिवशक्तिविष्णुभक्ताः सर्वे मिलित्वा अत्र सेवां कुर्वन्तु, देवाः शक्तिसहिताः अत्र पूज्यन्ते। ये श्रीदेवीभागवतस्य अमृतरसम् इच्छन्ति, विशेषतः कथाप्रीतिभक्ताः, ते आगच्छेयुः। ब्राह्मणादयः, स्त्रियः, आश्रमिभेदाः, कामिनो वा अकामिनो वा, कथामृतं पिबेयुः। कदापि अपि तेषां भोजनकथाप्यवसरः न स्यात्; यज्ञाय यथाकालं आगन्तव्यं, पुण्यक्षणमात्रं तिष्ठेयुः। सर्वजनसम्बन्धिनि कार्याणि केवलं विनयेन करणीयानि; आगतानां यथायोग्यं वासस्थानं व्यवस्थापयेत्। कथास्थलं भूमौ सम्यक् शुद्ध्वा, गोमयेन लिप्त्वा, विशालं रमणीयं च कुर्यात्। शोभनं मण्डपं केलेन स्तम्भैः अलङ्कृत्य, उपरि छत्रध्वजपताकाभिः भूषयेत्। वक्त्रुं दिव्यं आसनं सुखोपधानसहितं पूर्वोत्तराभिमुखं स्थापयेत्। श्रोतॄणां स्त्रीणां च यथायोग्यं आसनं स्थापयेत्। श्रेष्ठः वक्ता सः स्मृतः — वाग्मी, जितेन्द्रियः, शास्त्रज्ञः, देवीपूजासक्तः, दयालुः, असक्तः, कुशलः, धृतिमान् च। श्रोता ब्रह्मनिष्ठः, देवपूजकः, कथासारपरायणः, दाता, अलुब्धः, विनयी, अहिंसकश्च। पाखण्डी, लोभी, कामी, दम्भी, कठोरः, क्रोधी च — एते देवीयज्ञे वक्तारः न सन्ति। संशयपरिहाराय पण्डितः साधुः नियुक्तव्यः, यः श्रोतॄन् उपदिशेत्, अनवस्थितः न भवेत्, वक्तारं साहाय्यं कुर्यात्। शुभे दिने, वक्ता, श्रोता, अन्ये च, कर्तनादिकं कृत्वा, नियमानुष्ठानं कुर्युः। प्रातःस्नानं कृत्वा, शुद्ध्वा, संक्षिप्तं सन्ध्यादिकं पितृयज्ञं च समाचरेयुः।