अद्याहं अग्निं पृष्टवान्—"कः अस्याः पतिः भविष्यति?"—इति। सः प्रत्यवदत्—"राजा दुर्दम एव नूनं अस्याः पतिः भविष्यति" इति। तस्मात्, हे राजन्, एषा कन्या त्वया मया दत्ता स्वीकृतव्या। सा पूर्वं 'प्रिय' इति सम्बोधिताऽभूत्; न सन्देहं कुरुष्व, हे नृप। इत्येतद् श्रुत्वा सः राजा मुनिवचनं चिन्तयन् मौनं जगाम। ततः स मुनिः विवाहकर्म आरब्धुम् उद्यतवान्। विवाहस्य तु तस्मिन्न् अवसरं दृष्ट्वा सा कन्या मुनिं उवाच—"पितः, रेवतीनक्षत्रे मम विवाहकर्म कर्तव्यम्" इति। मुनिः उवाच—"वत्से, विवाहाय शुभानि नक्षत्राणि बहूनि सन्ति; किं तु रेवतीनक्षत्रं दिवि न दृश्यते, तस्मात् तत्र विवाहः कथं सम्पद्येत?" कन्या उवाच—"रेवतीनक्षत्राभावे विवाहकर्म न युक्तम्। अतः पुष्यनक्षत्रे मम विवाहं कुरुष्व" इति। मुनिः पुनरुवाच—"पूर्वं ऋतवाक्मुनिना रेवतीनक्षत्रं दिवः अपसारितम्। यदि अन्येन न सन्तुष्टा, कथं विवाहः सम्पद्येत?" कन्या उवाच—"किं ऋतवाक् तपः अकरोत्, उत केवलीं वाचं? त्वं पुनः वाक्कायमानसैः तपो न कृतवान् किल? अहं तव तपोबलं जानामि; त्वमेव विश्वस्य सृष्टिकर्ता। दिवि रेवतीनक्षत्रं स्थापयित्वा मम विवाहं कुरुष्व, पितः" इति। मुनिः उवाच—"यथा त्वया उक्तं, तथा स्यात्, शुभं तव। तव कृते अद्याहं पुष्यनक्षत्रं सोमपथे स्थापयामि" इति। स्कन्द उवाच—एवं उक्त्वा स मुनिः स्वबलात् शीघ्रं तपसा पुष्यनक्षत्रं सोमपथे स्वस्थाने पुनः स्थापयामास, हे घटोद्भव। ततः रेवतीनक्षत्रे स मुनिः रीत्या राज्ञे दुर्दमाय महात्मने रेवतीं कन्यां दत्तवान्। कन्यायाः विवाहं कृत्वा मुनिः राजानम् उवाच—"वीर, किं इच्छसि? तच्छ्रुणु, तव कामं पूरये" इति। राजा उवाच—"भगवन्, अहं स्वायम्भुवमनुवंशसम्भूतः। तव प्रसादेन मन्वन्तरपतिं पुत्रं कामये" इति। मुनिः उवाच—"यदि एष ते अभिलाषः, देवीं पूजय। नूनं मन्वन्तराधिपतिं पुत्रं लप्स्यसे।" "यदि त्वं देवीभागवतं पञ्चवारं शृणोषि, तव इच्छितः पुत्रः भविष्यति।" "रेवतः कन्या रेवती वेदशास्त्रपारगं, सत्यवदं, धर्मिष्ठं, अजितं, पञ्चमं मनुं रायवतं पुत्रं जनयिष्यति।" स राजा बुद्धिमान् पितृपैतामह्यं राज्यं धर्मेण पालयन्, प्रजाः स्वसुतवत् पालयामास। कदाचित् महर्षिः लोमशः तत्र आगतः। स राजा सायं प्रातः स सम्पूज्य, सस्मितं प्राञ्जलिः प्रोवाच—"भगवन्, तव प्रसादेन पुत्रकामः देवीभागवतपुराणं श्रोतुम् इच्छामि" इति। राज्ञः वचनं श्रुत्वा लोमशः प्रसन्नः उवाच—"धन्योऽसि राजन्, त्रैलोक्यमातुः भक्तिर् उत्पन्ना तव। या सा जगन्माता, देवराक्षसमानुष्यैः पूजिता, यदि तस्यां भक्तिः जाता, तव कार्यं निश्चितं सिद्ध्यति। तस्मात् अहं तुभ्यं भागवतं कीर्तिशालिनं कथयिष्यामि; तस्य श्रवणमात्रेण न किञ्चिद् दुर्लभम्।" इत्युक्त्वा स मुनिः शुभदिने भागवतपुराणकथनम् आरब्धवान्। राजा स्वपत्नी सहितः यथाविधि पञ्चवारं शृण्वन् स्थितः। समाप्त्यां तस्य श्रवणस्य धर्मात्मा राजा परमसन्तुष्टः, पुराणं मुनिं च पूजयामास। नवर्णमन्त्रेण होमान् कृत्वा, कन्याभ्यः सुमङ्गलिभ्यश्च भोजनं दत्त्वा तान् सन्तुष्टवान्। अनन्तरं कालान्तरे देवीप्रसादेन क्वचित् रेवती गर्भं धारयामास, यः लोकहिताय जातः। शुभे दिने, ग्रहेषु शुभस्थानेषु, सर्वेषु शुभलक्षणेषु सति, रेवती सुतं प्रसूतवती। पुत्रजन्मश्रवणे राजा हृष्टः स्नानं कृत्वा सुवर्णतोयेन जातकर्मकार्यम् अकरोत्। ब्राह्मणान् सत्कृत्य दानानि दत्त्वा, जातकर्मादिकं कृत्वा, पुत्राय सम्पूर्णवेदाध्यापनम् अकारयत्। स रायवतः नाम्ना पुत्रः सर्वविद्यावान्, धर्मात्मा, शस्त्रविदां श्रेष्ठः, धर्मवक्ता धर्मकर्ता च, बलवान् अभवत्। ततः ब्रह्मणा रायवतः मनुपदे नियुक्तः; स मन्वन्तरपतिर् धर्मेण जगत् अपालयत्। एवं देवीशक्तेर् महिमा संक्षेपेणोक्तः। को वा भागवतपुराणस्य महिमानं सम्यक् कथयितुं समर्थः? सुत उवाच—एवं कुमारेण जातयोनिना भागवतस्य माहात्म्यं विधिं च श्रुत्वा, सः तम् उपास्य स्वाश्रमं पुनर् अगच्छत्। हे विप्राः, मया भागवतस्य माहात्म्यं कथितम्। यः श्रद्धया शृणोति वा पठति, स सर्वान् भोगान् भुक्त्वा अन्ते मोक्षं लभते। ऋषय ऊचुः—"सूत महाभाग, परं माहात्म्यं श्रुतम्; अधुना पुराणश्रवणस्य विधिं श्रोतुम् इच्छामः" इति। सूत उवाच—"शृणुत, मुनयः, पुराणश्रवणस्य विधिं, येन शृण्वन्तः सर्वकामसमृद्धिं लभन्ते। प्रथमं ज्योतिषज्ञं आहूय, शुभमासे आरभ्य, षड्मासं यावत् श्रवणं कुर्यात्, शुभदं भवेत्। हस्ताश्विनिमूलपुष्यब्रह्ममैत्रेन्दुवैष्णवानि च नक्षत्राणि, शुभदिने शुभे मुहूर्ते च, पुराणश्रवणं शुभम्। गुरुभद्रवेदाब्जशारङ्गाभिधिगुणानां गुणैः, धर्मार्थकथासिद्धिं परमानन्दं च प्राप्नुयात्।" इति कथा सम्यक् प्रवृत्ता।