शान्तनुः राजा आजि दुःखितः चिन्तयन् आत्मनः वंशस्य स्थैर्यं पृथिव्यां कथं भविष्यति इति। यदि ताम् निगृह्णीयाम्, नूनम् सा मां परित्यज्य गच्छेत्। यदि अद्य ताम् न निगृह्णीयाम्, नूनम् सा एतत् शिशुम् जलं क्षिपेत्। यद्यपि शिशुः जातः, सा दुष्टा—रक्षेत् वा न वा। वंशस्य रक्षणार्थम् सर्वं यत्नं कर्तव्यम्। यथा ऋषेः गौः नन्दिनी स्त्रिजितेन नीतः, तथा अहम् तव सेवकः अस्मि, सुकुमारवक्षः, शुद्धस्मिते, त्वाम् याचामि। गजस्कन्धोरु, सुन्दरे, मम सप्त पुत्राः त्वया विनष्टाः। अद्य अन्यं वरं याचस्व, दुष्करं अपि दास्यामि। वेदविदः वदन्ति, पुत्रहीनस्य नरस्य स्वर्गमार्गः न अस्ति। एवं उक्तः, सा शिशुम् गृहीत्वा गन्तुं उत्सुकता अभवत्। पापिष्ठे, अद्य किं करिष्यामि? नरकात् न भयमस्ति वा? गच्छ वा तिष्ठ वा, किन्तु मम पुत्रः अत्र एव स्थातुं अर्हति। राजा एवं उक्त्वा, सा शिशुं गृहीत्वा निर्जगाम्। पुत्रार्थं अहम् तव पुत्रं वनं गत्वा पालयिष्यामि। अहम् गङ्गा देवकार्याय इह आगता। मनसि व्याकुला, मानवयोनिं गत्वा वासं करिष्यामि। तान् वरं दत्त्वा, उत्तमराजन्, तव पत्नी रूपेण जातास्मि। सप्त पुत्राः तव, वासव, ऋषेः शापात् विमुक्ताः। एषः पुत्रः गङ्गया तव दत्तः, शान्तनु। गङ्गापुत्रः ते महातेजस्वी भविष्यति। राजन्, युवान् पर्यन्तं पालयित्वा तं तुभ्यं दास्यामि। एवं उक्त्वा, गङ्गा शिशुं गृहीत्वा अदृश्यता। राजा पत्नीवियोगजं दुःखं तथा पुत्रस्य विषये आश्चर्यं अनुभवन्। कालः यथा यथा गतः, राजा शिकारार्थं निर्गतः। तस्मिन् काले शान्तनुः गङ्गातीरं आगच्छत्। तत्र सः शिशुः बहून् बाणान् स्रजन्तं अपश्यत्। दृष्ट्वा राजा विस्मितः, किमपि न अवदत्। अतिमानुषं कौशलं दृष्ट्वा, बाणेषु शीघ्रता अपि दृष्ट्वा, राजा विस्मयेन पप्रच्छ—'निष्पाप, कस्य पुत्रः असि?' ततः सः अदृश्यः अभवत्, राजा चिन्तया व्याकुलः अभवत्। स्थिरचित्तः राजा तत्र स्थित्वा गङ्गां स्तुतवान्। तां सर्वाङ्गसुन्दरीं दृष्ट्वा, राजा स्वयं वाक्यम् उवाच। गङ्गा अब्रवीत्—'अहं गङ्गापुत्रं तपस्याम् उत्तमं तव हस्ते स्थापयामि।' सः वंशस्य कीर्तिं करिष्यति, तुभ्यं भक्तः भविष्यति। तव पुत्रः दिव्ये वसिष्ठाश्रमे पालितः। यत् वेदं जमदग्निः जानाति, तव पुत्रः अपि जानाति। एवं उक्त्वा, गङ्गा पुत्रं दत्त्वा अदृश्यता। राजा पुत्रं आलिङ्ग्य शिरसि घ्राणं च अकरोत्। पश्चात् राजा गजाह्वये महोत्सवम् अचरत्।