यद् अहं यत् कर्म करोमि, शुभं वा अशुभं वा, तथा यदा त्वं, राजश्रेष्ठ, मम वाक्यं न अनुवर्तसे, तदा गङ्गा देवी, वसूनां जन्म स्मृत्वा, तेषां याच्ञां हृदयस्थां कृत्वा स्थितवती। राजा यदा “तथास्तु” इति अनुमोदनं दत्तवान्, तदा सा देवी तम् राजानं स्वपतिं कृतवती। सौभाग्यशालिनी सा दिव्यवर्णा स्त्री राजभवनं प्रविष्टवती। सा, पतिसंवेदिनी महादेवी, तं राजानं हर्षयामास। हरिणाक्षी गङ्गा सह तेन, इन्द्रः शचीसहितः इव, सुखं अवाप। तौ, श्रीनारायणयोरिव, दिव्ये राजभवने रम्यम् जीवनं यापयामासतुः। गङ्गा, सुनेत्रा सा, वसूनां पुत्रं प्रसूतवती। ततः तृतीयचतुर्थपञ्चमषष्ठवर्षेषु अपि पुत्रः जातः। राजा चिन्तयामास—“किं अहं अद्य करिष्यामि? कथं मम वंशः पृथिव्यां सुरक्षितः भविष्यति?” यदि अहं तां निवारयामि, सा निश्चितं मां परित्यज्य गच्छेत्। यदि अहं अद्य तां न निवारयामि, सा नूनं एतं पुत्रं जलं क्षिपिष्यति। अपि च, पुत्रः जातः सति, सा दुष्टा—रक्षेत् वा न वा। वंशरक्षणार्थं, सर्वं प्रयत्नं कर्तुम् आवश्यकम्। यथा मुनिकन्या नन्दिनी स्त्रिजितेन गृहीता, तथा अहं तव सेवकः, सुकुमारि; त्वां प्रार्थयामि, शुद्धस्मिते। गजोरु सुन्दरी, मम सप्त पुत्राः त्वया विघातिताः। अद्य अन्यत् याचस्व; दुरलभं अपि दातुम् इच्छामि। वेदविदः वदन्ति—पुत्रहीनस्य पुरुषस्य स्वर्गमार्गः न अस्ति। एवं उक्ता, सा पुत्रं गृह्य, गन्तुम् उत्सुकाऽभवत्। “पापिष्ठे, किं अद्य करिष्यामि? नरकात् न बिभेषि?” इति राजा अपृच्छत्। “गच्छ वा स्था वा, यथा इच्छसि, किन्तु मम पुत्रः अत्र एव अस्तु।” इति उक्त्वा, राजा यदा एवं भाषितवान्, सा पुत्रं गृह्य, वनं गन्तुम् इच्छन्ती अभवत्। “पुत्रकामः अहं, तव पुत्रं वनं गत्वा पालयिष्यामि।” इति राजा उक्तवान्। तदा गङ्गा उक्तवती—“मां गङ्गां विद्धि, देवकार्याय अत्र आगता। तेषां वरं दत्त्वा, हे राजश्रेष्ठ, तव पत्नी रूपेण जातवती। तव सप्त पुत्राः, वासव, मुनिशापात् विमुक्ताः। एषः पुत्रः गङ्गया दत्तः, शान्तनवे स्वीकृतः। गङ्गापुत्रः, महाभाग, महाबलवान् भविष्यति। राजन्, युवावस्थां प्राप्तं पुत्रं तव दास्यामि।” एवं उक्त्वा, गङ्गा पुत्रं गृह्य अदृश्याऽभवत्। राजा पत्न्याः वियोगजन्यं दुःखं, पुत्रस्य च आश्चर्यं अनुभवन्। कालः यथायोग्यं गच्छति, राजा शिकारार्थं निर्गतः। तस्मिन् काले, शान्तनुः गङ्गातीरं आगतः। तत्र सः बालं बहून् शरान् विसृजन्तं अपश्यत्। तं दृष्ट्वा, राजा विस्मितः अभवत्, किं अपि न जानात्। अतिमानुषीं शरवेगं दृष्ट्वा अपि, बालस्य कौशलं आश्चर्यं जनयामास। विस्मितः राजा अपृच्छत्—“निर्दोष, त्वं कस्य पुत्रः?