नृपः तां दृष्ट्वा मोहितः अभवत्, यथा तस्य पितरः पूर्वं उक्तवान्, हे सुन्दरमुखि। तस्य नृपस्य तस्याः पद्ममुखात् जलं पिबन् तृप्तिं न प्राप्नोत्। सा अपि, तं महाभिषं इति ज्ञात्वा, प्रेम्णा पूर्णा अभवत्। तां, यस्याः नेत्रयोः कोणे कृष्णता आसीत्, दृष्ट्वा राजा हर्षेण हृदयेन अतीव तुष्टः अभवत्। हे सुन्दरजघन्या, त्वं देवी वा मानुषी वा, हे सुन्दरमुखि, यः कश्चन त्वं, हे मनोजघन्या, मम पत्नी भव, हे सुरूपे। सूतः उवाच—गाङ्गा तं नृपं महाभिषस्य पुनर्जन्मं इति अज्ञात्। पूर्वस्नेहसंबन्धात्, राज्ञः वचनं श्रुत्वा, सा स्त्री उवाच—कान्ता पतिं चिन्त्य, का स्त्री न स्याद् इच्छन्ती। वाक्सम्बन्धेन, हे श्रेष्ठराजन्, अहं तव पत्नी भविष्यामि। यत् कर्म करिष्यामि, शुभं वा अशुभं वा, यदा च तव वचनं न अनुगच्छसि, सा गाङ्गा वसूनां जन्म स्मृत्वा तेषां याच्ञां हृदये निधाय। तस्य अनुमतिं लब्ध्वा, 'तथास्तु' इति उक्त्वा, सा देवी तं नृपं पतिं अकुर्वत्। सौभाग्यवती, तेजस्विनी सा स्त्री नृपस्य प्रासादं प्रविश्य। सा, हृदयम् अवगम्य, तं नृपं हर्षयामास। तया, मृगाक्ष्या सह, स इन्द्रः शचीसहितः इव अभवत्। तौ, रम्ये प्रासादे, लक्ष्मीनारायणौ इव, रममाणौ। गाङ्गा, सुन्दरनेत्रा, वसूनां पुत्रं प्रासूत। तत्र, तृतीयचतुर्थपञ्चमषष्ठे वर्षे अपि... नृपः चिन्तयामास—'किं आज करिष्यामि? कथं मम वंशः पृथिव्यां सुरक्षितः भविष्यति?' यदि तां निवारयामि, सा निश्चितं मां परित्यज्य गच्छेत्। यदि अद्य न निवारयामि, सा निश्चितं एतं पुत्रं जलं क्षिपेत्। अपि च पुत्रे जाते, सा दुश्चरित्रा—रक्षेत् वा न वा। वंशरक्षणार्थं, सर्वं यत्नं कर्तुं आवश्यकम्। यथा ऋषेः गौः नन्दिनी स्त्रीजितेन नीतः। 'अहं तव सेवकः, हे सुकटितजघन्या; त्वां याचामि, हे शुद्धस्मिते। हे गजानुजघन्या, मम सप्त पुत्राः तव द्वारा विनष्टाः। अद्य अन्यं वरं याचस्व; दुष्करं अपि दास्यामि। वेदविदः वदन्ति—पुत्रहीनस्य नरस्य स्वर्गमार्गः न अस्ति।' एवं उक्ता, सा पुत्रं गृहीत्वा गन्तुम् उत्सुकता अभवत्। राजा पुनः उवाच—'हे पापिष्ठे, किं आज करिष्यामि? नरकान् न बिभेषि?' गच्छ वा स्था, यथा इच्छसि, किन्तु मम पुत्रः अत्र स्थातुं अर्हति। राजा एवं उक्त्वा, सा तं शिशुं गृहीत्वा—'पुत्रकामेन अहं तव पुत्रं वनं गत्वा पालयिष्यामि।' 'मां गङ्गां विद्धि, देवकार्याय अत्र आगता। दुःखिता अहं, मानवयोनि गत्वा वासं करिष्यामि। वरं दत्त्वा, हे श्रेष्ठराजन्, तव पत्नी जात्वा। तव सप्त पुत्राः, हे वासव, ऋषेः शापात् विमुक्ताः। एष पुत्रः गङ्गया दत्तः, तव भवतु, हे शान्तनु।