सा दिव्यरूपिणी कामिनी “एवमस्तु” इति प्रत्युवाच, ततः सप्रेम विहाय तत्रात्यगात्। कालेन काचित् पुत्रः जातः। तस्य वृत्तान्तं निवेद्य, स पुनः स्वपुत्रं संबोधितवान्। “तां रमणीं कामयमानः त्वं ताम् आकर्षिणीं स्त्रीं गृहाण,” इति। “धर्मपत्नीं कृत्वा तया सह सुखमवाप्स्यसि,” इत्येवं हर्षपूर्णहृदयः राजा पुत्रं उपदिशत्। सर्वं राजवैभवं दत्त्वा राजा वनं प्रविष्टः। स राजा स्वबलात् देहं त्यक्त्वा स्वर्गं गतः। धर्मदण्डधरः स राजा प्रजाः रक्षितवान्। देवव्रतस्य जन्मवृत्तान्तं सूतः आह। राजा वन्यवृत्तिप्रियः, व्याघ्रमृगादीन् हन्तुं वनं प्रविष्टः। कदाचित् गङ्गातटं गच्छन् भीषणं वनं विचरन्। तत्र तां दृष्ट्वा राजा मोहितः अभवत्; यद् पूर्वं पितृवाक्यं श्रुतम्। तस्या: पद्ममुखात् जलं पिबन् राजा तृप्तिं न प्राप्नोत्। सा अपि तं महाभिषं मन्यन्ती स्नेहपूर्णा अभवत्। तस्याः श्यामकोणनेत्रां दृष्ट्वा राजा हर्षपूर्णहृदयः अभवत्। “हे सुकुमारी, देवता वा मानुषी वा त्वम्, हे सुन्दरमुखि, यः कश्चन त्वं, हे सुभ्रू, मम पत्नी भूत्वा तिष्ठ,” इति राजा याचितवान्। गङ्गा तं महाभिषं पुनर्जातं विदित्वा, पूर्वस्नेहसंबन्धात् तस्य वाक्यं श्रुत्वा स्नेहपूर्णा अभवत्। सा स्त्री उवाच—“कान्तं पतिं काङ्क्षन्ति सर्वा स्त्रियः, विचार्य। वचनबन्धेन, हे राजश्रेष्ठ, तव पत्नी भविष्यामि। यद्यद् कार्यं करिष्यामि, शुभं वा अशुभं वा; यदा त्वं मम वचनं नानुसरिष्यसि, तदा...” सा वसुजननं स्मृत्वा तेषां याचना हृदये निधाय। राजा “एवमस्तु” इति स्वीकृत्य, देवी तं पतिं कृतवती। सौभाग्यवती, तेजस्विनी सा राजगृहं प्रविष्टवती। सा सती, हृदयज्ञा, तं हर्षयन्ती। हरिणाक्ष्या तया सह राजा इन्द्रः शचीसहितः इव। तौ राजमहति रम्यम् गृहे लक्ष्मी-नारायणाविव रममाणौ। गङ्गा सुन्दराक्षी वसुजनं पुत्रं सुषुवे। तृतीयचतुर्थपञ्चमषष्ठे वर्षे... राजा चिन्तयन्—“किं करिष्यामि अद्य? कथं मम वंशः पृथिव्यां स्थास्यति? यदि तां निवारयामि, सा निश्चितं मां विहाय गमिष्यति। यदि अद्य निवारयामि न, सा निश्चितं एतं जलं क्षिपिष्यति। पुत्रः जातोऽपि, सा दुष्टा—रक्षेत् वा न वा। वंशरक्षणार्थं सर्वं यत्नं करिष्यामि। यथा ऋषेः नन्दिनी गौः स्त्रिजितेन हृता।” “अहं तव दासः, हे सुकुमारि; त्वां याचामि, हे शुद्धस्मिता। हे गजोरु, मम सप्तपुत्राः त्वया विनष्टाः। अद्य अन्यं वरं याचस्व, दुष्करं दास्यामि। वेदविदः मन्यन्ते—‘अपुत्रस्य न स्वर्गमार्गः’।