सूतः कथां प्रवर्तयन् एवम् आह— सत्यवात् नाम धर्मनिष्ठः राजा परमेश्वरः सम्राट् आसीत्। सः सहस्राश्वमेधैः शतवाजपेयैः च इन्द्रं देवानां नाथं तुष्ट्वा स्वर्गं प्राप्तवान्, महाबुद्धिः सन्। कदाचित् महाभिषः नाम राजा ब्रह्मलोकं गतः। तत्र गङ्गा महती नदी ब्रह्मणं सेवमानाऽस्ति स्म। सर्वे देवाः तत्र स्थिताः, तस्या मुखं न पश्यन्तः, अधोमुखाः अभवन्। सा नदी, प्रेम्णा पूर्णं राजानं दृष्ट्वा, तं अपि परिचिन्त्य, तस्य प्रेमं ज्ञातवती। ततः ब्रह्मा तयोः उभयोः क्रुद्धः जातः, शीघ्रं तान् शप्त्वा, कोपपूर्णः इदं उक्तवान्—"यूयोः निश्चितं महान् पुण्यः स्यात्, देहधारणं च अवश्यम्।" तौ दुःखितचित्तौ ब्रह्मलोकात् शीघ्रं निर्गतौ। राजा प्रतिपः, पुरुवंशजः, तस्य पितरं चिन्तयन् आसीत्। तौ वसिष्ठस्य आश्रमं आगतौ, तत्र संयोगेन रममाणौ। तस्य पत्नी द्यौ नाम्ना, नन्दिनीं गोमाता ददर्श। द्यौ ताम् उवाच—"शृणु, सुन्दरी, एषा वसिष्ठस्य गोः।" तस्य आयुः दशसहस्रवर्षात् न्यूनं भविष्यति, सा च नित्यं युवती स्थास्यति। उशीनरस्य राजर्षेः कन्या परमसुन्दरी आसीत्। नन्दिनीं, शुभां कामधेनुं, तस्य आश्रमं नय। मानुषेषु सा एव जरारोगवर्जिता भविष्यति। ततः सः, पृथिव्यादिभिः सह, संयमिनं ऋषिं अवमानयन्, दोषरहितः आसीत्। सः शीघ्रं आश्रमं आगच्छत्, फलानि आनयन्। तेजस्वी सः वनकुञ्जेषु मृगयाम् अकरोत्। वरुणः योगेन अवगच्छत् यत् वसवः तां गोः अपहृतवन्तः। अतः सर्वे वसवः निःसंशयं मानुषेषु जन्म प्राप्स्यन्ति। एतत् श्रुत्वा ते सर्वे विषण्णाः जाताः, दुःखपूर्णाः तत्रत्यात् निर्गताः। शरणं याचन्तः वसवः ऋषिं उपेत्य तं प्रसादयितुं प्रयत्नं अकरोत्। सः उवाच—"एकवर्षान्ते यूयम् शापात् विमुक्तिं प्राप्स्यथ।" अतः द्यौ दीर्घकालं मानुषदेहे स्थास्यति। ते सर्वे शापदुःखिताः, नदीं गङ्गां नमस्कृत्य, मनःक्लिष्टा इदं वदन्ति—"मानुषयोनि प्रवेशः अस्माकं महती चिन्ता।" हे दोषरहिते, शान्तनुः नाम राजर्षिः अस्ति, त्वं तस्य पत्नी भविष्यसि। एवं शापमोचनं स्यात्, नात्र किञ्चिद् संशयः। गङ्गा देवी पुनः पुनः चिन्तिता, भूमौ अवतरति स्म। शान्तनुः नाम राजर्षिः धर्मात्मा, सत्यनिष्ठः आसीत्। ततः जलात् एकः स्त्री, अतिसुन्दरी, प्रकटिता। राजा तां गोदग्धां, अप्रष्ट्वा, वदति—"हे सुन्दरमुखि।" सा शोभनरूपा तं प्रष्टवती—"किं कारणं, हे राजश्रेष्ठ?" राजा तां यौवनशोभाम् आलोक्य, इदं प्राह—"त्वं मम दक्षिणोरुं आलिङ्ग्य स्थिताऽसि।" "सुतः यदा बहु इच्छितः जायते, तदा त्वं मम वधू भव, हे शुभे।" एवं सूतः तेषां कर्मणां, शापस्य, गङ्गायाः, वसूनां च अद्भुतां कथां सम्यक् निवेदयामास।