विश्वस्य शुभदायिनी माता, शुभं जगति वितरन्ती, कोटिसूर्यसमप्रभा, कोटिकामसमसुन्दरी, तत्र प्रकटिता। सा देवी अद्भुतचूर्णैः सुस्निग्धा, दिव्यवस्त्रैः शोभिता, अद्भुतमाल्याभरणैः भूषिता, हस्ते मधुकटं धारयन्ती। वरप्रदा भयहरा, शान्ता, करुणारससिन्धुश्च सा, विविधमधुकटैः संयुक्तं पुष्पमाल्येन विराजिता। अनन्तमधुकटैः परिवृता, ताः मधुकटाः 'ह्रीं' इति शब्दं गायतः सततं तस्याः सहचारिण्यः। अम्बिका सर्वतः कोटिकोटिभिः परिवृता, सर्वसौन्दर्यरूपेण भूषिता, सर्ववेदैः स्तूता। सा सर्वस्य साररूपा, सर्वत्र व्यापिनी, सर्वशुभरूपा, सर्वज्ञा, सर्वजननी, सर्वव्यापिनी, सर्वेश्वरी, शुभा। तां दृष्ट्वा ब्रह्मणा सहिताः देवाः, हृदयप्रमोदिताः, शिवं हर्षपूर्णेन कण्ठेन स्तोतुम् आरभन्त। देवाः ऊचुः—नमः ते भगवति, महाविद्ये, स्रष्टरि, पालयितरि, संहारक्याः; नमः ते कमललोचने, सर्वाधाररूपे। नमः ते विश्वबुद्धिसारे, विराट्सूत्ररूपे, प्रकटरूपे, परमस्थाननिवासिन्यै। दुर्गे, सृष्ट्याद्यतीते, दुष्टनिग्रहाय अनिरुद्धे, अनन्तप्रेमगम्ये, तेजस्विन्यै, नमः ते। शुभे काले, मातरि, नमः; नीलसरस्वत्यै, तीक्ष्णतारे, महाघोररूपे, पुनः पुनः नमः। पीतवस्त्रधारिण्यै, त्रिपुरसुन्दरीरूपे, भैरव्यै, मातङ्ग्यै, धूमावत्यै, पुनः पुनः नमः। छिन्नमस्तायै, क्षीरसागरकन्यायै, शाकम्भर्यै, शुभायै, रक्तदन्त्यै, नमः ते। निशुम्भशुम्भविनाशिन्यै, रक्तबीजसंहारिण्यै, धूम्रलोचनविजयिन्यै, वृत्रासुरनिग्रहायै। चण्डमुण्डसंहारिण्यै, दैत्यसमाप्त्यै, शुभायै, विजयीनी, गङ्गायै, शारदायै, तेजोमुख्यै, नमः। भूमिरूपायै, करुणारूपायै, तेजोरूपायै, प्राणरूपायै, महारूपायै, सर्वभूतस्वरूपायै, पुनः पुनः नमः। विश्वरूपायै, करुणारूपायै, धर्मरूपायै, देवतारूपायै, तेजोरूपायै, ज्ञानरूपायै, पुनः पुनः नमः। वरप्रदायै, गायत्र्यै, सावित्र्यै, सरस्वत्यै, नमः; स्वाहा, स्वधा, मातरि, दक्षिणायै, पुनः पुनः नमः। 'नेति नेति' इति सर्वशास्त्रेषु निर्दिष्टायै, सर्वरूपायै, तां परां देवीं वयं पूजयामः। मधुकटैः परिवृता सा 'भ्रामरी' इति स्मृता; तस्यै देव्यै सततं, सर्वदा, पुनः पुनः नमः। पार्श्वे, पृष्ठे, पुरतः, अम्बिकायै नमः; उपरि, अधः, सर्वत्र, पुनः पुनः नमः। महादेवि, रत्नद्वीपनिवासिनि, अनन्तकोटिविश्वेश्वरी, विश्वजननी, कृपां दर्शय। जय जय जगज्जननि! जय जय परेभ्यः परा! जय जय लोकनाथे! जय जय उत्तमेभ्यः उत्तमा! लोकनाथे, शुभगुणनिधे, कृपां कुरु, परमे, जगद्द्वारस्य कृपां कुरु। श्री नारायणः उवाच—एवं देवैः साहसिकसुभाषितं श्रुत्वा, जगज्जननी, मदनकुक्कुटकण्ठेन, उत्तरं ददाति। देवी उवाच—सर्वदा तुष्टा अहम्, हे देवाः, वरदायिनां शिरोमणे। सर्वे विप्राः यत्काम्यं कार्यं, तद्वदन्तु। देव्याः वचनं श्रुत्वा, देवाः तस्य दुःखस्य कारणं, दुष्टासुरस्य दुष्कृत्यं, यद् जगति महाव्यसनं, विनयेन निवेदयन्ति। देवाः ब्रह्मणां, ब्राह्मणानां, वेदानां च अपमाननाशं, तदा देवस्थानहानिं, विनयपूर्वकं कथयन्ति। ब्रह्मणः वरं यथावत् तस्यै प्रदत्तं, तद् अपि सम्यक् वर्णयन्ति; तद् देववचनं श्रुत्वा, सा महादेवी तदा— तदा भ्रामरी स्वहस्तगतं मधुकटं, पार्श्वस्थं, अग्निसमीपस्थं च, विविधानि रूपाणि धृत्वा, प्रेषयति। सा अन्यानपि मधुकटान् सृजति, येन त्रिलोक्यं पूर्यते; तेषां समूहः मधुकटसमूहमिव उद्भूतः। तदा आकाशः तैः पूरितः, भूमौ तमः व्याप्तम्; दिवि, पर्वतशिखरेषु, वृक्षेषु, वनान्तरेषु च। तदा मधुकटाः प्रकटिताः, अद्भुतदृश्यं जातम्; सर्वे दैत्यवक्षांसि विदारयन्ति। यथा कोपिताः मधुकटाः मधुहरणकृते मनुष्यं आक्रमन्ति, तथा तदा शस्त्रास्त्राणि किंचित् न उपायं ददुः। न युद्धं, न संवादः, केवलं मृत्युर्वै; यत्र यत्र दैत्याः स्थिताः, तत्र तत्र, यथा यथा— तत्र एव सर्वे गर्विताः दैत्याः मृत्युम् उपागच्छन्; तदा तेषां मध्ये संवादः कश्चन नासीत्। क्षणमात्रेण सर्वे दैत्यश्रेष्ठाः विनष्टाः; कार्यसिद्ध्यन्ते मधुकटाः देव्या समीपं प्रत्यागच्छन्। जनाः विस्मयम् ऊचुः—"एषा आश्चर्यं, सत्यम् आश्चर्यं! किम् आश्चर्यं जगज्जनन्याः, यस्याः शक्तिरेवं?" तदनन्तरं सर्वे देवगणाः, ब्रह्माविष्णुप्रमुखाः, हर्षसिन्धौ निमग्नाः, अम्बिकां पूजयन्ति। विविधैः उपहारैः, विविधैः दानैः हस्तेषु, जयघोषैः, पुष्पवृष्टिं कुर्वन्ति।