देवताः परस्परं मन्त्रयन्तः, “ध्यानयोगाभ्यां पराम् भगवतीं सेवेमहि। यदि सा तुष्टा भवति, तर्हि सा भगवती त्वां सहाय्यं दास्यति,” इति गुरुम् उपदिश्य, ते सर्वे जम्बूनदाधिष्ठात्रीं भगवतीं प्रतिजग्मुः। सा शिवा, दैत्यभीतेन संतप्तान् अस्मान् रक्षिष्यति इति निश्चित्य, ते तत्र गत्वा दृढनिश्चयेन तपः कुर्वन्तः, मायाबीजमन्त्रजपेन मनसा संलग्नाः, भगवत्याः पूजायाम् अनन्यभक्त्या युक्ताः आसन्। एतस्मिन्नन्तरे बृहस्पतिः शीघ्रं दैत्यस्य समीपम् अगच्छत्। तं मुनिवरं समागतं दृष्ट्वा दैत्यराजः पप्रच्छ, “हे मुने, किमर्थं त्वं अत्र आगतः? किं कारणं? किमर्थं? वद। अहं तव पक्षे नास्मि, वस्तुतः तव शत्रुरहम्।” तस्य वचः श्रुत्वा मुनिश्रेष्ठः प्रत्युवाच, “या भगवतीं वयं सेवामहे, सा एव त्वया निरन्तरं पूज्यते।” तस्मात् कथं त्वं न अस्माकं पक्षे स्यान्न इति? इति उक्त्वा, स दैत्यः तद्वाक्यं श्रुत्वा देवीमायया मोहितः अभवत्। गर्वात् स उत्तमं मन्त्रं परित्यज्य, गायत्रीं त्यक्त्वा, तेजोहीनः अभवत्। एवं गुरुणा कार्यं साध्यं कृत्वा, स तस्मात् प्रदेशात् निर्गत्य, वज्रधारिणे सर्वमाख्यात्। ततो देवाः सर्वे सन्तुष्टाः, परां भगवतीं समर्चयन्। एवं दीर्घकालं गतवति, काले काञ्चन, हे मुने, जगदम्बा, शुभदायिनी, सहस्रसूर्यसमप्रभा, कोटिकन्दर्पसुन्दरी, प्रकटिता अभवत्। सा देवी अद्भुतचन्दनलेपना, दिव्यवस्त्रभूषिता, विचित्रमाल्याभरणधारिणी, भ्रमार्जुनपुच्छग्रहणसमेता च आसीत्। सा वरप्रदा, भयहरणी, शान्ता, करुणारससिन्धुः, पुष्पमालाभिः विविधानां भ्रमारण्यानां संयुता विराजमानाऽभवत्। तस्याः समन्तात् अनन्ता विविधा भ्रमार्जुनाः आसन्; ताः भ्रमार्जुनाः 'ह्रीं' इति अक्षरं गायन्त्यः सदा तां अनुसस्रुः। अम्बिका सर्वतः कोटिकोटिभिः परिवृता, सर्वशोभासम्पन्ना, सर्ववेदैः स्तूयमाना आसीत्। सा सर्वस्वरूपा, सर्वव्यापिनी, सर्वमङ्गलस्वरूपा, सर्वज्ञा, सर्वजननी, सर्वगता, सर्वेश्वरी, मङ्गलस्वरूपा च। तां दृष्ट्वा ब्रह्मणानेतृकाः देवाः, हृष्टचित्ताः, हर्षपूर्णया गिरा शिवां स्तोतुं प्रचक्रमुः। देवाः ऊचुः – “नमस्ते भगवति, महाविद्ये, सृष्टिस्थितिसंहारकर्त्रि, पद्मलोचने, सर्वाधाररूपिणि, नमः। महाचैतन्यस्वरूपिणि, विराट्सूत्रात्मिके, प्रकाशरूपे, परमार्थवर्तिनि, नमः। हे दुर्गे, सृष्ट्याद्यतीता, दुष्टनिग्रहे निरुद्धा न, अनन्तभक्त्युपलभ्या, तेजस्विनि, नमः। कल्याण्यै काल्यै मातरि नमः, नीलसरस्वत्यै नमः, घोरतारायै महातेजस्विन्यै पुनः पुनः नमः। पीतवस्त्रधारिण्यै नमः, त्रिपुरसुन्दर्यै नमः, भैरव्यै मातङ्ग्यै धूमावत्यै पुनः पुनः नमः। छिन्नमस्तायै, क्षीरसागरतनयायै, शाकम्भर्यै, शुभायै, रक्तदन्तिकायै नमः। निशुम्भशुम्भविनाशिन्यै, रक्तबीजानाशिन्यै, धूम्रलोचनसंहारिण्यै, वृत्रासुरदमनी नमः। चण्डमुण्डविनाशिन्यै, दैत्यान्तकायै, शुभायै, जयविजयायै, गङ्गायै, शारदायै, तेजोवदने नमः। भूस्वरूपिण्यै, करुणारूपिण्यै, तेजोरूपिण्यै, प्राणरूपिण्यै, महारूपिण्यै, सर्वभूतस्वरूपिण्यै, पुनः पुनः नमः। विश्वरूपिण्यै, करुणारूपिण्यै, धर्मरूपिण्यै, दैवतस्वरूपिण्यै, तेजोरूपिण्यै, ज्ञानरूपिण्यै, पुनः पुनः नमः। वरदायै, गायत्र्यै, सावित्र्यै, सरस्वत्यै नमः, स्वाहायै, स्वधायै, मातरि, दक्षिणायै पुनः पुनः नमः। या 'नेति नेति' इति सर्वशास्त्रेषु सूचिता, या सर्वस्य प्रत्यक्षरूपा, तां परां भगवतीं वयं उपास्महे। या भ्रमार्जुनैः परिवृता, सा भ्रामरीति स्मृता; तस्यै भगवत्यै सदा सर्वदा पुनः पुनः नमः। तव पार्श्वे, पृष्ठे, पुरस्तात्, अम्बिके नमः; ऊर्ध्वे, अधस्तात्, सर्वत्र च पुनः पुनः नमः। कृपां कुरु, हे महेश्वरि, मणिद्वीपवासिनि, अनन्तकोटिब्रह्माण्डनायिके, जगन्माते। जय जय जगन्माते, परात्परायै, जय जय विश्वेश्वरि, उत्तमायै। विश्वेश्वरि, गुणगुणनिधे, कृपां कुरु, परमेश्वरि, लोकद्वारस्य कृपां कुरु। श्रीनारायण उवाच—एवं देवतानां साहसानि मधुराणि वचनानि श्रुत्वा, जगन्माता कूकुत्सारस्वरेण प्रत्यवदत्। सा देवी उवाच—“नित्यं तुष्टा अहं, देवाः, वरदानेषु श्रेष्ठाः। येन किमपि कार्यं सिध्येत्, तद् ब्रुवन्तु विद्वांसः।” देवीवचनं श्रुत्वा, देवाः तां दुःखकारणं व्याचष्ट—दैत्यदुष्कृतानि, येन जगति महादुःखं जातम्। भगवत्याः समक्षं, देवाः, ब्राह्मणानां, वेदानां, स्वस्थानहानिं च, तेषां तिरस्कारं, संहारं च श्रद्धया न्यवेदयन्। ब्रह्मणा दत्तं वरं यथावत् तस्यै सम्यक् निवेद्य, तेषां वचनानि श्रुत्वा, सा महादेवी तस्मिन् समये— तदा भ्रामरी भगवती स्वहस्तस्थितान् भ्रमार्जुनान्, पार्श्वस्थांश्च यज्ञाग्निसमीपस्थांश्च, विविधरूपधारिणः, प्रेषयामास।