नवदिवसीये यज्ञे समाप्ते तस्मिन्नैव क्षणे महाराजः परीक्षित् दिव्यं रूपमास्थाय, देवीसदनं परमं प्राप्तवान्। तस्य पितुः दिव्यगमनं दृष्ट्वा, जनमेजयः राजा व्यासमुनिं सम्यक् पूजयित्वा, परमं हर्षं प्राप्तवान्। अष्टादशपुराणेषु सर्वोत्कृष्टं श्रेष्ठं च देवीभागवतं, धर्मकाममोक्षप्रदं कथ्यते। यः कश्चिद् भक्त्या देवीभागवतस्य कथां सदा शृणोति, तस्य सिद्धिः दूरं नास्ति; अतः सर्वैः जनैः सदा सेवनीयं इति। अर्धदिनं, पाददिवसं, क्षणमात्रं वा, निमेषमात्रं वा, यः भक्त्या शृणोति, स सर्वत्र दुःखं न प्राप्नोति। सर्वयज्ञतीर्थदानफलानि, एकवारं पुराणश्रवणेनैव लभ्यन्ते। पूर्वं बहूनि पुण्यकर्माणि कृतानि, किन्तु कलियुगे धर्मः केवलं पुराणश्रवणात्; अन्यो मार्गो नास्ति जनानां। धर्महीनानां, अल्पायुषां च कलियुगे, व्यासेन अमृतरूपं पुराणं हिताय रचितम्। यथा अमृतपानात् एकः पुरुषः अमरत्वं प्राप्नोति, तथैव देवीकथामृतात् समग्रवंशः चिरंजीवी भवति। अत्र मासानां, दिवसानां वा, नियमः नास्ति; देवीभागवतं सदा सेवनीयं, सदा सेवनीयं जनैः। आश्विनमासे, मधुमासे, तपःशुचिमासे, विशेषतः चतुर्णां नवरात्राणां काले, सर्वाधिकं फलप्रदं भवति। अतः नवदिवसीयः यज्ञः सर्वपुण्यकर्मभ्यः अधिकफलदः, पुण्यवर्धकः इति निगद्यते। ये दुष्टचित्ताः, पापकर्मनिष्ठाः, मोहिता, मित्रद्रोहिणः, वेदनिन्दकाः, हिंसारताः, नास्तिकमार्गे स्थिताः, ते अपि कलियुगे नवदिवसीययज्ञेन शुद्धिं यान्ति। परदारधनलोभिनः, पापभारिताः, गोदेवब्राह्मणभक्तिहीनाः, ते अपि नवदिवसीययज्ञेन विशुद्धिं प्राप्नुवन्ति। घोरतपःव्रततीर्थदाननियमयज्ञहोमजपैः यत्फलं लभ्यते, तत् सर्वं नवदिवसीययज्ञात् लभ्यते। गङ्गा, गया, काशी, नैमिष, मथुरा, पुष्कर, बदरीवनं वा, यथा नवदिवसीये देवीयज्ञे क्षिप्रं शुद्धिं न ददाति। अतः देवीभागवतं परमं श्रेष्ठं धर्मार्थकाममोक्षप्रदं साधनं मन्यते। आश्विनस्य शुक्लपक्षे कन्याराशौ सूर्ये स्थिते, महाअष्टम्यां सिंहासनस्था देवी पूजनीया। भक्त्या देवीप्रीत्यर्थं योग्याय ब्राह्मणाय श्रीभागवतपुस्तकं दातव्यं; तेन देवीमार्गः लभ्यते। यः कश्चिद् भक्त्या प्रतिदिनं अर्धश्लोकमपि वा, एकश्लोकमपि वा, देवीभागवतस्य पठति, स देवीप्रियः भवति; केवलं श्रवणेन महाभयात्, मृत्युरोगात्, सर्वदुःखात् विमुक्तो भवति। बालग्रहभूतप्रेतभयं अपि भागवतश्रवणेन दूरं गच्छति। यः भक्त्या देवीभागवतं पठति वा शृणोति वा, स धर्मार्थकाममोक्षान् प्राप्नोति। एवमेव, भागवतश्रवणेनैव वसुदेवः प्रसैनान्वेषणाय गतः, स्वप्रियं पुत्रं कृष्णं लब्ध्वा हर्षमवाप। यः कश्चिद् भक्त्या भागवतीकथां शृणोति वा पठति वा, स भोगमोक्षौ लभते; अपुत्रः पुत्रं, दरिद्रः धनं, रोगी रोगमुक्तिं भागवतमृतश्रवणेन प्राप्नोति। या स्त्री वन्ध्या, केवलपुत्रिका, वा मृतपुत्रा, सा अपि भागवतश्रवणेन दीर्घायुषं पुत्रं लभते। यस्य गृहे श्रीभागवतपुस्तकं प्रतिदिनं पूज्यते, तत् गृहम् तीर्थं भवति, तस्य वासिनां पापानि नश्यन्ति। भक्तिपूर्वकं अष्टम्यां, चतुर्दश्यां, नवम्यां वा, यः पठति वा शृणोति, स परमां सिद्धिं प्राप्नोति। ब्राह्मणः पठन् वेदविदां श्रेष्ठः भवति; क्षत्रियः नृपः भवति; वैश्यः धनाढ्यो भवति; शूद्रः अपि श्रवणेन स्वकर्मणि श्रेष्ठो भवति। अथ द्वितीयोऽध्यायः। ऋषयः पृच्छन्ति—कथं वसुदेवः स्वपुत्रं प्राप्तवान्? कुत्र प्रसैनः कृष्णं सह गच्छन्, कथं च अन्वेषितः? केन प्रकारेण, किमर्थं च वसुदेवः देवीभागवतं शृणोत्? एतद् सर्वं सूत महाभाग, वद। सूत उवाच—सत्राजित् नाम भोजवंशसम्भूतः, द्वारवत्यां सुखेन निवसन्, सूर्यपूजायाम् अनन्यभक्तः, सखा चासीत्। कालेन तस्य भक्त्या तुष्टः सूर्यः स्वं लोकं दर्शितवान्। तस्मै तुष्टाय प्रभुः स्यामन्तकं मणिं दत्तवान्; स मणिं कण्ठे धारयन् द्वारकां प्राप्तः। तम् आलोक्य नगरवासिनः, तस्य तेजसा आह्लादिताः, तं सूर्यं इति मन्यन्तः, सुदर्मायां स्थितं कृष्णं उपगम्य, ऊचुः—"सूर्यः प्रभो, त्वां द्रष्टुम् आगच्छति।" एतच्छ्रुत्वा कृष्णः सभायाम् स्मितपूर्वकं अवदत्—"एष न सूर्यः, किन्तु सत्राजित् स्यामन्तकमणिना दीप्तः, भास्वता दत्तेन।" ततः सत्राजित् शुभमन्त्रैः ब्राह्मणान् आहूय, तान् सम्मान्य, मणिं स्वगृहे स्थापयामास। यत्र स मणिः तिष्ठति, तत्र न रोगः, न दुर्भिक्षं, नापि भयम्; स मणिः नित्यं अष्टौ सुवर्णमुद्राः उत्पादयति। एकदा सत्राजितः भ्राता प्रसैनः, स मणिं ग्रीवायां बद्ध्वा, सिंधुहयमारुह्य, शीघ्रं निर्गतः। स वनं मृगयायै गतः; तत्र सिंहः तं दृष्ट्वा, प्रसैनं तस्याश्वं च हत्वा, मणिं जग्राह। ततो जाम्बवान्, ऋक्षराजः, सिंहं मणिधरं दृष्ट्वा, गुहाद्वारे तं हत्वा, महाबलवान् सन्, मणिं जग्राह।