सा एव देवी विश्वं धारयति, तस्य च संहारं करोति; सा देवतानां देवी, याऽज्ञानं लोकस्य नाशयति, तां शरणं गच्छ। सा महा-माया, पूज्यतमा, तव कार्यं साधयिष्यति। श्रीनारायणः उवाच— ऋषेः उत्तमं वचनं श्रुत्वा, राजा तां सर्वकामदां देवीं शरणं गच्छति। स उपवासं कृत्वा, आत्मसंयमितः, मनः एकाग्रं विधाय, तां देवीं चिन्तयन् स्थितः। स मृत्तिकामयीं देवीं भक्त्या पूजयामास; पूजायाः अन्ते स्वस्य रक्तं हविरूपेण अर्पितवान्। ततः, देवी, देवतानां स्वामिनी, जगतः मूलं, करुणया पूर्णा, तस्मिन् प्रसन्ना समुपस्थितवती, उवाच— "वरं वृणीष्व।" राजा तस्याः महादेव्याः समक्षं स्वस्य मोहविनाशं, परमज्ञानं, विघ्नरहितं राज्यं च वररूपेण याचितवान्। देवी उवाच— "राजन्, विघ्नरहितं राज्यं, मोहविनाशकं ज्ञानं, एतानि तव जीविते मया दत्तानि।" पुनः देवी उवाच— "भूमिपते, तव भावि-जन्यस्य कर्माणि शृणु; भवतः भानुत्वं प्राप्य, सावर्यि भविष्यसि। तत्र तस्मिन्मन्वन्तरे, मम प्रसादेन, मनुत्वं प्राप्य, वंशः विस्तीर्णः, समृद्धः च भविष्यति।" एवं वरं दत्त्वा देवी अन्तर्धानमगच्छत्; तस्याः कृपया स मन्वन्तरस्य अधिपः अभवत्। एवं सावर्येः जन्म कर्म चोक्तम्; यः पठति वा शृणोति, स देवीकृपां लभते। भ्रामरीकथा इदानीं वर्ण्यते। श्रीनारायणः उवाच— शेषेषु मनुषु अद्भुतं जन्म शृणु; स्मरणमात्रेण देवीभक्तिः उत्पद्यते। वैवस्वतमनु: पुत्राः षट्, शुद्धाः, कीर्तिमन्तः— करूषः, पृषध्रः, नाभागः, दिश्टः, शर्यातिः, त्रिशङ्कुः च— सर्वे बलिनः। तैः षड्भिः कालिन्द्याः उत्तमं तीरं गत्वा, प्राणान् निगृह्य, अनशनं कृत्वा, पृथग् पृथग् मृत्तिकामयीं देवीं निर्माय, पूजां कृतवन्तः। विविधैः उपहारैः, श्रद्धया, तां देवीं पूजयामासुः; तपस्विनः, महाबलिनः, तपस्याः सारभूताः अभवन्। ते पर्णशेष्याः, वायुभोजिनः, जलाशिनः, धूमपानिनः, सूर्यरश्मि-ग्राहिणः, क्रमेण बहु दुःखम् अयाचन्। सततं भक्त्या पूजां कृत्वा, शुद्धबुद्धिः तेषां उत्पन्ना, सर्वमोहं नाशयन्ती। मनुपुत्राः, एकचित्तया देवीपादयोः ध्यानं कृत्वा, शुद्धबुद्ध्या सर्वं जगत् आत्मनि अनुभूतवन्तः। तेषां शीघ्रं अद्भुतं दर्शनं अभवत्; द्वादशवर्षान्ते, तपसा, जगदम्बा प्रकटिता। देवी, सहस्रसूर्यसमप्रभा, प्रकटिता; तां दृष्ट्वा, षड् राजपुत्राः शुद्धात्मनः अभवन्। ते हर्षपूर्णहृदया, भक्त्या, देवीं स्तुतवन्तः— "महादेवि, जयशालिनी, करुणानिधिः!" वाग्भवस्य पूजया तुष्टा, वाग्भवेन प्रकटिता, 'क्लीं' अक्षररूपिणी, 'क्लीं' भक्तानां मुदां दात्री। कामराजस्य मनसः मुदां दात्री, प्रभुः प्रियं, महा-माया, महोत्सवदायिनी, महेश्वर्यदायिनी। विष्णु, सूर्य, शिव, इन्द्रादिरूपेण, भोगवृद्धिं करोषि; राजपुत्रैः स्तूता, देवी, महात्मा। देवी, प्रसादमण्डलमुखी, शुभं वचनं उवाच— "राजपुत्राः, महात्मनः, तपसा युक्ताः। मम पूजया कलुषरहिताः, शुद्धचित्ताः अभवतः; यत्कामं वाञ्छथ, तं वरं व्रणीध्वम्। अहं प्रसन्ना, यत् मनसि स्थितं, तत् दास्यामि।" राजपुत्राः ऊचुः— "देवि, राज्यं विघ्नरहितं, दीर्घवंशः, इच्छामः। भोगाः निर्बाधाः, यशः, तेजः, बुद्धिः, सर्वेषां समृद्धिः, एषः वरः।" देवी उवाच— "एवं भवतु, सर्वेषां, यत् मनसि स्थितं; अन्यदपि शृणुत। सर्वे मन्वन्तराधिपतयः भविष्यथ; दीर्घवंशाः, बहुभोगाः, समागमः च। अखण्डबलं, ऐश्वर्यं, यशः, तेजः, कीर्तिः, मम कृपया, क्रमशः, लप्स्यथ।" श्रीनारायणः उवाच— एवं वरं दत्त्वा, भ्रामरी, जगदम्बा, तैः भक्त्या स्तूता, शीघ्रं अन्तर्धानमगच्छत्। ते सर्वे राजपुत्राः तस्मिन्नेव जन्मनि परमं ऐश्वर्यं, भूमिप्रभुत्वं, महाबलम् उपभुञ्जते। सर्वे भूमौ अखण्डवंशं उत्पाद्य, वंशं स्थापयित्वा, मनुषु अधिपतयः अभवन्। अनन्तरजन्मनि, सावर्यि मनुत्वं प्राप्तवन्तः; प्रथमः दक्षसावर्यिः, नवमः मनुः; देवीकृपया, महाबलः, निर्बाधबलः अभवत्। द्वितीयः मेरुसावर्यिः, दशमः मनुः; देवीमहात्म्येन, मन्वन्तराधिपः अभवत्। तृतीयः सूर्यसावर्यिः, एकादशः, महातेजस्वी, स्वस्य तपसा सिद्धः; चतुर्थः चन्द्रसावर्यिः, द्वादशः मनुः, महाबलिनः। देवीपूजया, मन्वन्तराधिपः अभवत्; पञ्चमः रुद्रसावर्यिः, त्रयोदशः मनुः स्मृतः।