तदा सा महादेवी घोरनिनादं कृत्वा तत्क्षणमेव तं दैत्यं भस्मसात् कृतवती, हे राजन्। ततः स्ववाहनसमेतया शक्त्या तस्य दैत्यान्यपि सैन्यानि विनाशयामास। तस्याः प्रचण्डवधेन सैन्यं सर्वतो दिशः पलायमानं, मूर्च्छितं चाक्रन्दत्। तद्वृत्तान्तं श्रुत्वा दैत्येश्वरः शुम्भः समाचारितः। स तदा क्रोधविस्फारितमुखः कोपाविष्टः प्रचण्डबलवान् दैत्यराजः सञ्जातः। स चाण्डमुण्डरक्तबीजान् क्रमेण प्रेषयामास; ते त्रयोऽपि महाबलिनः ख्यातवीर्याः तत्र गतवन्तः। ते देव्या बलात्सङ्ग्रहे यत्नं कर्तुं प्रचक्रमुः। तदा सा विश्वपालिनी देवी तेषां प्रतिघाताय समुत्थिता। सा शूलं गृहीत्वा त्वरितं भूमौ क्षिप्तवती। तेषां दैत्यसेनानां च वधं श्रुत्वा तौ दैत्यपतī सूचितौ। ततः शुम्भनिशुम्भौ महाशक्त्या समागतौ; निशुम्भश्च शुम्भश्च भीषणं युद्धं प्रचक्रतुः। तौ उभौ दैत्यौ भगवत्या निगृह्य हतौ। एवं शुम्भं दैत्यश्रेष्ठं हत्वा सा सर्वव्यापिनी देवी सुरैः स्तूयमाना वाग्देव्यापि स्तुतिं कृतवती। एवं तस्याः परमाश्चर्यरूपं प्रादुर्भावं वर्णितम्। सा देवी कालीमहालक्ष्मीसरस्वत्याकारैः क्रमशः विश्वस्य सृष्टिं करोति। सा एव जगदाधाररूपिणी, संहारकारिणी च। तस्यै देव्या मोहविनाशिन्यै शरणं गच्छ। सा महमाया पूज्या तवाभीष्टसिद्धिं करिष्यति। श्रीनारायण उवाच—एवं मुनिवरस्य श्रेयांसि वचनानि श्रुत्वा स राजा सर्वकामदायिन्यां देव्यां शरणं प्रपेदे। स उपवासयुक्तः, नियमः, एकचित्तः, ध्याननिष्ठः, तां मृन्मयीं देवीं भक्त्या पूजयामास। पूजासमाप्तौ स्वशरीररुधिरं हविरुपर्यर्पयत्। तदा करुणामयी सा देवताधीश्वरी, जगदुत्पत्तिस्थितिलयकारिणी, तस्मिन्सन्तुष्टा साक्षात्समुपस्थितवती, वरं वृणीष्वेति वचः प्रोवाच। स राजा तस्यै महादेव्या मोहविनाशं, परमज्ञानं, निर्बाधराज्यमित्यभिलाषितवान्। देवी उवाच—हे राजन्, निर्बाधं राज्यं, मोहनाशकं ज्ञानं च मया तुभ्यं अस्मिन्नेव जन्मनि दास्यते। शृणु चान्यदपि, हे भूपते, भविष्यजन्मनः कर्माणि। भानुतनयत्वं प्राप्य सावर्र्णिर्भविष्यसि। तत्र मन्वन्तरे त्वं महाशक्त्या मनुत्वं प्राप्स्यसि, मम वरप्रसादेन महदायुष्मद्वंशं लप्स्यसे। एवं वरदानानन्तरं सा देवी तत्रैव अन्तर्धानमगात्। तस्याः प्रसादेन स सावर्र्णिर्मन्वन्तरपतित्वं प्राप। एवं सावर्र्णेर्जन्मकर्माणि तवोक्तानि, यः पठति शृणोति वा स देवीस्मृतिप्रसादं लभते। अथ भ्रामरीचरितं वर्ण्यते। श्रीनारायण उवाच—शृणु शेषमनूनां दिव्यं जन्म, यद्वा स्मरणमात्रेण देवीभक्तिर्जायते। वैवस्वतमनोरपुत्राः षट्, विशुद्धाः कीर्तिमन्तश्चासन्—करूषः, पृषध्रः, नाभागः, दिष्टः, शर्यातिः, त्रिशङ्कुश्च। ते सर्वे महाबलिनः कलिन्द्याः श्रेष्ठे तटे गताः। प्राणान् जित्वा, निराहाराः, पृथग्भूमौ मृन्मयीं देवीं कृत्वा पूजनं चक्रुः। विविधैः द्रव्यैः श्रद्धया तां पूजयामासुः। ते तपोधनाः, महाव्रतवन्तः, पत्राहाराः, वायुभक्षाः, जलाशिनः, धूमपः, सूर्यांशुप्राशिनश्च, क्रमशः महाक्लेशं सहमानाः। सततं तां भक्त्या पूजयन्तः, तेषां शुद्धबुद्धिः सर्वमोहविनाशिनी जाता। ते मनुपुत्राः एकचित्तया देवीपादाभ्यां मनः समर्प्य, शुद्धबुद्ध्या सर्वं जगत्स्वात्मनि अवलोकयन्तः स्थिताः। अथ द्वादशवर्षान्ते, तेषां तपसा, अद्भुतं तेजो रूपं द्रुतमाविर्भूतम्। सा जगदम्बा, सहस्रसूर्यसमप्रभा, प्रकटिता। तां दृष्ट्वा षड्राजपुत्राः विशुद्धात्मानः सञ्जाता। ते हृदयेन भक्तिनम्राः, भावपूर्णाः, तां स्तुत्वा ऊचुः—"जय महेश्वरि, करुणासिन्धो, विजयशालिनी। वाग्भवपूजया तुष्टा, वाग्भवस्वरूपिणि, क्लींबीजमयी, क्लींप्रणतजनानन्ददायिनि। कामराजमानसप्रिया, भगवन् प्रियकारिणि, महामाये, परमसुखदायिनि, महेश्वर्यधिष्ठातृरूपे, विष्णुसूर्यशिवेन्द्रादिरूपधारिणि, सर्वभोगवर्धिनि।" एवं राजपुत्रैः स्तूयमाना सा देवी, प्रसन्नमुखी, मंगलवाणीम् उवाच—"राजपुत्राः, यूयं महात्मानः, तपसा विशुद्धाः। मम पूजनात् कलुषरहिताः, शुद्धचित्ताः अभवतः। यद् युष्माकं मनसि वर्तते तत् वरं व्रणीध्वम्। अहं तुष्टा, यदिच्छितं तद् दास्ये।" राजपुत्रा ऊचुः—"देवि, अस्माकं राज्यं निर्बाधं, वंशश्च दीर्घायुष्मान् भवतु। यथेष्टं भोगसंपत्तिः, कीर्तिः, तेजः, बुद्धिश्च, सर्वेषां अनवच्छिन्ना समृद्धिः स्यात्—एषः वरोऽस्तु।" देवी उवाच—"एवं भविष्यति, यद् युष्माकं मनसि वर्तते सर्वं दास्ये। अधुना शृणुत, अन्यदपि वचः श्रावयामि।