श्रीनारायणः महर्षिं प्रति एवमुवाच— प्रथमः मनुः स्वायम्भुव इति प्रसिद्धः, हे महर्षे, या देवीमुपास्य, विघ्नरहितं राज्यं प्राप्तवान्। तस्य द्वौ महाबलिनौ पुत्रौ बभूवतुः— प्रियव्रतश्चोत्तानपादश्च, पृथिव्यां ख्यातौ धर्मपालकौ च राज्ञौ। द्वितीयः मनुः, स्वारोचिष इति विद्वद्भिः कथ्यते, प्रियव्रतस्यैव तेजस्वी पुत्रः, यस्य वीर्यमपि मीयते न। स मनुः स्वारोचिषः कालीन्द्याः तीरे निवासं कृत्वा सर्वभूतानां सुखदः अभवत्। स पतितपत्रभोजनः, तपसि निष्ठितः, मृन्मयीं देवीमूर्तिं निर्माय भक्त्या तां सम्यगुपास्ते स्म। एवं द्वादशवर्षाणि वनान्ते तपश्चरन् स, सहस्रसूर्यप्रभया दीप्तया देवीया साक्षात् साक्षात्कारमवाप। तदा, तेन राज्ञा परमस्तोत्रेण तुष्टा देवानां देवी, स्वारोचिषाय सम्पूर्णमन्वन्तराधिकारसम्पदं ददौ। सा जगद्धात्री तत्र तारिणीति ख्याता बभूव; एवं स्वारोचिषः तारिणीमुपास्य मन्वन्तरपतित्वं प्राप। स सर्वविघ्नवर्जितं राज्यं प्राप्तवान्, धर्मं विधिवत् स्थाप्य, पुत्रैः सह राज्यं पालयामास। स राज्यमनुभूय, मन्वन्तरान्ते दिव्यलोकं गतवान्; तस्य प्रियव्रतस्यैव तृतीयः मनुः उत्तमः नाम्ना जातः। उत्तमः गङ्गातटे एकान्ते तपश्चर्यां कुर्वन्, वाग्भवमन्त्रमुपास्य, त्रिवर्षाणि निराहारः स्थित्वा देवीकृपां प्रपेदे। उत्तमस्तु उत्तमैः स्तोत्रैः देवीं प्रशस्य, भक्तिपरिपूर्णचित्तः, विघ्नरहितं दीर्घपरम्परायुतं राज्यं लब्धवान्। स च राजसुखानि भुञ्जानः स्वधर्मानुष्ठानं च कृत्वा, राजर्षिपदं समुपागमत्। चतुर्थः मनुः तामसः, प्रियव्रतस्य पुत्रः, नर्मदायाः दक्षिणे तटे सर्वव्यापिनीं देवीमुपास्ते स्म। स वसन्तशरद्कालयोः विशेषतः, नवाह्निकपूजां कृत्वा, कामराजमन्त्रम् महेश्वर्यै जपन्, देवानां देवीं कमललोचनां तुष्टाव। तया तुष्टया देवीया अनुत्तमं स्तोत्रं कृत्वा, स निर्भयः विघ्नरहितं महद्राज्यं लब्धवान्; स्वपत्नीसंभवदशपुत्रांश्च वीर्यवन्तः ससर्ज। तान्सुतानुत्पाद्य, स तामसः परं दिव्यलोकं गतवान्; तस्य अनुजः पञ्चमः मनुः रैवत इति ख्यातः। रैवतस्तु कालीन्द्याः तटे स्थित्वा, कामबीजमन्त्रमुपास्य, वाक्सिद्धिप्रदं साधकाश्रयं च, अनुत्तमं राज्यवैभवं वीर्यं च प्राप। दीर्घकालपरम्परायुतपुत्रपौत्रान् लब्ध्वा, धर्मं स्थाप्य, स्वभूमिं भुञ्जानः, अद्वितीयवीर्यः स महेन्द्रस्य परं स्थानं गतवान्। अथ चाक्षुषमनुचरितं शृणु। श्रीनारायणः पुनरुवाच— अङ्गस्य पुत्रः चाक्षुषः नाम मनुः षष्ठः अभवत्, स सुपुलहमृषिं शरणमुपगतवान्। स उवाच— “हे ब्रह्मर्षे, त्वमेव भक्तानां दुःखनाशकः; शिष्यवत् मां उपदिश, यथा अहं सम्पदं लभेय। मे अविभक्तं पृथिव्याः राज्यं, अप्रतिहतबलं बाह्वोः, शस्त्रास्त्रकौशलं, राज्यपालनशक्तिश्च स्यात्। कुलं च दीर्घजीविनं स्यात्, अन्ते च मोक्षमवाप्नुयाम्; एवं मां उपदिश।” इति तस्य वचनानि श्रुत्वा, महर्षिः परमदेवीपूजनस्य रहस्यं प्रकाशयामास। सुपुलहः उवाच— “राजन्, मम वचनानि शृणु, श्रवणसुखदानी; आज्यं शिवां देवीं पूजय, तस्याः प्रसादेन सर्वं साध्यते।” चाक्षुषः पप्रच्छ— “किं तदुत्तमं पावनं च देवीपूजनं? केन विधिना कर्तव्यमिति कृपया विस्तरेण वद।” सुपुलहः पुनरुवाच— “राजन्, शृणु, परमं देवीपूजनं, अक्षयं च— अनवरतं वाग्भवबीजमन्त्रं जप। त्रिसंध्यं जपन्, मानवः भोगमुक्त्युभयं लभते; वाग्भवात् श्रेष्ठं बीजमन्त्रं नास्ति। तस्य जपात् सिद्धिः, बलवृद्धिः च महती; तेनैव पद्मः सृष्टिकर्ता बभूव। तेन विष्णुः सृष्टिपालकः, तेनैव महेश्वरः संहारकर्ता अभवत्। तेनैव लोकपालादयः, संयमदानशक्तिमन्तः, वीर्यवन्तः, तेजस्विनश्च बभूवुः। तथा, राजन्, त्वमपि जगन्मातरं महादेवीं पूज्य, शीघ्रं महद्वैभवं प्राप्स्यसि।” एवं सुपुलहमुनेरुपदेशेन अङ्गपुत्रः विरजा-तीरं गत्वा तपश्चर्यां कृतवान्। वाग्भवबीजमन्त्रजपपरायणः, पत्रभोजनः स राजा, प्रथमवर्षे केवलं कुसुमानि, द्वितीयवर्षे जलमात्रं, तृतीयवर्षे वायुमात्रमश्नन्, स्थाणुवदचलं स्थित्वा, द्वादशवर्षाणि अन्नं परित्यज्य, अनवरतं वाग्भवमन्त्रं जपन्, शुभचेताः तपश्चकार। एकान्ते तं परममन्त्रं जपन्तं, साक्षात् जगन्माता श्रीपरमेश्वरी प्रकटिता।