एवं, यः तु एतत् स्तोत्रं पठति, तस्य अकालमृत्युः कदापि न भवति; तस्य वंशः दीर्घकालं स्थायि भवति, सर्वे भोगाः च सुखानि च तस्य उत्पद्यन्ते। एवं शुभाः सिद्धयः तस्य मृतस्य गृहे प्रादुर्भवन्ति यः एतत् स्तोत्रं पठति। किं अधिकं वक्तव्यम्? एतत् स्तोत्रं सर्वार्थसिद्धिं करोति। अस्य पाठेन लोकानां भोगः मोक्षः च दूरस्थौ न भवतः। हे देवाः, यद्वा किमपि दुःखं भवति, तद् निःसंशयं उक्तं भवतु। भगवान् उवाच—"अहं तद् सर्वं निःसंशयं नाशयिष्यामि।" इति श्रीभगवतः वचनं श्रुत्वा, सर्वे दिविस्थाः, हृष्टचित्ताः, पुनः वृषध्वजं समभाषन्त। सूतः उवाच—श्रीभगवतः वचनैः सर्वे देवाः तुष्टाः अभवन्; हर्षितमनसः पुनः तम् अभ्यधुः। देवाः ऊचुः—"देवदेव, महाविष्णो, सृष्टिस्थितिलयकारण, विष्णो, विंध्याचलः सूर्यस्य मार्गं अवरुद्धवान्।" एतस्य सूर्यविरोधेन, हे महाभाग, वयं सर्वे स्वभागभोगात् वञ्चिताः अभवाम। किं कर्तव्यम्? क्व गन्तव्यम्? भगवान् उवाच—"या सा सर्वलोकानां उत्पत्तिकरणी च वृद्धिकरणी च, सा भगवती देवी, तस्याः उपासकः, तपसा दीप्तः, सर्वेषां द्विजातीनां श्रेष्ठः महर्षिः अगस्त्यः वाराणस्यां निवसति। हे देवश्रेष्ठाः, अगस्त्यः तस्य शक्तिं निग्रहिष्यति। तं द्विजश्रेष्ठं महातेजसं अगस्त्यं सम्पूज्य, हे देवाः, काश्यां गत्वा तम् उत्तमं प्रार्थयध्वं।" सूतः उवाच—एवं विष्णोः निर्देशं प्राप्त्वा, श्रद्धया भक्त्या च पूर्णाः, सर्वे देवाः वाराणस्यां नगरीं जग्मुः। क्षणमात्रेण देवश्रेष्ठाः शुभां काशीपुरीं प्राप्ताः; मणिकर्णिकायां प्रविश्य, भक्तिपूर्णाः, स्नानं कृतवन्तः। विधिविधानुसारं देवपितृभ्यः हविर्दानं कृत्वा, तदनन्तरं महर्षेः श्रेष्ठस्य आश्रमं प्राप्तवन्तः। सः आश्रमः शान्तः, मृगशून्यः, नानावृक्षैः घनः, मयूरैः, सारसैः, हंसैः, चक्रवाकैः च सेवितः। महान् वराहः, नकुलः, व्याघ्रः, चित्रकः, मृगः, कृष्णसारः, गण्डः, शरभः च तत्र बहुलः। तं महर्षिं परमसमृद्धिं युक्तं सर्वे देवाः समीपमागताः, प्रणम्य, पुनः पुनः नमस्कृतवन्तः। देवाः ऊचुः—"जयस्ते, द्विजश्रेष्ठ, देवदानवपूजित, नमस्ते कुम्भयोनये, वातापीबलविनाशक। लोपामुद्रापतिः, मित्रावरुणसम्भूत, अगस्त्य, सर्वविद्याधन, शास्त्रप्रभव, नमस्ते। यस्मिन् उदये अपि समुद्रजलानि शान्तानि भवन्ति; तुभ्यं नमः। काशपुष्पविकासकार, लङ्कावासिनां प्रिय, जटिल, शिष्यैः सहित, नमस्ते। सर्वामृतैः स्तुतः, गुणनिधिः, श्रेष्ठः, पत्न्या सहितः, नमस्ते। प्रसादं दत्तुम् अर्हसि, स्वामिन्; दुःसहदुःखेन, पार्वत्याः कारणेन, पीडिताः शरणं प्राप्ताः स्म, तेजस्विन्।" एवं स्तुतः अगस्त्यः, धर्मनिष्ठः महर्षिः, प्रसन्नवदनः, मधुरया वाचा, हसन्, द्विजश्रेष्ठं अभाषत। अगस्त्यः उवाच—"यूयं उत्तमाः, देवाः, त्रैलोक्यनाथाः, क्षेत्रपालाः, महात्मनः, निग्रहानुग्रहयोः समर्थाः। अमरावतीनाथः, वज्रायुधः, द्वारस्थाः अष्टसिद्धयः, सः शक्रः मरुतां स्वामी। वैश्वानरः अग्निः, देवपितृभ्यः हविः वहति, अमृतानां मुखः, तस्य किं दुष्करम्? राक्षसगणपतिः, सर्वकर्मसाक्षी, दण्डधारणदेवः, तस्य किं दुष्करम्, हे देवाः? तथापि, यदि मम शक्त्याः कार्यं भवति, तर्हि कथयत, अहं तद् निःसंशयं करिष्यामि।" एवं महर्षेः वचनं श्रुत्वा, देवश्रेष्ठाः विश्वासेन, स्नेहात् च चिन्तिताः, स्वं स्वं कार्यं न्यवेदयन्। "हे महर्षे, सूर्यस्य मार्गः विंध्याचलेन अवरुद्धः; तस्मात् त्रिलोक्यं तमसि, जीवहीनं च अभवत्। महर्षे, तस्य पर्वतस्य वृद्धिं स्वयम् तपसा तेजसा च निगृह्य, तव प्रभया अगस्त्य, सः नम्रः भविष्यति। एषः अस्माकं कार्यं।" एवं विंध्यवृद्धिनिग्रहस्य वृत्तान्तः वर्ण्यते। यदा कुम्भसम्भवः महर्षिः कार्यं स्वीकृतवान्, सर्वे देवाः परमं हर्षं प्राप्तवन्तः, द्विजश्रेष्ठ। देवाः तस्य वचनानुसारं स्वस्वस्थानानि प्रत्यगच्छन्; महर्षिः तु स्वां पत्नीं राजकन्यां अभ्यधात्। "राजकुमारी, विघ्नः उत्पन्नः, दुःखकारकः; सूर्यस्य मार्गं विंध्याचलः बाधितवान्, तेन अयं विघ्नः उत्पन्नः। एतस्य कारणं ज्ञातम्, प्राचीनं वचनं स्मृतम्, यत् सत्यम् ऋषिभिः उक्तम्, काशीविषये। 'अविमुक्तं मोक्षकामैः कदापि न त्याज्यः'; तथापि, काश्यां वर्तमानेषु साधुषु विघ्नः जायते। प्रिय, एवं मम काश्यां वासे विघ्नः आगतः। इति पत्नीं उक्त्वा, महातपस्वी महर्षिः— मणिकर्णिकायां स्नानं कृत्वा, विश्वनाथं दण्डपाणिं दृष्ट्वा, तं पूज्य, ततः कालराजं उपागमत्। "राजन्, काल, महाबाहो, भक्तजनभीतिहर, कथं त्वं, प्रभो, काशीपुरीं दूरं करोति?