महान् विष्णुः, ध्रुवस्य अधिपः, सर्वजगतोऽपि उत्पत्तिहेतुः, मत्स्यावतारे वेदान् उद्धृत्य रक्षितवान्। पृथिव्याः नाथः सत्यव्रतो मत्स्यरूपेण दैत्यान् विनाश्य देवकार्यं साधितवान्। अमृतप्रदः प्रभुः कूर्मरूपेण नमस्कृतः; आदि-दैत्यानां विनाशाय वराहरूपं धारयित्वा जयः प्राप्तः। वराहरूपेण पृथिवीं उद्धृतवान्; नरसिंहरूपं धृत्वा महादैत्यं विदारितवान्। वरदः नरहरिः, वरमदेन मत्सरितं दैत्यं नखैः विदारितवान्; वामनरूपेण त्रैलोक्येश्वर्यम् मोहयित्वा बलीं च व्याकुलितवान्। वामनरूपेण बलीं विचालयन्, तस्मै नमः; सहस्रबाहोः शत्रुः, दुष्टक्षत्रियविनाशकः। रेणुकायाः गर्भात् जातः, जमदग्निसुतः, दुष्ट राक्षसपौलस्त्यशिरच्छेदने कुशलः। दशरथस्य पुत्रः, अनन्तपदः, तस्मै नमः; कंसदुर्योधनाद्यैः दैत्यैः भूमौ कलङ्कः जातः। भूमिः भाराक्रान्ता सति, भगवन् तया धर्मं संस्थाप्य पापं दूरं नीतवान्। कृष्णाय, दिव्याय, बहुधा नमः; अशुभयज्ञविनाशाय पशुवधनिवृत्त्यर्थं भगवतः बुद्धरूपधारणाय नमः। सर्वं जगत् म्लेच्छैः पूर्णं दुष्टराजैः पीडितं सति, देवाधिदेवः कल्किरूपेण अवतरणाय नमः। एते दशावताराः भक्तरक्षणाय एव सत्यम्। दुष्टदैत्यविनाशाय सर्वदुःखहरः भगवन्, भक्तदुःखविनाशकः, स्त्रीजलजनरूपधारणाय जयः। एतानि रूपाणि येन धृतानि, सः अनुकम्पासम्पदाम् अन्यः कोऽस्ति? एवं पीताम्बरधारी सर्वेश्वरः स्तुतः। भक्त्याः, देवश्रेष्ठाः, पूर्णप्रणामं कृत्वा तं स्तुतिं श्रुत्वा, भगवत् परमात्मा, गदाधरः, सर्वदेवान् हर्षयन् उक्तवान्— "अहं स्तुत्या तुष्टः; हे देवाः, दुःखं त्यजत। अहं वः दुःखं, दुष्प्राप्यं, नाशयिष्यामि। वरेच्छत, दुष्करं वाऽपि।" "अहं तुष्टः, स्तुत्या, यः प्रातः समुत्थाय भक्त्या इमां स्तुतिं पठति—" "मयि परमभक्तिं कृत्वा दुःखं तं न स्पृशेत्; हे देवाः, विपत्तिः दुःखदेवी च गृहं न प्रविशेत्।" "न विघ्नाः, न भूताः, न ग्रहाः, न ब्रह्मराक्षसाः; न वातपित्तकफजन्यरोगाः तं बाधयन्ति।" "अकालमृत्युः तं न स्पृशेत्; वंशः दीर्घकालं स्थास्यति, सर्वसुखानि सम्पद्यन्ते।" "एवं शुभानि तस्य गृहं यः स्तुतिं पठति। किं बहु? स्तुतिः सर्वार्थसिद्धिदा।" "इमां स्तुतिं पठित्वा, लोकस्य भोगमोक्षौ दूरौ न भवतः। हे देवाः, यद्वः दुःखं, शङ्कां विना वदत।" "अहं तं नाशयिष्यामि—अत्र न किञ्चित् सन्देहः।" इति भगवतः वचनं श्रुत्वा, सर्वे दिविस्थाः, हर्षितचित्ताः, पुनः वृषध्वजं संबोधितवन्तः। सूतोऽब्रवीत्— भगवत् वचनेन देवाः तुष्टाः, हर्षितचित्ताः, पुनः तं संबोधितवन्तः। देवाः ऊचुः— "हे देवदेव, महाविष्णो, सृष्टिस्थितिलयकारिन्, हे विष्णो, विंध्यपर्वतः सूर्यस्य मार्गं बाधते।" "एतस्य विरोधेन सूर्यस्य, हे महाभाग, सर्वे वयं भोगभागं विना जाताः। किं कुर्यामः? कुत्र गच्छेम?" भगवन् ऊचुः— "या सर्वलोकानां उत्पत्तिप्रवृद्धिः, भगवती देवी—तस्याः उपासकः, तपसा दीप्तः, श्रेष्ठः ऋषिः अगस्त्यः, वाराणस्यां स्थितः। हे देवश्रेष्ठाः, अगस्त्यः तं शक्तिं उपशमयिष्यति।" "तं द्विजश्रेष्ठं, महाबलम् अगस्त्यं, सम्पूज्य, काशीं गत्वा, परमहितं याचत।" सूतोऽब्रवीत्— विष्णोः आज्ञया, देवश्रेष्ठाः, श्रद्धया, भक्त्या, वाराणसीं नगरं जग्मुः। क्षणेन, देवश्रेष्ठाः, शुभां काशीमगच्छन्; मणिकर्णिकायां प्रवेश्य, भक्तिपूर्णाः, स्नानं कृतवन्तः। विधिवत् देवपितृभ्यो हव्यकव्यम् दत्त्वा, महर्षेः श्रेष्ठाश्रमं जग्मुः। स तु आश्रमः शान्तः, मृगशून्यः, विविधवृक्षैः घनः, मयूरशुकहंसचक्रवाकैः सेवितः। तत्र महावनगर्दभः, नेवला, व्याघ्रः, चित्रकः, मृगः, कृष्णसारः, गण्डमृगः, शरभः च बहुधा आसीत्। स श्रेष्ठः ऋषिः परमसम्पन्नः; सर्वे तं समीपं गत्वा, प्रणम्य, पुनः पुनः नमस्कृतवन्तः। देवाः ऊचुः— "जयस्ते, द्विजश्रेष्ठ, देवासुरैः पूजितः; नमस्ते कुम्भयोनये, वातापिवीर्यविनाशक।" "लोपामुद्रायाः प्रभो, मित्रावरुणसम्भूत, अगस्त्य, सर्वविद्याधन, शास्त्रप्रभव, नमस्ते।" "यस्योदयेन अपि समुद्रजलानि शान्तानि भवन्ति; तुभ्यं नमः।" "काशपुष्पविकासकारिन्, लङ्कावासिनां प्रियः, जटाधरः, शिष्यैः सह, तुभ्यं नमः।" एवं भगवतः अवतारकृत्यं, देवस्तुति, वरप्रदानं, देवसम्प्रदायं, अगस्त्यसमीपगमनं च, सुस्पष्टं, श्रद्धया, सुमधुरया, कथेयं।