देवाः समागत्य उचुः—“जयस्तेऽस्तु, भगवन्, गणेन्द्र, यस्य कमलं उमया सम्पूज्यते, यो भक्तानामष्टसिद्ध्यैश्वर्यप्रदः। महत्या मायया क्रीडासक्तं त्वां वयं नमामः, परात्मानं, वृषध्वजं, अमरनाथं कैलासवासिनं च। अहिबुध्न्यं पूज्यं मनवे मानदं, अजं, नानारूपधरं स्वात्मन्येव रमन्तं शम्भुं वन्दामः। गणेन्द्रं देवदेवं गिरिशं महाशक्तिदं महाविष्णुप्रशंसितं त्वां प्रणमामः। विष्णोः हृदयपद्मनिवासिनं, परयोगनिष्ठं, योगद्वारा साध्यं, योगस्वरूपं, योगिनां नाथं त्वां नमः। योगिनांनाथं योगफलप्रदं, दीनदाननिष्ठेभ्यः करुणासिन्धुरूपं त्वां प्रणमामः। दुःखनाशनं, उग्रशक्तिमन्तं, गुणमयमात्मानं, वृषध्वजं, कालरूपं, कालान्तकं त्वां प्रणमामः।” एवं यजमानैः स्तुतः स भगवान्देवदेवो वृषध्वजो, देवश्रेष्ठान् स्मयमानः गंभीरया गिरा प्रोवाच। स भगवाञ्छम्भुरुवाच—“तुष्टोऽस्मि, देवाः, नरश्रेष्ठाः, अस्य स्तोत्रस्य कृते; सर्वेषां वाञ्छितं वरं दास्यामि, देवानां श्रेष्ठाः।” देवाः पुनरूचुः—“सर्वदेवनाथ, गिरिश, चन्द्रशेखर, दुःखनाशक, भद्रं नः कुरु, महाबल।” ते चोचुः—“अस्ति पर्वतो नाम विन्ध्यः, मेरुमण्डलः, उन्नतः, स सूर्यस्य मार्गं रुद्ध्वा सर्वान् दुःखितान् करोति, अनघ। प्रभो, तस्य वृद्धिं निवारय, सर्वमङ्गलकर्मा भव; सूर्यस्य गतौ नष्टायां कालगणना कथं स्यात्? स्वाहा-स्वधारूपे नष्टे लोके कोऽन्यः शरणं स्यात्? भीताः वयं केवलं त्वां रक्षकमेकं पश्यामः। दुःखनाशक देव, कृपां कुरु, गिरिजानाथ।” शिव उवाच—“न वयं देवाः अत्र तस्य वृद्धिनिग्रहे शक्ताः। वयं तु भगवन्तं रामाधवमुपगताः वक्ष्यामः; स एव नः स्वामी, आत्मा, पूज्यः, कारणस्वरूपः। गोविन्दो महाविष्णुः सर्वकारणकारणम्; तं गत्वा वयं वक्ष्यामः, दुःखनाशो भविष्यति।” एवमुक्त्वा गिरिशस्य वचः श्रुत्वा, देवा इन्द्रब्रह्मादयः रुद्रपुरोगमाः कम्पमानाः शीघ्रं वैकुण्ठलोकं जग्मुः। सूत उवाच—ते सर्वे भगवन्तं लक्ष्मीनाथं जगदाचार्यं ददृशुः, स तु कमलनयनः प्रभामयः। भक्तिगद्गदया वाचा तं स्तुत्वा, देवाः ऊचुः—“जयस्ते, लक्ष्मीनाथ, आदिपुरुष विष्णो! दैत्यारि, कामबीज, सर्वकामफलप्रद, वराह, गोविन्द, महायज्ञमूर्ते! ध्रुवनाथ, विश्वसृष्टिकारण, मत्स्यावतारेण वेदानुद्धृत्य त्रातवान्। सत्यव्रत, भुवननाथ, मत्स्यरूपाय नमः; दैत्यनाशक, देवकार्यसंपादक जयस्ते। अमृतप्रद, कूर्मरूपाय नमः; आदिदैत्यविनाशाय वराहरूपधारिन् जयस्ते। वराहरूपेण भूमिं उद्धृत्य स्थितवान्; नरसिंहरूपेण दैत्यं विदारितवान्। नृहरे, वरदानमदाप्लुतस्य नखैः शरीरं विदारितवान्; वामनरूपेण त्रैलोक्येश्वर्यम् मोहयन्। वामनरूपेण बलिं च व्यामुह्यः; तस्मै रूपाय नमः। सहस्रबाह्वारि, दुष्टक्षत्रियविनाशक! रेणुकायाः गर्भसम्भूत, जमदग्निसुताय नमः; दुष्टराक्षसपौलस्त्यशिरश्छेदननिपुण! दशरथात्मज, अनन्तविक्रम, नमस्ते। कंसदुर्योधनाद्यैः, पृतिव्यां कल्मषैः, भारार्ता पृथिवी त्वया समुद्धृता; धर्मसंस्थापक, पापक्लेशविनाशक! कृष्णाय भगवते बहुधा नमः; पाषण्डयज्ञविनाशाय पशुनिषेधकृते। बुद्धरूपधारिणे तस्मै भगवते नमः। यदा म्लेच्छैः समाकीर्णं जगत्, दुष्टनृपदुःखितं च, तदा देवेश, कल्किरूपधारिणे नमः। एते दशावताराः भक्तरक्षणार्थं तव, पापदैत्यविनाशाय, दुःखनाशनं त्वमेव। जयस्ते भक्तदुःखनाशक, स्त्रीजलरूपधारिन्। त्वया एतानि रूपाणि धृतानि, अन्यः कोऽत्र करुणानिधिः? इति भगवन्तं पीताम्बरधरं स्तुत्वा, भक्त्या देवा: प्रणम्य दण्डवत्। तेषां स्तोत्रं श्रुत्वा स भगवान्परमात्मा गदाधरः सर्वान् देवाः प्रसन्नः सन्तोषयन् उवाच— “तुष्टोऽस्मि, देवाः, अस्य स्तोत्रस्य कृते; दुःखं त्यजत, दुर्लभं वरं वृणुध्वम्। अहं वः दुःखं हनिष्यामि, यः प्रातरुत्थाय भक्त्या एतत्स्तोत्रं पठति, तस्य दुःखं न स्पृशति; अशुभं दारिद्र्यं च तस्य गृहे न प्रविशति। न विघ्नानि, न भूतानि, न ग्रहाः, न ब्रह्मराक्षसाः, न वातपित्तश्लेष्मजव्याधयः तं बाधिष्यन्ति।” एवं भगवतो वचः श्रुत्वा, देवा: परमानन्दं लेभिरे।