ਤੇषਾਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰਤੁਲਾ ਚਰਿਤਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
'ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਕਹਾਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਕਰਤਬ ਬੜੇ ਅਜੋਕੇ ਹਨ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰਿਤ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮਾਸਵ੍ਯਾਸਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਇਤਿ ਪृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰਦਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
'ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਾਰਦ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਜਾਣਦਾ ਸੀ—
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਯਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ - ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੂਨੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵਂਸ਼ਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣੋ।
ਪਾਵਨਂ ਕਰ੍ਣਸੁਖਦਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਨਾਭਿਪਙ੍ਕਜਸਮ੍ਭਵਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਕੰਨ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਵਿष੍ਣੋਰਿਤਿ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾਸੌ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਪੁਰਾ । ਸृष੍ਟਿਕਾਮਃ ਸ਼ਿਵਾਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੁਭ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਦਯਾਮਾਸ ਮਾਨਸਾਞ੍ਛੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ । ਮਰੀਚਿਃ ਪ੍ਰਥਿਸ੍ਤੇषਾਮਭਵਤ੍ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੀਚੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਤਿਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਮਤਃ । ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੈਵ ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸੁਤਾਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼ਯਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤੇਰਾਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੱਖ ਦੇ ਧੀਆਂ, ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਃ । ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸृष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਕਾਸ਼੍ਯਪੀ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਰਚਨਾ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਤੁ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਮਨੁਰ੍ਨृਪਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੂਰਜ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਸ਼ਹੂਰ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਃ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਃ । ਨਵਾਭਵਨ੍ਸੁਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਨੋਰਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਪੂਰ੍ਵਜਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮਨੂ ਦੇ ਨੌਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾਃ ਪੁਨਃ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰਥ ਨਾਭਾਗੋ ਧृष੍ਟਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰੇਵ ਚ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਮੁੜ ਸੁਣੋ: ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਫਿਰ ਨਾਭਾਗ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸ਼ਰਯਾਤੀ।
ਨਰਿष੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ਨृਗੋ ਦਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਮਃ । ਕਰੂषਸ਼੍ਚ ਪृषਧ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਵੈਤੇ ਮਾਨਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁ, ਨ੍ਰਿਗ, ਸੱਤਵਾਂ ਦਿਸ਼ਟ, ਕਰੂਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਸ਼ਧ੍ਰ — ਇਹ ਨੌਂ ਮਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ੍ਤੁ ਮਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਮਜਾਯਤ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਚਾਸੀਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ਿਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਮਨੂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਨੇਕ ਵਿਖੁਕਸ਼ੀ ਸੀ।
ਨਵਾਨਾਂ ਵਂਸ਼ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਨੋਰਨ੍ਤਰਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਹੁਣ ਨੌਂ ਮਨੂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ।
ਨਾਭਾਗਸ੍ਯ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦਮ੍ਬਰੀषਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਨਾਭਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਧृष੍ਟਾਤ੍ਤੁ ਧਾਰ੍ष੍ਟਕਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਮਜਾਯਤ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਕਾਤਰਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਰ੍ਮਰਤਂ ਤਥਾ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕ ਖ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਡਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੇਸ੍ਤਨਯਸ਼੍ਚਾਭੂਦਾਨਰ੍ਤੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਚ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਤਾ
ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨਰਤ, ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੁਕੰਨਿਆ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਲਾਵਣਯ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਚ੍ਯਵਨਾਯ ਸੁਤਾ ਦਤ੍ਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਨ੍ਧਾਯ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਮੁਨਿਃ ਸੁਲੋਚਨੋ ਜਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਲਗੁਣੇਨ ਹ
ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੰਧੇ ਮੁਨੀ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਨੇਕਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਲੋਚਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਵਿਹਿਤੋ ਰਵਿਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਯਂ ਮਹਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਥਾਯਾਂ ਕਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵਲੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ਰਾਜਾ ਮੁਨਯੇऽਨ੍ਧਾਯ ਦਤ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਸੁਲੋਚਨਾ । ਕੁਰੂਪਾ ਗੁਣਹੀਨਾ ਵਾ ਨਾਰੀ ਲਕ੍ਸ਼ਣਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੁਲੋਚਨਾ ਇੱਕ ਅੰਨ੍ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ—
ਪੁਤ੍ਰੀ ਯਦਾ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਾ ਤਦਾਨ੍ਧਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਨ੍ਧਂ ਸੁਮੁਖੀਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਧੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ?
ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ—
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਤਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਵੈਵਸ੍ਵਤਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਰਯਾਤਿ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਾਸਨ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਃ ਸਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਸ ਕੋਲ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਹਰ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਮਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਸਮ੍ਮਤਾਃ । ਏਕਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤੁ ਤਾਸਾਂ ਵੈ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਨਾਮ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਕੰਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਚ ਮਾਤॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਨਗਰਾਨ੍ਨਾਤਿਦੂਰੇऽਭੂਤ੍ਸਰੋ ਮਾਨਸਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ ਇੱਕ ਝੀਲ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਨਸ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਬਦ੍ਧਸੋਪਾਨਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਸ੍ਵਚ੍ਛਪਾਨੀਯਪੂਰਿਤਮ੍ । ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਸੌਖਾ ਰਸਤਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਹੰਸ ਤੇ ਕ੍ਰੇਨ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ।
ਦਾਤ੍ਯੂਹਸਾਰਸਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਵृਤਮ੍ । ਪਞ੍ਚਧਾਕਮਲੋਪੇਤਂ ਚਞ੍ਚਰੀਕਸੁਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਦਾਤਯੂਹਾ ਤੇ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਦਪੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਸਾਲੈਸ੍ਤਮਾਲੈਃ ਸਰਲੈਃ ਪੁਨ੍ਨਾਗਾਸ਼ੋਕਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਧੀਆ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਪੌਦੇ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ—ਸਾਲ, ਤਮਾਲ, ਸਰਲ, ਪੁਨਾਗ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।