ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਸੇਨੋਦ੍ਯੋਗਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਗੁਰੋਰ੍ਵਿਭੁਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਰਾਸਾਟ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषਾਤ੍ਤਤੋ ਯਯੌ । ਮਾ ਦਦਸ੍ਵੇਤਿ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਝਗੜਾ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਨਾ ਦੇ।'
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਭਵਿਤਾ ਯਦਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤਵ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਾਰਿष
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਏ ਗਿਆਨੀ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਗੁਰੁਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਗੁਰੁਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਭृਗੁਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬੇਇੱਜਤੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਤੋ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਬਹੂਨਿ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਾਰਕਾਸੁਰਵਤ੍ਕਿਲ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਛੇੜ ਗਈ, ਜੋ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਕਈ ਸਾਲ ਚੱਲੀ।
ਦੇਵਾਸੁਰਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਹਂਸਾਰੂਢੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਾਕਾਪਤਿਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮੁਞ੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੋਰਿਤਿ । ਨੋਚੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਮਾਹੂਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨਾਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਭृਗੁਂ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਕਿਮਨ੍ਯਾਯਮਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਸਙ੍ਗਦੋषਾਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਏ ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਗਲਤ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ? ਮੰਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ?'
ਨਿषੇਧਯਾਮਾਸ ਤਤੋ ਭृਗੁਸ੍ਤਂ ਚੌषਧੀਪਤਿਮ੍ । ਮੁਞ੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੋਰਦ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਗੋਰ੍ਵਚਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਦਦੌ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗਰ੍ਭਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੁਭਗ, ਗਰਭਵਤੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਗੁਰੁਰ੍ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਮੁਦਿਤੋ ਯਯੌ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵਾਪਸ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਸਦਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੈਲਾਸਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਕੈਲਾਸ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਤਾਰਾਸੂਤ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੁਦਿਨੇ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਤਾਰਾਪਤਿਸਮਂ ਗੁਣੈਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਸੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਗੁਣੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗੁਰੁਰ੍ਜਾਤਂ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਜਨ੍ਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਦੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਚੰਦ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ।
ਨ ਚਾਯਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਤਿ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਾਮਂ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਵਿਧਿਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰ ਲਏ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੂਤਸ੍ਯ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਸਦृਸ਼ੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਪੁਨਰ੍ਵਿਵਾਦਃ ਸਞ੍ਜਾਤੋ ਮਿਲਿਤਾ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਮਾਜਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਫਿਰ ਫਿਰਕਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਸਭਾ ਲੱਗ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮੁਖੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍
ਉਥੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ ਤੇ ਚੈਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਾਰਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਤਨਯਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਤ੍ਯਂ ਵਦ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯਥਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਣੀ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਤਮੁਵਾਚਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਲਜ੍ਜਮਾਨਾਪ੍ਯਧੋਮੁਖੀ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ਨੈਰਨ੍ਤਰ੍ਜਗਾਮ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉਠੀ, 'ਇਹ ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ,' ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸੁਤਂ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਬੁਧ ਇਤਿ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪੁਨਃ
ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਬੁਧ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਕਂ ਧਾਮ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਯਥਾਗਤਂ ਗਤਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਲੋਟ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਥਾ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਕਥਿਤੇਯਂ ਬੁਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਗੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਸੋਮਤਃ । ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਚੰਦਰਮਾ ਤੋਂ ਬੁਧ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਪੁਰੂਰਵਾ ਜਜ੍ਞੇ ਇਲਾਯਾਂ ਕਥਯਾਮਿ ਵਃ । ਬੁਧਪੁਤ੍ਰੋऽਤਿਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞਕृਦ੍ਦਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਇਲਾ ਤੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਬੁਧ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਗ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਨਾਮ ਭੂਪਾਲਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਚਚਾਰ ਮृਗਯਾਂ ਵਨੇ
ਸੁਦ੍ਯੁਮਨਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਯੁਤਃ ਕਤਿਪਯਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਃ । ਧਨੁਰਾਜਗਵਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਾਣਸਙ੍ਘਂ ਤਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਕੁਝ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਿੰਗ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਜੀਬ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ।
ਸ ਭ੍ਰਮਂਸ੍ਤਦ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨੋ ਰੁਰੂਨ੍ਮृਗਾਨ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸੂਕਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਗਵਯਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼, ਸੂਰ, ਗੈਂਡੇ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਭਾਨ੍ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਮ੍ਭਰਾਨ੍ਵਨਕੁਕ੍ਕੁਟਾਨ੍ । ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਰਾਜਾ ਕੁਮਾਰਵਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਸਰਭ, ਮੱਝਾਂ, ਸਾਂਭਰ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਕੜ ਵੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਮੇਰੋਰਧਸ੍ਤਲੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨ੍ਦਾਰਦ੍ਰੁਮਰਾਜਿਤਮ੍ । ਅਸ਼ੋਕਲਤਿਕਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬਕੁਲੈਰਧਿਵਾਸਿਤਮ੍
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ।