ਗੁਣਤ੍ਰਯਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਵਿਨਾ ਗੁਣੈਰ੍ਨ ਸਂਸਾਰੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦਪ੍ਯਦਃ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਾਹੇ ਜੜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੈ; ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਤਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ।
ਅਹਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਧਾਨੋऽਸ੍ਮਿ ਰਜਸ੍ਤਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਹੀਨੋ ਭਵਾਮਿ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਸਤਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਿਤਾ ਤੇऽਤ੍ਰ ਰਜੋਮੁਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਤਮਃਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਜ੍ਝਿਤਃ ਕਿਲ
ਇੰਝ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਜਗੁਣ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਤਮ ਤੇ ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਥਾ ਤਮੋਮੁਖ੍ਯੋ ਰਜਃਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮਾਵृਤਃ । ਗੁਣਤ੍ਰਯਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਨੈਵ ਕੋऽਪਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਤਮਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਜ ਤੇ ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਹੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ । ਮਾਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇऽਸਾਰੇऽਪਾਰੇ ਪਰਮਦੁਰ੍ਘਟੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾ ਮਾਯਾ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯੈਵ ਭੁਕ੍ਤਾ ਭੋਗਾ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਸੁਖ ਭੋਗ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?
; ਭਗਵਤੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਿਸ਼ਦਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਖਲੁ ਮਾਯਾਯਾ ਨਾਰਦਾਤ੍ਤੁ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਪੁਨਰ੍ਮੁਨਿਃ ਪृष੍ਟੋ ਨਾਰਦਃ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਥਾਂ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਰੀਦੇਹਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍
ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਔਰਤ ਰੂਪ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਾਰਦ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਂ ਕਥਿਤਂ ਹਰਿਣਾ ਤਦਾ । ਕ੍ਵ ਗਤਸ਼੍ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਵਤਾ ਸਹ ਮਾਧਵਃ
ਦੱਸੋ ਨਾਰਦ, ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਾਧਵ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਡਾਗੇऽਤਿਮਨੋਹਰੇ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਚ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ।
ਮਾਮੁਵਾਚ ਰਮਾਕਾਨ੍ਤੋ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਨਾਰਦ । ਏਹਿ ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਰੁਚਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਉੱਥੇ ਜਾਓ; ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆ ਜਾਓ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਸ਼੍ਚਾਹਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਭਗਵਾਨਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਗਰੁਡਾਸਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਮਗਮਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਤਤੋऽਹਂ ਪਿਤृਸਦਨਂ ਗਤੋ ਯਾਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸਕਲਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਚ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਾਵਤ੍ਪੁਰਃ ਪਿਤੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਜੋਕੇ ਸਨ, ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਪृष੍ਟੋ ਮੁਨੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਂ ਤੁ ਮਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਯੋਵਾਚ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਃ ਸੁਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ? ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਪੁੱਤ?'
ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਨੈਵਾਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਕੇਨਾਪਿ ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਂ ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਚੱਜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਕੋਈ ਅਜੋਕਾ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ?'
ਵਿषਣ੍ਣਂ ਗਤਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਸੁਤ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਬृਸ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਦਾਸ ਤੇ ਬੇਸਮਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ।' ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵਂ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਮਾਯਾਬਲਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਹਂ ਪਿਤਃ ਕਾਮਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ: 'ਮੈਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਂ ਗਮਿਤਃ ਕਾਮਂ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਔਰਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ।'
ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੋऽਹਂ ਤੇਨੈਵ ਮृਦੁਵਾਕ੍ਯਾਮृਤੇਨ ਚ । ਪੁਨਃ ਸਰੋਵਰੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਾਤੋऽਹਂ ਨਾਰਦਃ ਪੁਮਾਨ੍
'ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਮੁੜ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਾਰਦ, ਮੁੜ ਆਦਮੀ ਬਣ ਗਿਆ।'
ਕਿਮੇਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਨ੍ਮੋਹਮਗਮਂ ਤਦਾ । ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤਨ੍ਮਯਸ੍ਤਰਸਾ ਕृਤਃ
'ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਟਕ ਗਿਆ? ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।'
ਏਤਨ੍ਮਾਯਾਬਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਹਾਨਿਕਰਂ ਜਾਤਂ ਮੂਲਂ ਮੋਹਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫੁਟਮ੍
'ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਗਿਆਨ ਖੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭਟਕਣ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਮੂਲ ਹੈ।'
ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜ੍ਞਾਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਜਿਤਵਾਂਸ੍ਤਾਤ ਤਮੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਲਏ ਹਨ ਤੇ ਸਮਝ ਲਏ ਹਨ; ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋऽਸੌ ਮਯਾ ਧਾਤਾ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਵਾਸਵੀਸੁਤ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਧਾਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਵਾਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਦੁਰ੍ਜਯੈषਾ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਤਾਪਸੈਰ੍ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਯੋਗਿਭਿਃ ਪਵਨਾਸ਼ਨੈਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਾਯਾਂ ਮਹਾਬਲਾਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰੁਮਾਪਤਿਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਉਮਾਪਤੀ ਸ਼ੰਭੂ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਸਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣੀ । ਕਾਲਕਰ੍ਮਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਕਾਰਣੈਰ੍ਵृਤਾ
ਉਹ ਮਹਾ-ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਚਲਾਉਂਦੀ ਤੇ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਮਾਂ, ਕਰਮ, ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਮੇਧਾਵਿਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਯਾਮਹਾਬਲੇ । ਨ ਚੈਵ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਮਹਾ-ਮਾਇਆ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪਿਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਸ ਤਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਗਤਸ੍ਮਯਃ । ਆਗਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵੈ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਵਰਾਣਿ ਚ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਵਧੀਆ ਘਾਟ ਵੇਖਦਿਆਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੋਹਂ ਕੌਰਵਨਾਸ਼ਜਮ੍ । ਕਾਲਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸੁਖਾਸੀਨਃ ਸ੍ਥਾਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭਟਕਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਰਹੋ, ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।