ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਗੁਰੋਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਕਲਹਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸੋਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਃ । ਭਙ੍ਗ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਰਦੂਤਂ ਤਦਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਮ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦੁਰਾਵਾਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪੁਰੋਧਾਪਿ ਚ ਤੇ ਤਾਦृਗ੍ਯੁਵਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਮਤਿਃ
ਇੰਦੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸੋਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਪਰੋਪਦੇਸ਼ੇ ਕੁਸ਼ਲਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ । ਦੁਰ੍ਲਭਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਪ ਕਰਨ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ।
ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤ੍ਯਪ੍ਰਣੀਤਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਕੋ ਵਿਰੋਧੋऽਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਾਮਯਾਨਾਂ ਭਜਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਲੋਕ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੋ, ਉਸਤੋਂ ਸੁਖ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ?
ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਬਲਿਨਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨਾਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਸ੍ਵੀਯਾ ਚ ਪਰਕੀਯਾ ਚ ਭ੍ਰਮੋऽਯਂ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਾਮ੍
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਹੈ; ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਆਪਣਾ ਤੇ ਪਰਾਇਆ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭਰਮ ਹੈ।
ਤਾਰਾ ਮਯ੍ਯਨੁਰਕ੍ਤਾ ਚ ਯਥਾ ਨ ਤੁ ਤਥਾ ਗੁਰੌ । ਅਨੁਰਕ੍ਤਾ ਕਥਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਤੋ ਨ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਥਾ
ਤਾਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਜਾਂ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ?
ਗृਹਾਰਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਤਾਯਾਂ ਵਿਰਕ੍ਤਾਯਾਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿਰਕ੍ਤੇਯਂ ਯਦਾ ਜਾਤਾ ਚਕਮੇऽਨੁਜਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਣੀ ਨਾ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਨ ਦਾਸ੍ਯੇऽਹਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਗਚ੍ਛ ਦੂਤ ਵਦ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਸਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਤ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸ ਦੇ। ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਕਰ ਲੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਚष੍ਟ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਨਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਚੰਨਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਇੰਦ੍ਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਠੰਡੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਸੇਨੋਦ੍ਯੋਗਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਗੁਰੋਰ੍ਵਿਭੁਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਰਾਸਾਟ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषਾਤ੍ਤਤੋ ਯਯੌ । ਮਾ ਦਦਸ੍ਵੇਤਿ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਝਗੜਾ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਨਾ ਦੇ।'
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਭਵਿਤਾ ਯਦਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤਵ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਾਰਿष
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਏ ਗਿਆਨੀ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਗੁਰੁਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਗੁਰੁਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਭृਗੁਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬੇਇੱਜਤੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਤੋ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਬਹੂਨਿ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਾਰਕਾਸੁਰਵਤ੍ਕਿਲ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਛੇੜ ਗਈ, ਜੋ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਕਈ ਸਾਲ ਚੱਲੀ।
ਦੇਵਾਸੁਰਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਹਂਸਾਰੂਢੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਾਕਾਪਤਿਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮੁਞ੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੋਰਿਤਿ । ਨੋਚੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਮਾਹੂਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨਾਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਭृਗੁਂ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਕਿਮਨ੍ਯਾਯਮਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਸਙ੍ਗਦੋषਾਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਏ ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਗਲਤ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ? ਮੰਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ?'
ਨਿषੇਧਯਾਮਾਸ ਤਤੋ ਭृਗੁਸ੍ਤਂ ਚੌषਧੀਪਤਿਮ੍ । ਮੁਞ੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੋਰਦ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਗੋਰ੍ਵਚਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਦਦੌ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗਰ੍ਭਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੁਭਗ, ਗਰਭਵਤੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਗੁਰੁਰ੍ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਮੁਦਿਤੋ ਯਯੌ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵਾਪਸ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਸਦਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੈਲਾਸਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਕੈਲਾਸ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਤਾਰਾਸੂਤ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੁਦਿਨੇ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਤਾਰਾਪਤਿਸਮਂ ਗੁਣੈਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਸੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਗੁਣੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗੁਰੁਰ੍ਜਾਤਂ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਜਨ੍ਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਦੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਚੰਦ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ।
ਨ ਚਾਯਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਤਿ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਾਮਂ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਵਿਧਿਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰ ਲਏ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੂਤਸ੍ਯ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਸਦृਸ਼ੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਪੁਨਰ੍ਵਿਵਾਦਃ ਸਞ੍ਜਾਤੋ ਮਿਲਿਤਾ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਮਾਜਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਫਿਰ ਫਿਰਕਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਸਭਾ ਲੱਗ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮੁਖੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍
ਉਥੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ ਤੇ ਚੈਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਾਰਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਤਨਯਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਤ੍ਯਂ ਵਦ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯਥਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਣੀ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।'