ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁ ਵਿਰੋਧੋऽਭੂਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾ ਵਧੂਨਾਂ ਚ ਤੇਨ ਸਨ੍ਤਾਪਸਮ੍ਭਵਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਜਾਂ ਵੁਹੂਆਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਝਗੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸੁਖਦੁਃਖਾਤ੍ਮਕੇ ਘੋਰੇ ਮਿਥ੍ਯਾਚਾਰਕਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਨਿਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇ ਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰ, ਜੋ ਝੂਠੇ ਚਲਣ ਤੇ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਉਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ!
ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥਾ ਗਤਮ੍ । ਯੋषਾਭਾਵੇ ਵਿਲੀਨੋऽਹਂ ਗृਹਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਭੁੱਲ ਗਈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਮੀ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ਤੁ ਸਞ੍ਜਾਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਮੋਹਵਿਵਰ੍ਧਕਃ । ਏਤੇ ਮੇ ਬਲਿਨਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਨੁषਾਃ ਸੁਕੁਲਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੋਹ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਇਹ ਵੁਹੂਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ।'
ਏਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਮਮ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ । ਧਨ੍ਯਾਹਂ ਖਲੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਪੁੱਤ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੋऽਹਂ ਭਗਵਤਾ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਾਯਯਾ ਕਿਲ । ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਯਾਪ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਮਨਸਾ ਕਿਲ
ਮੈਂ, ਨਾਰਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਗਈ; ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਧਨ੍ਯਾਹਂ ਕਿਲ ਸਂਸਾਰੇ ਕृष੍ਣੈਵਂ ਮੋਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍
ਰਾਜਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫਾਦਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧਨਵਾਂ ਸਮਝਦੀ ਸੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ।
ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨृਪਃ ਕਾਮਂ ਦੂਰਦੇਸ਼ਾਧਿਪੋ ਮਹਾਨ੍ । ਅਰਾਤਿਭਾਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਮਾਨਦ
ਫਿਰ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਸਕ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਾਨਯੋਗ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਮਾਯੋਗਂ ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਪੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਨਯਕੁਭਜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਕੇ ਜੰਗ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ।
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਨਗਰਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸੈਨ੍ਯਯੁਤੇਨ ਚ । ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨਗਰਾਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਪੋਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ । ਹਤਾ ਰਣੇ ਸੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਰਿਣਾ ਕਾਲਯੋਗਤਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਭਗ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਦਾਗਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਮृਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੇ
ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰ ਗਏ ਹਨ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਮੇ ਸੁਤਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾ ਹ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤਾ ਸਮਰਮਣ੍ਡਲੇ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਪਤਿਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ । ਵਿਲਲਾਪਾਹਮਾਯੁष੍ਮਞ੍ਛੋਕਸਾਗਰਸਂਪ੍ਲਵੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਰੋਣ ਲੱਗੀ।
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮੇऽਦ੍ਯ ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਦੈਵੇਨਾਤਿਬਲਿष੍ਠੇਨ ਦੁਰ੍ਵਾਰੇਣਾਤਿਪਾਪਿਨਾ
ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ? ਹਾਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਰੋਕਣ ਜੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਗਾਦ੍ਵृਦ੍ਧਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ, ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਸੁਵਾਸਾ ਵੇਦਵਿਤ੍ਕਾਮਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਮਾਮੁਵਾਚਾਤਿਦੀਨਾਂ ਸ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਚੰਗੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਵਿषੀਦਸਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਭ੍ਰਮੋऽਯਂ ਪ੍ਰਕਟੀਕृਤਃ । ਮੋਹੇਨ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪੇ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਗृਹਾਤ੍ਮਕੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਨਾਜੁਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ? ਇਹ ਭਟਕਣਾ ਤੇ ਮੋਹ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਜਾਹਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।"
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯਾਃ ਸੁਤਾਃ ਕੇऽਮੀ ਚਿਨ੍ਤਯਾਤ੍ਮਗਤਿਂ ਪਰਾਮ੍ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰੋਦਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਸੁਲੋਚਨੇ
"ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ? ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚ। ਉਠ, ਰੋਣਾ ਛੱਡ ਤੇ ਸੁਥਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ।"
ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਤਿਲਦਾਨਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੁਰੁ ਕਾਮਿਨਿ । ਪਰਲੋਕਗਤਾਨਾਂ ਚ ਮਰ੍ਯਾਦਾਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਵੈ
"ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ।"
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਨ ਗृਹੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮृਤਾਨਾਂ ਕਿਲ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਣਯਃ
"ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਹੀ ਹਦਾਇਤ ਹੈ।"
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਵृਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਾ । ਉਤ੍ਥਿਤਾਹਂ ਨृਪੇਣਾਥ ਯੁਕ੍ਤਾ ਬਨ੍ਧੁਭਿਰਾਵृਤਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਾਗੀ; ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉੱਠੀ।"
ਅਗ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਚਲਿਤਾਹਂ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚੱਲੀ।
ਹਰਿਰ੍ਮਾਂ ਕृਪਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪੁਂਤੀਰ੍ਥੇ ਸਰਸਿ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨੀਤ੍ਵਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੁੰਮ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁ ਤਡਾਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਵਨੇ ਗਜਗਾਮਿਨਿ । ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਲਃ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
"ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲਾਬ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਲੈ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀ। ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ਤੇ ਮृਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ । ਪਿਤਰਃ ਪਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਜਾਮਯਸ੍ਤਥਾ
ਕੋਟੀਆਂ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਤੇ ਮਰੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ; ਪਿਤਾ, ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਤੇ ਜਾਮਾਈ ਵੀ।
ਕੇषਾਂ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਨਸੋਦ੍ਭਵੇ । ਵਿਤਥੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸਦृਸ਼ੇ ਤਾਪਦੇ ਦੇਹਿਨਾਮਿਹ
"ਇਸ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ, ਵਿਅਰਥ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਜਗਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਲਈ ਦੁਖ ਕਰੇ?"
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਰੁषਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਸ੍ਨਾਤੁਕਾਮਾਹਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਨਾਮ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਗਈ।"
ਮਜ੍ਜਨਾਦੇਵ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਮਾਞ੍ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਹਰਿਰ੍ਵੀਣਾਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੀਰੇ ਸ੍ਵਦੇਹਵਾਨ੍
ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਉਨ੍ਮਜ੍ਜ੍ਯ ਚ ਮਯਾ ਤੀਰੇ ਦृष੍ਟਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਮੈਂ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਛਾਣ ਆ ਗਈ।