ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਦਸ਼ਮੇ ਮਾਸਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਤਸ੍ਤਤੋ ਮਮ । ਸ਼ੁਭੇऽਹ੍ਨਿ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਲਗ੍ਨਤਾਰਾਬਲਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਘੜੀ, ਚੰਗੇ ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ।
ਬਭੂਵ ਨृਪਤੇਰ੍ਗੇਹੇ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਮਹੋਤ੍ਸਵਃ । ਰਾਜਾ ਪਰਮਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਸੁਤਜਨ੍ਮਤਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤਕਾਨ੍ਤੇ ਸੁਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਮੁਦਮਵਾਪ ਹ । ਅਹਂ ਭੂਮਿਪਤੇਸ਼੍ਚਾਸਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਸੂਤਕ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਭੂਮੀਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਦ੍ਵਯਾਨ੍ਤੇ ਵੈ ਪੁਨਰ੍ਗਰ੍ਭੋ ਮਯਾ ਧृਤਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਜਾਤਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ, ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਦ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ। ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਸੀ।
ਸੁਧਨ੍ਵੇਤਿ ਸੁਤਸ੍ਯਾਥ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਨृਪਸ੍ਤਦਾ । ਵੀਰਵਰ੍ਮੇਤਿ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸੁਧਨਵਨ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੀਰਵਰਮਨ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਭੂਪਸਮ੍ਮਤਾਃ । ਮੋਹਿਤੋऽਹਂ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਾਲਨਲਾਲਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਪੁੱਤ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਨਮੇ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਵਿਚ ਪਿਆ ਰਹੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਲਾਡ-ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਪੁਨਰष੍ਟ ਸੁਤਾਃ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਜਾਤਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ । ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਮੇ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸੁਖਸਾਧਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਪੁੱਤ ਜਨਮੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਨਾਲ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਦਾਰਕ੍ਰਿਯਾਃ ਕਾਲੇ ਕृਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਯਥੋਚਿਤਾਃ । ਸ੍ਨੁषਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਹ-ਸ਼ਾਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈ; ਪੁੱਤਾਂ ਤੇ ਵੁਹੂਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪੌਤ੍ਰਾਦਿਸਮ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਕ੍ਰੀਡਾਰਸਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਆਸਨ੍ਨਾਨਾਰਸੋਪੇਤਾ ਮੋਹਵृਦ੍ਧਿਕਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਪੋਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਮੇਰੀ ਮਮਤਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਖਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੁਃਖਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਰੋਗਜਨਿਤਂ ਦੇਹਸਨ੍ਤਾਪਕਾਰਕਮ੍
ਕਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਿਆ, ਕਦੇ ਅਜੀਬ ਦੁੱਖ ਆਇਆ—ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁ ਵਿਰੋਧੋऽਭੂਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾ ਵਧੂਨਾਂ ਚ ਤੇਨ ਸਨ੍ਤਾਪਸਮ੍ਭਵਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਜਾਂ ਵੁਹੂਆਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਝਗੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸੁਖਦੁਃਖਾਤ੍ਮਕੇ ਘੋਰੇ ਮਿਥ੍ਯਾਚਾਰਕਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਨਿਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇ ਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰ, ਜੋ ਝੂਠੇ ਚਲਣ ਤੇ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਉਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ!
ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥਾ ਗਤਮ੍ । ਯੋषਾਭਾਵੇ ਵਿਲੀਨੋऽਹਂ ਗृਹਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਭੁੱਲ ਗਈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਮੀ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ਤੁ ਸਞ੍ਜਾਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਮੋਹਵਿਵਰ੍ਧਕਃ । ਏਤੇ ਮੇ ਬਲਿਨਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਨੁषਾਃ ਸੁਕੁਲਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੋਹ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਇਹ ਵੁਹੂਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ।'
ਏਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਮਮ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ । ਧਨ੍ਯਾਹਂ ਖਲੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਪੁੱਤ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੋऽਹਂ ਭਗਵਤਾ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਾਯਯਾ ਕਿਲ । ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਯਾਪ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਮਨਸਾ ਕਿਲ
ਮੈਂ, ਨਾਰਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਗਈ; ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਧਨ੍ਯਾਹਂ ਕਿਲ ਸਂਸਾਰੇ ਕृष੍ਣੈਵਂ ਮੋਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍
ਰਾਜਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫਾਦਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧਨਵਾਂ ਸਮਝਦੀ ਸੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ।
ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨृਪਃ ਕਾਮਂ ਦੂਰਦੇਸ਼ਾਧਿਪੋ ਮਹਾਨ੍ । ਅਰਾਤਿਭਾਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਮਾਨਦ
ਫਿਰ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਸਕ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਾਨਯੋਗ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਮਾਯੋਗਂ ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਪੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਨਯਕੁਭਜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਕੇ ਜੰਗ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ।
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਨਗਰਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸੈਨ੍ਯਯੁਤੇਨ ਚ । ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨਗਰਾਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਪੋਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ । ਹਤਾ ਰਣੇ ਸੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਰਿਣਾ ਕਾਲਯੋਗਤਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਭਗ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਦਾਗਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਮृਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੇ
ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰ ਗਏ ਹਨ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਮੇ ਸੁਤਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾ ਹ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤਾ ਸਮਰਮਣ੍ਡਲੇ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਪਤਿਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ । ਵਿਲਲਾਪਾਹਮਾਯੁष੍ਮਞ੍ਛੋਕਸਾਗਰਸਂਪ੍ਲਵੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਰੋਣ ਲੱਗੀ।
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮੇऽਦ੍ਯ ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਦੈਵੇਨਾਤਿਬਲਿष੍ਠੇਨ ਦੁਰ੍ਵਾਰੇਣਾਤਿਪਾਪਿਨਾ
ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ? ਹਾਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਰੋਕਣ ਜੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਗਾਦ੍ਵृਦ੍ਧਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ, ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਸੁਵਾਸਾ ਵੇਦਵਿਤ੍ਕਾਮਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਮਾਮੁਵਾਚਾਤਿਦੀਨਾਂ ਸ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਚੰਗੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਵਿषੀਦਸਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਭ੍ਰਮੋऽਯਂ ਪ੍ਰਕਟੀਕृਤਃ । ਮੋਹੇਨ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪੇ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਗृਹਾਤ੍ਮਕੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਨਾਜੁਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ? ਇਹ ਭਟਕਣਾ ਤੇ ਮੋਹ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਜਾਹਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।"
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯਾਃ ਸੁਤਾਃ ਕੇऽਮੀ ਚਿਨ੍ਤਯਾਤ੍ਮਗਤਿਂ ਪਰਾਮ੍ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰੋਦਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਸੁਲੋਚਨੇ
"ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ? ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚ। ਉਠ, ਰੋਣਾ ਛੱਡ ਤੇ ਸੁਥਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ।"
ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਤਿਲਦਾਨਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੁਰੁ ਕਾਮਿਨਿ । ਪਰਲੋਕਗਤਾਨਾਂ ਚ ਮਰ੍ਯਾਦਾਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਵੈ
"ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ।"