ਆਗਤਂ ਗਰੁਡਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਆਰੁਰੋਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਚ ਮਾਂ ਪृष੍ਠੇ ਗਮਨਾਯ ਕृਤਾਦਰਃ
ਗਰੁੜ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਹੀ ਚੱਲ ਸਕੀਏ।
ਚਲਿਤੋ ਵਿਨਤਾਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਦ੍ਵਾਯੁਵੇਗਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣੇਨ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੇਨ ਕਾਨਨਮ੍
ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਵਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਾਕਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਖੇਟਖਰ੍ਵਟਗੋਵ੍ਰਜਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ, ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਖਾਣ, ਵਸੇਰੇ, ਛੋਟੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵੇਖੇ।
ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ ਵਾਪੀਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ । ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਹ੍ਰਦਾਨ੍ ਪਙ੍ਕਜਭੂषਿਤਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਪੋਖ, ਵੱਡੀਆਂ ਛਪੜਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ।
ਮृਗਾਣਾਂ ਚ ਵਰਾਹਾਣਾਂ ਵृਨ੍ਦਾਨ੍ਯਪ੍ਯਵਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਗਤਾਵਾਵਾਂ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਸਮੀਪਂ ਗਰੁਡਾਸਨੌ
ਹਿਰਨਾਂ ਤੇ ਸੂਅਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਪਙ੍ਕਜਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਦਿਵਿਆ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਹੰਸ ਤੇ ਜਲਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣੈਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਕਜੈਰੁਪਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਚਿ ਮਿष੍ਟਜਲਂ ਭृਙ੍ਗਯੂਥਨਾਦਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਭੰਬੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਮਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਡਾਗਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ੍ਪਰ੍ਧਕਂ ਚੋਦਧੇਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਿष੍ਟਂ ਵਾਰਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਸ ਅਸਧਾਰਣ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਧ ਨੂੰ ਵੀ ਟੱਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਪਸ਼੍ਯ ਨਾਰਦ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਸਰਃ ਸਾਰਸਨਾਦਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਙ੍ਕਜੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨੀਰਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਾਰਦ, ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਵਃ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਾਦਾਸ਼ੁ ਮਾਮੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਵ੍ਯਤਾਰਯਤ੍
'ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਾਨਯਕੁਭਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਮ ਤਰ੍ਜਨੀਮ੍ । ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਸਰੋਵਰਂ ਭੂਯਸ੍ਤੀਰੇ ਮਾਮਨਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਤਰਜਨੀ ਫੜੀ, ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਤਟਭਾਗੇ ਤੁ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚ੍ਛਾਯੇ ਮਨੋਹਰੇ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਮੁਨੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਵਿਮਲੇ ਜਲੇ
ਮਨਮੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਲਕਾ-ਹਲਕਾ ਛਾਂ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੁਨੇ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲੈ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਦਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਡਾਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਪਾਵਨੇ । ਸਾਧੂਨਾਮਿਵ ਚੇਤਾਂਸਿ ਜਲਾਨਿ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨਿ ਚ
'ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਮਨ।'
ਸੁਰਭੀਣਿ ਪਰਾਗੈਸ੍ਤੁ ਪਙ੍ਕਜਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਭਗਵਤਾ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੀਣਾਂ ਮृਗਾਜਿਨਮ੍
'ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ।' ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵੀਣਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚੰਨ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਨਾਨਾਯ ਕृਤਧੀਸ੍ਤੀਰੇ ਗਤਃ ਪ੍ਰੇਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪਾਦੌਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌਚ ਸ਼ਿਖਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਗ੍ਰਹਮ੍
ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਏ, ਵਾਲਾਂ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਤੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਫੜੀ।
ਕृਤ੍ਵਾऽऽਚਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤੋਯੇ ਸ੍ਨਾਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤਜ੍ਜਲੇ । ਯਦਾ ਤਸ੍ਮਿਜ੍ਜਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਤੋऽਹਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਹਰੇਃ
ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਜਦ ਹਰੀ ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਹਾਯ ਪੌਰੁषਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਹਰਿਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੀਣਾਂ ਮੇ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਰਦ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਔਰਤ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਹਰੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੀਣਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਮ੍ਰਿਗਚੰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤਤੋऽਹਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਾਰੁਭੂषਣਭੂषਿਤਃ
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਰੀ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਮਨਸੋ ਜਾਤਾ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮृਤਿਃ । ਵਿਸ੍ਮृਤੋऽਸੌ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਮਹਤੀ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਯਾਦ ਮਿਟ ਗਈ। ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਹਿਨੀਰੂਪਂ ਤਡਾਗਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਬਹਿਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਨਲਿਨੀਜੁष੍ਟਂ ਸਰਸ੍ਤਦ੍ਵਿਮਲੋਦਕਮ੍
ਮੋਹਣੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਝੀਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਝੀਲ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਸੀ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਮਨਸਾਕਰਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਮੁਹੁਃ । ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨਾਰੀਰੂਪਧਰਸ੍ਯ ਮੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਮੈਂ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ,
ਸਹਸਾ ਦृਕ੍ਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਲਧ੍ਵਜੋ ਨृਪਃ । ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਵृਨ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤੋ ਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਤਾਲਧਵਜ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਯੁਵਾ ਭੂषਣਸਂਵੀਤੋ ਦੇਹਵਾਨਿਵ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਭੂਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਦੇਵ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਕਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖੀਂ ਯੋषਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀ ਸੁਰਸ੍ਯ ਵਾ
ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ — ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ,
ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਚ ਵਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਯੋਰਗਸ੍ਯ ਚ । ਏਕਾਕਿਨੀ ਕਥਂ ਬਾਲਾ ਰੂਪਯੌਵਨਭੂषਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ ਜਾਂ ਸੱਪ ਦੀ? ਤੂੰ ਇੱਕਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?
ਵਿਵਾਹਿਤਾਥ ਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤਡਾਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਕੀ ਤੂੰ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈਂ ਜਾਂ ਕਨਿਆ? ਸਚ ਦੱਸ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਕੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ?
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਪਿਕਾਲਾਪੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਨ੍ਮਥਮੋਹਿਨਿ । ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਰਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਯਾ ਸਹ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ । ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍ਮਨਸਾ ਨੂਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪਤਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੱਸ, ਮਨਮੋਹਣੀ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਸਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਹੰਸਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਬਣਾਕੇ।
; ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰੂਪਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਾਲਧ੍ਵਜੇਨ ਚ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਨਾਰਦ ਦੀ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਲਧਵਜ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਨਾਹਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰੀ ਕਸ੍ਯੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਪਿਤਰੌ ਕ੍ਵ ਚ ਮੇ ਕੇਨ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਚ ਸਰੋਵਰੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਂ ਮੇ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨਿਰਾਧਾਰਾਸ੍ਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰਾ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।