ਤ੍ਰਿਯੁਤਸ੍ਤਾਂ ਕਥਂ ਮਾਯਾਂ ਜੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪੁਮਾਮ੍ਭਵੇਤ੍ । ਵੇਦਵਿਦ੍ਯੋਗਵਿਦ੍ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੇਦ ਜਾਂ ਯੋਗ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਾਲੋऽਪਿ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਹਿ ਰੂਪਹੀਨਃ ਸ੍ਵਰੂਪਕृਤ੍ । ਤਦ੍ਵਸ਼ੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਦੇਹੀ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮੂਰ੍ਖੋऽਥ ਮਧ੍ਯਮਃ
ਕਾਲ ਵੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਸਰੀਰਧਾਰੀ — ਚਾਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਆਮ — ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਕਲਂ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਕਰ੍ਮਤੋ ਵਾਪਿ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਕਾਲ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਜਾਂ ਕਰਮ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਸਮਝਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਹਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਨਸਃ । ਤਮਬ੍ਰਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ, ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਰਮਾਪਤੇ ਕਥਂਰੂਪਾ ਮਾਯਾ ਸਾ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਪੁਨਃ । ਕਿਯਦ੍ਬਲਾ ਕ੍ਵ ਸਂਸ੍ਥਾਨਾ ਕਸ੍ਯਾਧਾਰਾ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਕਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਤਾਂ ਮਾਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਮਹੀਧਰ । ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮਾਪਤੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿਖਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ — ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਸਾਖਿਲਾਧਾਰਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਮਤਾ । ਅਜੇਯਾਨੇਕਰੂਪਾ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਜਗਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਅਜੇਹੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਾ ਯਦਿ ਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਨਾਰਦਾਰੋਹਣਂ ਕੁਰੁ । ਗਰੁਡੇ ਮਤ੍ਸਮੇਤੋऽਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਵੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾਰਦ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ; ਚਲੋ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਮਾਯਾਂ ਦੁਰ੍ਜਯਾਮਜਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਵਿषਾਦੇ ਮਾ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਕਰੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਵਿਨਤਾਸੁਤਮ੍ । ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਗਰੁਡਸ੍ਤਦਾਗਾਦ੍ਧਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਗਰੁੜ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤਂ ਗਰੁਡਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਆਰੁਰੋਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਚ ਮਾਂ ਪृष੍ਠੇ ਗਮਨਾਯ ਕृਤਾਦਰਃ
ਗਰੁੜ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਹੀ ਚੱਲ ਸਕੀਏ।
ਚਲਿਤੋ ਵਿਨਤਾਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਦ੍ਵਾਯੁਵੇਗਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣੇਨ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੇਨ ਕਾਨਨਮ੍
ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਵਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਾਕਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਖੇਟਖਰ੍ਵਟਗੋਵ੍ਰਜਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ, ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਖਾਣ, ਵਸੇਰੇ, ਛੋਟੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵੇਖੇ।
ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ ਵਾਪੀਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ । ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਹ੍ਰਦਾਨ੍ ਪਙ੍ਕਜਭੂषਿਤਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਪੋਖ, ਵੱਡੀਆਂ ਛਪੜਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ।
ਮृਗਾਣਾਂ ਚ ਵਰਾਹਾਣਾਂ ਵृਨ੍ਦਾਨ੍ਯਪ੍ਯਵਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਗਤਾਵਾਵਾਂ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਸਮੀਪਂ ਗਰੁਡਾਸਨੌ
ਹਿਰਨਾਂ ਤੇ ਸੂਅਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਪਙ੍ਕਜਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਦਿਵਿਆ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਹੰਸ ਤੇ ਜਲਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣੈਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਕਜੈਰੁਪਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਚਿ ਮਿष੍ਟਜਲਂ ਭृਙ੍ਗਯੂਥਨਾਦਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਭੰਬੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਮਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਡਾਗਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ੍ਪਰ੍ਧਕਂ ਚੋਦਧੇਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਿष੍ਟਂ ਵਾਰਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਸ ਅਸਧਾਰਣ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਧ ਨੂੰ ਵੀ ਟੱਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਪਸ਼੍ਯ ਨਾਰਦ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਸਰਃ ਸਾਰਸਨਾਦਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਙ੍ਕਜੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨੀਰਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਾਰਦ, ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਵਃ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਾਦਾਸ਼ੁ ਮਾਮੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਵ੍ਯਤਾਰਯਤ੍
'ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਾਨਯਕੁਭਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਮ ਤਰ੍ਜਨੀਮ੍ । ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਸਰੋਵਰਂ ਭੂਯਸ੍ਤੀਰੇ ਮਾਮਨਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਤਰਜਨੀ ਫੜੀ, ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਤਟਭਾਗੇ ਤੁ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚ੍ਛਾਯੇ ਮਨੋਹਰੇ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਮੁਨੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਵਿਮਲੇ ਜਲੇ
ਮਨਮੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਲਕਾ-ਹਲਕਾ ਛਾਂ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੁਨੇ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲੈ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਦਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਡਾਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਪਾਵਨੇ । ਸਾਧੂਨਾਮਿਵ ਚੇਤਾਂਸਿ ਜਲਾਨਿ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨਿ ਚ
'ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਮਨ।'
ਸੁਰਭੀਣਿ ਪਰਾਗੈਸ੍ਤੁ ਪਙ੍ਕਜਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਭਗਵਤਾ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੀਣਾਂ ਮृਗਾਜਿਨਮ੍
'ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ।' ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵੀਣਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚੰਨ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਨਾਨਾਯ ਕृਤਧੀਸ੍ਤੀਰੇ ਗਤਃ ਪ੍ਰੇਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪਾਦੌਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌਚ ਸ਼ਿਖਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਗ੍ਰਹਮ੍
ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਏ, ਵਾਲਾਂ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਤੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਫੜੀ।
ਕृਤ੍ਵਾऽऽਚਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤੋਯੇ ਸ੍ਨਾਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤਜ੍ਜਲੇ । ਯਦਾ ਤਸ੍ਮਿਜ੍ਜਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਤੋऽਹਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਹਰੇਃ
ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਜਦ ਹਰੀ ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਹਾਯ ਪੌਰੁषਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਹਰਿਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੀਣਾਂ ਮੇ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਰਦ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਔਰਤ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਹਰੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੀਣਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਮ੍ਰਿਗਚੰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤਤੋऽਹਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਾਰੁਭੂषਣਭੂषਿਤਃ
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਰੀ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਮਨਸੋ ਜਾਤਾ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮृਤਿਃ । ਵਿਸ੍ਮृਤੋऽਸੌ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਮਹਤੀ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਯਾਦ ਮਿਟ ਗਈ। ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਹਿਨੀਰੂਪਂ ਤਡਾਗਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਬਹਿਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਨਲਿਨੀਜੁष੍ਟਂ ਸਰਸ੍ਤਦ੍ਵਿਮਲੋਦਕਮ੍
ਮੋਹਣੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਝੀਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਝੀਲ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਸੀ।