ਪ੍ਰੇषਿਤੇ ਚੇਨ੍ਮਯਾ ਦੂਤੇ ਨ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮਦਾਕੁਲਃ । ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ
"ਜੇ ਮੈਂ ਦੂਤ ਭੇਜਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮਦ-ਭਰਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੂਤਂ ਵਕ੍ਤृਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੋਮਾਯ ਵਾਰ੍ਤਾਸ਼ਂਸਿਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਿਲੋਕਂ ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸੁਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨੇਨੈਵ ਵਚਨਂ ਰੋਹਿਣੀਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਚੰਨਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਝਾਣ ਨਾਲ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਕਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਯਚ੍ਚ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਨੀਤਿਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਅਤ੍ਰਿਃ ਪਿਤਾ ਤੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨ ਨਿਦ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਅਤ੍ਰਿ ਵੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਰ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੈਃ । ਤਦਰ੍ਥੇ ਕਲਹਃ ਕਾਮਂ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਸਕੇ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਸੁਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਝਗੜਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਤਵ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਾਰਰਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਆਤ੍ਮਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਧਾਨਿਧੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਓਹੋ ਜਤਨ ਉਹ ਵੀ ਕਰੇ। ਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਾਮਿਨ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਜਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਕਥਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸੁਧਾਨਿਧੇ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੱਖ ਦਾ ਦੀਆਂ ਅਠਾਈ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਦਾ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾ ਮੇਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਨੋਰਮਾਃ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਾਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਾਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਪਤ੍ਨੀਂ ਗੁਰੋਰਪਿ
ਮੇਨਕਾ ਆਦਿਕ ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਦਾ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾ ਯਦਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮਹਨ੍ਤਯਾ । ਅਜ੍ਞਾਸ੍ਤਦਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਤਦਾ ਧਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਅਗਿਆਨੀ ਵੀ ਉਹੀ ਰਾਹ ਪਕੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਘਾਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਗੁਰੋਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਕਲਹਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸੋਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਃ । ਭਙ੍ਗ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਰਦੂਤਂ ਤਦਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਮ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦੁਰਾਵਾਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪੁਰੋਧਾਪਿ ਚ ਤੇ ਤਾਦृਗ੍ਯੁਵਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਮਤਿਃ
ਇੰਦੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸੋਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਪਰੋਪਦੇਸ਼ੇ ਕੁਸ਼ਲਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ । ਦੁਰ੍ਲਭਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਪ ਕਰਨ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ।
ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤ੍ਯਪ੍ਰਣੀਤਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਕੋ ਵਿਰੋਧੋऽਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਾਮਯਾਨਾਂ ਭਜਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਲੋਕ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੋ, ਉਸਤੋਂ ਸੁਖ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ?
ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਬਲਿਨਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨਾਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਸ੍ਵੀਯਾ ਚ ਪਰਕੀਯਾ ਚ ਭ੍ਰਮੋऽਯਂ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਾਮ੍
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਹੈ; ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਆਪਣਾ ਤੇ ਪਰਾਇਆ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭਰਮ ਹੈ।
ਤਾਰਾ ਮਯ੍ਯਨੁਰਕ੍ਤਾ ਚ ਯਥਾ ਨ ਤੁ ਤਥਾ ਗੁਰੌ । ਅਨੁਰਕ੍ਤਾ ਕਥਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਤੋ ਨ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਥਾ
ਤਾਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਜਾਂ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ?
ਗृਹਾਰਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਤਾਯਾਂ ਵਿਰਕ੍ਤਾਯਾਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿਰਕ੍ਤੇਯਂ ਯਦਾ ਜਾਤਾ ਚਕਮੇऽਨੁਜਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਣੀ ਨਾ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਨ ਦਾਸ੍ਯੇऽਹਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਗਚ੍ਛ ਦੂਤ ਵਦ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਸਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਤ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸ ਦੇ। ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਕਰ ਲੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਚष੍ਟ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਨਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਚੰਨਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਇੰਦ੍ਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਠੰਡੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਸੇਨੋਦ੍ਯੋਗਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਗੁਰੋਰ੍ਵਿਭੁਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਰਾਸਾਟ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषਾਤ੍ਤਤੋ ਯਯੌ । ਮਾ ਦਦਸ੍ਵੇਤਿ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਝਗੜਾ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਨਾ ਦੇ।'
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਭਵਿਤਾ ਯਦਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤਵ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਾਰਿष
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਏ ਗਿਆਨੀ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਗੁਰੁਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਗੁਰੁਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਭृਗੁਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬੇਇੱਜਤੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਤੋ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਬਹੂਨਿ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਾਰਕਾਸੁਰਵਤ੍ਕਿਲ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਛੇੜ ਗਈ, ਜੋ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਕਈ ਸਾਲ ਚੱਲੀ।
ਦੇਵਾਸੁਰਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਹਂਸਾਰੂਢੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਾਕਾਪਤਿਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮੁਞ੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੋਰਿਤਿ । ਨੋਚੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਮਾਹੂਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨਾਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਭृਗੁਂ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਕਿਮਨ੍ਯਾਯਮਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਸਙ੍ਗਦੋषਾਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਏ ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਗਲਤ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ? ਮੰਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ?'
ਨਿषੇਧਯਾਮਾਸ ਤਤੋ ਭृਗੁਸ੍ਤਂ ਚੌषਧੀਪਤਿਮ੍ । ਮੁਞ੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੋਰਦ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਗੋਰ੍ਵਚਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਦਦੌ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗਰ੍ਭਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੁਭਗ, ਗਰਭਵਤੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।