ਯਦਾऽऽਗਚ੍ਛਦ੍ਰਾਜਸੁਤਾ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਅਭਵਂ ਦੁਃਖਸਨ੍ਤਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾਹਂ ਵਾਨਰਾਨਨਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਵਾਂਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਮਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨਾਮ੍ਬੁਜਾ । ਸ਼ੋਕਂ ਵਾਨਰਵਕ੍ਤ੍ਰਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਚਕਾਰ ਕਦਾਚਨ
ਪਰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਾਂਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਗਮ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਹਸਾ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਪਰਵਤ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਕਈ ਤੀਰਥ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਮਯਾਤਿਮਾਨਿਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਆਸੀਨ ਆਸਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਦੁਃਖਿਤੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਦਾਰਂ ਵਾਨਰਾਸ੍ਯਂ ਦੀਨਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਂ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦਯਾਵਾਨ੍ਮਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮਾਤੁਲਂ ਕृਸ਼ਮ੍
ਮੈਨੂੰ—ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਵਾਂਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ—ਦੇਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਪਰਵਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਕ ਭਾਨਜੇ ਨੂੰ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮਯਾ ਨਾਰਦ ਕੋਪਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਦੇਖ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਚਾਰੁਵਦਨੋ ਮਮ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨਾਰਦ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਕृਪਾ ਜਾਤਾ ਮਮਾਧੁਨਾ
ਨਾਰਦ, ਮੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਦਇਆ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਮਯਾਪਿ ਪ੍ਰਵਣਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਅਨੁਗ੍ਰਹਃ ਕृਤਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਿਮਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਭਾਗਿਨੇਯ ਤਵਾਪ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਮਨਂ ਸੁਰਸਦ੍ਮਨਿ । ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਃ ਕਾਮਂ ਕृਤੋऽਯਂ ਪਰ੍ਵਤਾਧੁਨਾ
ਭਾਨਜੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਪਰਵਤ ਨੇ ਹੁਣ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਜਾਤੋऽਹਂ ਚਾਰੁਵਦਨੋ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਤੁ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਤਸ੍ਤੇ ਸੁਮੁਖੋ ਜਾਤੋ ਜਾਮਾਤਾ ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਵਚਨਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਾਪੋ ਮੁਨੇਰਭੂਤ੍
ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਜਾਮਾਤਾ ਹੁਣ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰਵਤ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਾ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤੁ ਰਾਜਨਿ । ਯਯੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮੁਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਸੰਜਯ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਧਨਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੇਨ ਤਦਾ ਮਹਤ੍ । ਮਹ੍ਯਂ ਚ ਭਾਗਿਨੇਯਾਯ ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਾਨਜੇ ਨੂੰ, ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵਰ੍ਤਨਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਮਾਯਾਯਾ ਬਲਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਹ੍ਯਨੁਭੂਤਂ ਯਥਾ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਯਾਗੁਣਕृਤੇऽਨृਤੇ । ਤਨੁਭृਤ੍ਤੁ ਸੁਖੀ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਝੂਠ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੰਦ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੁਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਤਥਾ ਲੋਭੋ ਮਤ੍ਸਰੋ ਮਮਤਾ ਤਥਾ । ਅਹਙ੍ਕਾਰੋ ਮਦਃ ਕੇਨ ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ, ਈਰਖਾ, ਆਪਣਾਪਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਾਣ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ ਹੈ?
ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਜਸ੍ਤਮਸ਼੍ਚੈਵ ਗੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਯ ਇਮੇ ਕਿਲ । ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਦੇਹਸਮ੍ਭਵੇ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਹੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਣਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਵ੍ਯਾਸ ਵਨੇऽਹਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਹਾਸ੍ਯਵਿਨੋਦੇਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਂ ਗਮਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਕਦੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਜਦ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮਾਯਾਬਲਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਬਹਵੋ ਗੇਹੇ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਹ
ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਨ੍ਸਾਧੋ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਵਚਨਂ ਕਿਲ । ਕਥਂ ਨਾਰੀਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਨੇ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸਾਧੂ, ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ — ਤੂੰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ?
ਕਥਂ ਚ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ । ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜਾਤਾਃ ਕਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਗृਹੇऽਞ੍ਜਸਾ
ਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਦਮੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ?
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਚਰਿਤਂ ਮਾਯਾਯਾ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਮੋਹਿਤਂ ਚ ਯਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਜੋਬੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ — ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ — ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਸ੍ਤਵ ਕਥਾਮृਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਗ੍ਰਨ੍ਥਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
; ਨਾਰਦੇਨ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਦਤੋ ਮਮ ਸਤ੍ਕਥਾਮ੍ । ਮਾਯਾਬਲਂ ਸੁਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯੋਗਵਿਤ੍ਤਮੈਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ; ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਜਯਾ ਦੁਰ੍ਵਿਭਾਵ੍ਯਯਾ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ — ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਤਣੇ ਤਕ — ਉਸ ਅਜੈ ਤੇ ਅਗੋਚਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਤ੍ਯਲੋਕਾਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪੇ ਮਨੋਹਰੇ । ਗਤੋऽਹਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਹਰੇਰਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਅਜੋਬੇ ਕੰਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਨੂੰ ਗਿਆ।
ਵਾਦਯਨ੍ਮਹਤੀਂ ਵੀਣਾਂ ਸ੍ਵਰਤਾਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਗਾਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਾਮ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ, ਜੋ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਜਾ ਕੇ, ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਦੇਵਦੇਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਗਦਾਧਰਃ । ਕੌਸ੍ਤੁਭੋਦ੍ਭਾਸਿਤੋਰਸ੍ਕੋ ਮੇਘਸ਼੍ਯਾਮਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਦੇਖਿਆ।
ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨੋ ਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਰਾਜਿਤਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਾ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ
ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਕਮਲਾ ਦੇਵੀ ਗਤਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਮਲਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਹਰ ਲਕਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।