ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਾ । ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਮਯਿ ਸਾ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਆਖੀ: 'ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ.'
ਕਿਂ ਮੁਖੇਨ ਚ ਰੂਪੇਣ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਚ ਧਨੇਨ ਕਿਮ੍ । ਕਿਂ ਰਾਜ੍ਯੇਨਾਵਿਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਰਸਮਾਰ੍ਗਾਵਿਦੋऽਸ੍ਯ ਚ
ਮੂਰਖ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਜਾਂ ਧਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਸ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਕੀਮਤ ਕੀ?
ਹਰਿਣ੍ਯੋऽਪਿ ਵਨੇ ਧਨ੍ਯਾ ਯਾ ਨਾਦੇਨ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧਿਙ੍ਮੂਰ੍ਖਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਨ੍ਭੁਵਿ
ਮਾਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਹਿਰਣੀਆਂ ਵੀ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਨਾਰਦੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਾਤਃ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਤृਤੀਯਃ ਕੋऽਪਿ ਨੋ ਵੇਦ ਸ਼ਿਵਾਦਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਕਿਲ
ਮਾਂ, ਨਾਰਦ ਉਹ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ.
ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਸਹ ਸਂਵਾਸੋ ਮਰਣਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਰੂਪਵਾਨ੍ਧਨਵਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਗੁਣਹੀਨੋ ਨਰਃ ਸਦਾ
ਮੂਰਖ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਹਰ ਪਲ ਮਰਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਸੋਹਣੇ ਜਾਂ ਧਨੀ ਪਰ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਧਿਙ੍ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਮੂਰ੍ਖਭੂਪਾਲੇ ਵृਥਾ ਗਰ੍ਵਸਮਨ੍ਵਿਤੇ । ਗੁਣਜ੍ਞੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਚਨਾਤ੍ਸੁਖਦਾਯਿਨੀ
ਮੂਰਖ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਗੁਣਵਾਨ ਭਿਖਾਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ.
ਸ੍ਵਰਜ੍ਞੋ ਗ੍ਰਾਮਵਿਤ੍ਕਾਮਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਜ੍ਞਾਨਭੇਦਭਾਕ੍ । ਦੁਰ੍ਲਭਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚਾष੍ਟਰਸਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਵੈ
ਜੋ ਸੁਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਮੂਰਛਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਸਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਅੱਠ ਰਸਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਥੋੜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ.
ਯਥਾ ਨਯਤਿ ਕੈਲਾਸਂ ਗਙ੍ਗਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਤਥਾ ਨਯਤਿ ਕੈਲਾਸਂ ਸ੍ਵਰਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸੁਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਸ੍ਵਰਮਾਨਂ ਤੁ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਦੇਵੋ ਮਾਨੁषੋऽਪਿ ਸਨ੍ । ਸਪ੍ਤਭੇਦਂ ਨ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਪਸ਼ੁਃ ਸੁਰਰਾਡਪਿ
ਜੋ ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸੱਤ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਸ਼ੂ ਹੈ.
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਤਾਨਮਾਰ੍ਗਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਦਂ ਨ ਯਾਤਿ ਯਃ । ਸ ਪਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਜ੍ਞੇਯੋ ਹਰਿਣਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਨ ਹਿ
ਜੋ ਮੂਰਛਨਾ ਤੇ ਤਾਨ ਦਾ ਰਸ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਸ਼ੂ ਹੈ; ਹਿਰਣ ਤਾਂ ਇਸ ਮਾਇਨੇ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਹਨ.
ਵਰਂ ਵਿषਧਰਃ ਸਰ੍ਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੋऽਪਿ ਮੁਦਂ ਯਾਤਿ ਧਿਕ੍ਸਕਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ ਵੀ, ਮਨੋਹਰ ਸੁਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਨਾ ਹੋਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਹਨ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਬਾਲੋऽਪਿ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੇਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਃ । ਜਾਯਤੇ ਕਿਨ੍ਤੁ ਤੇ ਵृਦ੍ਧਾ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍
ਬੱਚਾ ਵੀ, ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਸੁਰਿਲਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੋ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਧਿਕਕਾਰ ਹੈ.
ਪਿਤਾ ਮੇ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਗੁਣਾਨ੍ ਬਤ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਾਮਗੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਾਰਦ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਤਸ੍ਮਾਦਸੌ ਮਯਾ ਨੂਨਂ ਵृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਾਗਮਾਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਾਪਵਸ਼ਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਾਨਰਾਸ੍ਯੋ ਗੁਣਾਕਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਵਾਨਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ.
ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਕਸ੍ਯ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੁਰਗਾਨਨਾਃ । ਗਾਨਵਿਦ੍ਯਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਿਂ ਮੁਖੇਨ ਵਰੇਣ ਹ
ਕਿਨਨਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਾ-ਚਿਹਰੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਗੀਤ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ? ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਪਿਤਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਮਾਤਰ੍ਵृਤੋऽਯਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਾਗ੍ਰਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਿ ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਮਾਂ ਮੁਦਾ
ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖੋ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਮੈਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੱਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ.
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਆਗ੍ਰਹਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਯਾ ਨਾਰਦੇ ਮੁਨੌ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਧੀ ਦੇ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ । ਮੁਨਿਨਾ ਸ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵृਤੋऽਸੌ ਮਨਸਾਨਯਾ
ਰਾਜੇ, ਤੁਸੀਂ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਕਰਵਾਓ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚੋਦਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਾ ਸਞ੍ਜਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਚਕਾਰ ਵਿਥਿਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਿਂ ਵੈਵਾਹਿਕਂ ਤਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਣੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੰਜਯ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਵਂ ਦਾਰਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਸ੍ਯਃ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਨਸਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਚਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ—ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਂਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਯਦਾऽऽਗਚ੍ਛਦ੍ਰਾਜਸੁਤਾ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਅਭਵਂ ਦੁਃਖਸਨ੍ਤਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾਹਂ ਵਾਨਰਾਨਨਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਵਾਂਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਮਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨਾਮ੍ਬੁਜਾ । ਸ਼ੋਕਂ ਵਾਨਰਵਕ੍ਤ੍ਰਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਚਕਾਰ ਕਦਾਚਨ
ਪਰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਾਂਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਗਮ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਹਸਾ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਪਰਵਤ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਕਈ ਤੀਰਥ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਮਯਾਤਿਮਾਨਿਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਆਸੀਨ ਆਸਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਦੁਃਖਿਤੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਦਾਰਂ ਵਾਨਰਾਸ੍ਯਂ ਦੀਨਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਂ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦਯਾਵਾਨ੍ਮਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮਾਤੁਲਂ ਕृਸ਼ਮ੍
ਮੈਨੂੰ—ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਵਾਂਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ—ਦੇਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਪਰਵਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਕ ਭਾਨਜੇ ਨੂੰ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮਯਾ ਨਾਰਦ ਕੋਪਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਦੇਖ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਚਾਰੁਵਦਨੋ ਮਮ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨਾਰਦ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਕृਪਾ ਜਾਤਾ ਮਮਾਧੁਨਾ
ਨਾਰਦ, ਮੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਦਇਆ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਮਯਾਪਿ ਪ੍ਰਵਣਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਅਨੁਗ੍ਰਹਃ ਕृਤਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਿਮਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਭਾਗਿਨੇਯ ਤਵਾਪ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਮਨਂ ਸੁਰਸਦ੍ਮਨਿ । ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਃ ਕਾਮਂ ਕृਤੋऽਯਂ ਪਰ੍ਵਤਾਧੁਨਾ
ਭਾਨਜੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਪਰਵਤ ਨੇ ਹੁਣ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਜਾਤੋऽਹਂ ਚਾਰੁਵਦਨੋ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਤੁ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।