ਕ੍ਵਾਸੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕੁਰੂਪਃ ਕ੍ਵ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾ । ਵਿਪਰੀਤਮਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਵਿਧੇਯਂ ਕਦਾਚਨ
'ਉਹ ਕੁਰੂਪ ਭਿਖਾਰੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਇਹ ਉਲਟ ਕੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਤਾਮੇਕਾਨ੍ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਨਿਵਾਰਯ ਹਠਾਤ੍ਸੁਤਾਮ੍ । ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਨਿਰਤਾਂ ਮੁਗ੍ਧਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨੁਸਾਰਯਾ
'ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਾਸੂਮ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮਝਾ ਕੇ ਰੋਕੋ।'
ਇਤਿ ਭਰ੍ਤृਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਨਨੀ ਤਾਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਚ ਤੇ ਰੂਪਂ ਮੁਨਿਃ ਕ੍ਵਾਸੌ ਵਾਨਰਾਸ੍ਯੋऽਧਨਃ ਪੁਨਃ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਮੁਨੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਉਹ ਵਾਨਰ-ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਰੀਬ ਹੈ।'
ਕਥਂ ਮੋਹਮਵਾਪ੍ਤਾਸਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇ ਚਤੁਰਾ ਪੁਨਃ । ਲਤਾਕੋਮਲਦੇਹਾ ਤ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਰੂਕ੍ਸ਼ਤਨੁਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍
'ਤੂੰ ਚਲਾਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਭਿਖਾਰੀ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਗਈ? ਤੂੰ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਰੁੱਖਾ ਹੈ।'
ਵਾਰ੍ਤਾ ਵਾਨਰਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਥਂ ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਵਾਨਘੇ । ਕਾ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਕੁਤ੍ਸਿਤੇ ਪੁਂਸਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
'ਅਹਿਰੀ, ਤੇਰਾ ਵਾਨਰ-ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨਿੰਦਿਤ ਆਦਮੀ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਵਰਸ੍ਤੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਤੁ ਮਾ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਵृਥਾ ਹਠਮ੍ । ਪਿਤਾ ਤੇ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਤ੍ਰੀਮੁਖਾਦ੍ਵਚਃ
'ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਜ਼ਿੱਦ ਨਾ ਕਰ। ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਲਗ੍ਨਾਂ ਬੁਬੂਲਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕੋਮਲਾਂ ਮਾਲਤੀਲਤਾਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਯ ਮਨਃ ਖੇਦਂ ਚਤੁਰਸ੍ਯ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
'ਕੌਣ, ਨਰਮ ਮਾਲਤੀ ਦੀ ਲਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਬੂਲ ਦੀ ਲਤਾ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਲਾਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਦਾਸੇਰਕਾਯ ਤਾਮ੍ਬੂਲੀਦਲਾਨਿ ਕੋਮਲਾਨਿ ਕਃ । ਦਦਾਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮੂਰ੍ਖੋऽਪਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
'ਕੌਣ, ਨਰਮ ਤੰਬੂਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੀਚ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇਵੇਗਾ? ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੂਰਖ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।'
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰਸਂਲਗ੍ਨਾਂ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ । ਵਿਵਾਹੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਕਸ੍ਯ ਚੇਤੋ ਨ ਦਹ੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਨਾਰਦ ਦੇ ਪਾਸ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਸੜਦਾ?
ਕੁਮੁਖੇਨ ਸਮਂ ਵਾਰ੍ਤਾ ਨ ਰੁਚਿਂ ਜਨਯਤ੍ਯਤਃ । ਆਮृਤੇਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਕਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਮੁਨਾ
ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਨਭਾਵਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਰਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤੂੰ ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕੱਟ ਸਕਦੀ ਹੈਂ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਾ । ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਮਯਿ ਸਾ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਆਖੀ: 'ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ.'
ਕਿਂ ਮੁਖੇਨ ਚ ਰੂਪੇਣ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਚ ਧਨੇਨ ਕਿਮ੍ । ਕਿਂ ਰਾਜ੍ਯੇਨਾਵਿਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਰਸਮਾਰ੍ਗਾਵਿਦੋऽਸ੍ਯ ਚ
ਮੂਰਖ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਜਾਂ ਧਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਸ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਕੀਮਤ ਕੀ?
ਹਰਿਣ੍ਯੋऽਪਿ ਵਨੇ ਧਨ੍ਯਾ ਯਾ ਨਾਦੇਨ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧਿਙ੍ਮੂਰ੍ਖਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਨ੍ਭੁਵਿ
ਮਾਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਹਿਰਣੀਆਂ ਵੀ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਨਾਰਦੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਾਤਃ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਤृਤੀਯਃ ਕੋऽਪਿ ਨੋ ਵੇਦ ਸ਼ਿਵਾਦਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਕਿਲ
ਮਾਂ, ਨਾਰਦ ਉਹ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ.
ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਸਹ ਸਂਵਾਸੋ ਮਰਣਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਰੂਪਵਾਨ੍ਧਨਵਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਗੁਣਹੀਨੋ ਨਰਃ ਸਦਾ
ਮੂਰਖ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਹਰ ਪਲ ਮਰਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਸੋਹਣੇ ਜਾਂ ਧਨੀ ਪਰ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਧਿਙ੍ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਮੂਰ੍ਖਭੂਪਾਲੇ ਵृਥਾ ਗਰ੍ਵਸਮਨ੍ਵਿਤੇ । ਗੁਣਜ੍ਞੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਚਨਾਤ੍ਸੁਖਦਾਯਿਨੀ
ਮੂਰਖ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਗੁਣਵਾਨ ਭਿਖਾਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ.
ਸ੍ਵਰਜ੍ਞੋ ਗ੍ਰਾਮਵਿਤ੍ਕਾਮਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਜ੍ਞਾਨਭੇਦਭਾਕ੍ । ਦੁਰ੍ਲਭਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚਾष੍ਟਰਸਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਵੈ
ਜੋ ਸੁਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਮੂਰਛਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਸਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਅੱਠ ਰਸਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਥੋੜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ.
ਯਥਾ ਨਯਤਿ ਕੈਲਾਸਂ ਗਙ੍ਗਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਤਥਾ ਨਯਤਿ ਕੈਲਾਸਂ ਸ੍ਵਰਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸੁਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਸ੍ਵਰਮਾਨਂ ਤੁ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਦੇਵੋ ਮਾਨੁषੋऽਪਿ ਸਨ੍ । ਸਪ੍ਤਭੇਦਂ ਨ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਪਸ਼ੁਃ ਸੁਰਰਾਡਪਿ
ਜੋ ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸੱਤ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਸ਼ੂ ਹੈ.
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਤਾਨਮਾਰ੍ਗਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਦਂ ਨ ਯਾਤਿ ਯਃ । ਸ ਪਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਜ੍ਞੇਯੋ ਹਰਿਣਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਨ ਹਿ
ਜੋ ਮੂਰਛਨਾ ਤੇ ਤਾਨ ਦਾ ਰਸ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਸ਼ੂ ਹੈ; ਹਿਰਣ ਤਾਂ ਇਸ ਮਾਇਨੇ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਹਨ.
ਵਰਂ ਵਿषਧਰਃ ਸਰ੍ਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੋऽਪਿ ਮੁਦਂ ਯਾਤਿ ਧਿਕ੍ਸਕਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ ਵੀ, ਮਨੋਹਰ ਸੁਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਨਾ ਹੋਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਹਨ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਬਾਲੋऽਪਿ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੇਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਃ । ਜਾਯਤੇ ਕਿਨ੍ਤੁ ਤੇ ਵृਦ੍ਧਾ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍
ਬੱਚਾ ਵੀ, ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਸੁਰਿਲਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੋ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਧਿਕਕਾਰ ਹੈ.
ਪਿਤਾ ਮੇ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਗੁਣਾਨ੍ ਬਤ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਾਮਗੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਾਰਦ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਤਸ੍ਮਾਦਸੌ ਮਯਾ ਨੂਨਂ ਵृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਾਗਮਾਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਾਪਵਸ਼ਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਾਨਰਾਸ੍ਯੋ ਗੁਣਾਕਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਵਾਨਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ.
ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਕਸ੍ਯ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੁਰਗਾਨਨਾਃ । ਗਾਨਵਿਦ੍ਯਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਿਂ ਮੁਖੇਨ ਵਰੇਣ ਹ
ਕਿਨਨਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਾ-ਚਿਹਰੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਗੀਤ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ? ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਪਿਤਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਮਾਤਰ੍ਵृਤੋऽਯਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਾਗ੍ਰਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਿ ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਮਾਂ ਮੁਦਾ
ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖੋ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਮੈਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੱਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ.
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਆਗ੍ਰਹਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਯਾ ਨਾਰਦੇ ਮੁਨੌ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਧੀ ਦੇ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ । ਮੁਨਿਨਾ ਸ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵृਤੋऽਸੌ ਮਨਸਾਨਯਾ
ਰਾਜੇ, ਤੁਸੀਂ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਕਰਵਾਓ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚੋਦਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਾ ਸਞ੍ਜਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਚਕਾਰ ਵਿਥਿਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਿਂ ਵੈਵਾਹਿਕਂ ਤਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਣੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੰਜਯ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਵਂ ਦਾਰਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਸ੍ਯਃ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਨਸਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਚਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ—ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਂਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।