ਏਵਂ ਸਂਸੇਵ੍ਯਮਾਨੌ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤੌ ਰਾਜ੍ਞੋ ਗृਹੇ ਕਿਲ । ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸਂਸ਼ੀਲਾਵਾਵਾਂ ਵੇਦਵ੍ਰਤੇ ਰਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ, ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਅਹਂ ਵੀਣਾਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਸਾਮ ਸੁਸ੍ਵਾਦਮਗਾਂ ਕਰ੍ਣਰਸਾਯਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਫੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਮਗਾਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਬਭੂਵ ਮਯਿ ਰਾਗਾਢ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸਾਮ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਕ ਲਗਾਵਾ ਆ ਗਿਆ।
ਦਿਨੇ ਦਿਨੇऽਨੁਰਾਗੋऽਸ੍ਯਾ ਮਯਿ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਗਤਃ ਪਰਃ । ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਮਨੋ ਜਾਤਂ ਸ੍ਪृਹਾਪਰਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ।
ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਭੋਜਨਾਦਿषੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਅਕਰੋਦਨ੍ਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸੇਵਾਭੇਦਂ ਰਸਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਪਰਵਤ ਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਨਾਨਾਯੋष੍ਣਜਲਂ ਮਹ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤਾਯ ਚ ਸ਼ੀਤਲਮ੍ । ਦਧਿ ਮਹ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤਕ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤਾਯਾਪ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤੇ ਪਰਵਤ ਲਈ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਸਨਾਨ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਹੀਂ ਤੇ ਪਰਵਤ ਲਈ ਛਾਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਯਨਾਸ੍ਤਰਣਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਮਦਰ੍ਥੇ ਪਰ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯਦ੍ਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਯ ਨ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਵਿਛੋਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਪਰ ਪਰਵਤ ਲਈ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਵਿਲੋਕਯਤਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰੇਮਕਾਰਣਮ੍
ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ, ਪਰ ਪਰਵਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਪਰਵਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਂ ਰਹਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਾਰਦ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਛੱਡੋ।'
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰੋਤਿ ਮੁਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਨੇਹਯੁਕ੍ਤਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾ ਮਯਿ ਭੇਦੋऽਤ੍ਰ ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਜਨਯਤ੍ਯਸੌ । ਮਨ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਞ੍ਜਯਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਜਯ ਦੀ ਧੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਵਾਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਭਾਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰਹਮ੍ । ਨੇਤ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਵਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਾਵ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦ ਨ ਤੇ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਮੁਨੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਃ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਲਿਤੌ ਸਂਸ੍ਮਰਾਧੁਨਾ
ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਹੋ, ਹੇ ਮুনি। ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਤੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਰੰਤ ਯਾਦ ਕਰ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨੇਦਂ ਕਾਰਣਂ ਤੁ ਹਠਾਦ੍ਯਦਾ । ਤਦਾਹਂ ਹ੍ਰੀਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਞ੍ਜਾਤਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰੁਵਂ ਪੁਨਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪਰਵਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੀ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤੈषਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪਤਿਂ ਮਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ । ਮਮਾਪਿ ਮਾਨਸੋ ਭਾਵੋ ਵਰ੍ਤਤੇऽਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਰਵਤੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਇਸ ਲਈ ਖਾਸ ਪਿਆਰ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਮੁਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਵਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ 'ਸ਼ਰਮ, ਸ਼ਰਮ!' ਕਹਿ ਕੇ ਡਾਟਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ਪਥਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤਃ । ਭਵ ਵਾਨਰਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਮਮ ਮਿਤ੍ਰਧੁਕ੍
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਾਨਰ ਦਾ ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇਨਾਹਂ ਕੁਪਿਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸਹਸਾ ਹ੍ਯਭਵਂ ਕ੍ਰੂਰਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਮੁਖਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਕਰੂੜ, ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਯਾਪਿ ਨ ਕृਤਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤੁ ਭਗਿਨੀਸੁਤੇ । ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਤਿਕੋਪਾਦ੍ਵੈ ਮਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤੇ ਗਤਿਃ ਕਿਲ
ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਮਾਫ਼ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨਸਿ ਪਰ੍ਵਤ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਪਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕੇ ਸ੍ਥਿਤਿਃ ਕਿਲ
ਹੇ ਪਰਵਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟੀ ਗਲ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।
ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਤੁ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਗਰਾਦ੍ਵਿਮਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਹਂ ਵਾਨਰਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਞ੍ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ
ਪਰਵਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਮੈਂ, ਵਾਨਰ-ਮੁਖ ਵਾਲਾ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਵਾਨਰਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਵਿਮਨਾਤੀਵ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਵੀਣਾਸ਼੍ਰਵਣਲਾਲਸਾ
ਮੈਨੂੰ ਕਰੂੜ ਵਾਨਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਕਿਮਭਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਥਂ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਃ । ਮਾਨੁषਾਸ੍ਯਃ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤੋ ਭਵਾਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕੇ? ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਪਾਇਆ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ।
ਪਰ੍ਵਤਃ ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਭੂਯਃ ਸਙ੍ਗਮੋ ਯੁਵਯੋਰਭੂਤ੍ । ਕਦਾ ਕੁਤ੍ਰ ਕਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਵਦਸ੍ਵ ਹ
ਪਰਵਤ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਮੁੜ ਮਿਲੇ? ਕਦੋਂ, ਕਿੱਥੇ, ਕਿਵੇਂ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਯਾਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍ । ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੇ ਰੁषਿਤੇ ਗਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬਾਂ ਬਾਰੇ? ਜਦੋਂ ਪਰਵਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸੇਵਾਪਰਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਮਮਾਭਵਤ੍ । ਗਤੇऽਥ ਪਰ੍ਵਤੇ ਕਾਮਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਦ੍ਮਨਿ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲੱਗੀ ਰਹੀ; ਪਰਵਤ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਹਂ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤੋ ਦੀਨਸ੍ਤਥਾ ਵਾਨਰਵਨ੍ਮੁਖਃ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਾਰ੍ਤਃ ਕਿਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਮੈਂ ਦੁਖ ਤੇ ਮਲਾਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਨਰ-ਮੁਖ ਵਾਲਾ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਞ੍ਜਯੋऽਥ ਸੁਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਕਟਯੌਵਨਾਮ੍ । ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥੇ ਰਾਜਸੁਤਾਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਚਿਵਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਲਕੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਿਵਾਹਕਾਲਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਤਾਯਾ ਮਮ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਰਂ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਸਮ੍ਮਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਦੂਲਾ ਦੱਸ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ।
ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸੁਕੁਲਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਵਿਵਾਹਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਕਰੋਮਿ ਕਿਲ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਆਲੂ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦਾ ਹੋਵੇ—ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ।