ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਨਾਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਯਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਕਾਮਂ ਨ ਦੇਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਕਰੇ ਉਥੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਮੂਰਖ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਾਹੀ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ ਲੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਸ਼ਾਪੋ ਨ ਮਾਂ ਬਾਧਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਨਾਹਂ ਦਦੇ ਗੁਰੋ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਤੇਰੇ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸ਼ਾਪ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਗੁਰੂ; ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਕਰੇ, ਕਰ ਲੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਚੇਜ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸਦ੍ਮ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੋਮ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰੋਧ ਲੈ ਕੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਂ ਦੁਃਖਾਤੁਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਾਚਮਨੀਯਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਤੇ ਆਚਮਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਰਮੋਦਾਰਸ੍ਤਂ ਤਥਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੋऽਸਿ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਮਹਾਂਭਾਗ? ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਮਹਾ ਮੁਨੀ?"
ਕੇਨਾਪਮਾਨਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਰਾਜ੍ਯੇ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਮੇ । ਤ੍ਵਦਧੀਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਲੋਕਾਧਿਪੈਃ ਸਹ
"ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਗੁਰੂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।"
ਬਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
"ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇਣਗੇ। ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਦੱਸ।"
ਗੁਰੁਰੁਵਾਚ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਾਰਾ ਮਮ ਸੁਲੋਚਨਾ । ਨ ਦਦਾਤਿ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਮ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।"
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਮਮ । ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
"ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ; ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ।"
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਆਨਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਨੂਨਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸ਼ੋਕ ਨਾ ਕਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਸੁਵ੍ਰਤ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜਰੂਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।"
ਪ੍ਰੇषਿਤੇ ਚੇਨ੍ਮਯਾ ਦੂਤੇ ਨ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮਦਾਕੁਲਃ । ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ
"ਜੇ ਮੈਂ ਦੂਤ ਭੇਜਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮਦ-ਭਰਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੂਤਂ ਵਕ੍ਤृਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੋਮਾਯ ਵਾਰ੍ਤਾਸ਼ਂਸਿਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਿਲੋਕਂ ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸੁਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨੇਨੈਵ ਵਚਨਂ ਰੋਹਿਣੀਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਚੰਨਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਝਾਣ ਨਾਲ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਕਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਯਚ੍ਚ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਨੀਤਿਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਅਤ੍ਰਿਃ ਪਿਤਾ ਤੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨ ਨਿਦ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਅਤ੍ਰਿ ਵੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਰ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੈਃ । ਤਦਰ੍ਥੇ ਕਲਹਃ ਕਾਮਂ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਸਕੇ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਸੁਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਝਗੜਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਤਵ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਾਰਰਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਆਤ੍ਮਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਧਾਨਿਧੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਓਹੋ ਜਤਨ ਉਹ ਵੀ ਕਰੇ। ਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਾਮਿਨ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਜਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਕਥਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸੁਧਾਨਿਧੇ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੱਖ ਦਾ ਦੀਆਂ ਅਠਾਈ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਦਾ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾ ਮੇਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਨੋਰਮਾਃ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਾਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਾਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਪਤ੍ਨੀਂ ਗੁਰੋਰਪਿ
ਮੇਨਕਾ ਆਦਿਕ ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਦਾ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾ ਯਦਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮਹਨ੍ਤਯਾ । ਅਜ੍ਞਾਸ੍ਤਦਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਤਦਾ ਧਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਅਗਿਆਨੀ ਵੀ ਉਹੀ ਰਾਹ ਪਕੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਘਾਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਗੁਰੋਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਕਲਹਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸੋਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਃ । ਭਙ੍ਗ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਰਦੂਤਂ ਤਦਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਮ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦੁਰਾਵਾਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪੁਰੋਧਾਪਿ ਚ ਤੇ ਤਾਦृਗ੍ਯੁਵਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਮਤਿਃ
ਇੰਦੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸੋਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਪਰੋਪਦੇਸ਼ੇ ਕੁਸ਼ਲਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ । ਦੁਰ੍ਲਭਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਪ ਕਰਨ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ।
ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤ੍ਯਪ੍ਰਣੀਤਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਕੋ ਵਿਰੋਧੋऽਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਾਮਯਾਨਾਂ ਭਜਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਲੋਕ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੋ, ਉਸਤੋਂ ਸੁਖ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ?
ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਬਲਿਨਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨਾਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਸ੍ਵੀਯਾ ਚ ਪਰਕੀਯਾ ਚ ਭ੍ਰਮੋऽਯਂ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਾਮ੍
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਹੈ; ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਆਪਣਾ ਤੇ ਪਰਾਇਆ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭਰਮ ਹੈ।
ਤਾਰਾ ਮਯ੍ਯਨੁਰਕ੍ਤਾ ਚ ਯਥਾ ਨ ਤੁ ਤਥਾ ਗੁਰੌ । ਅਨੁਰਕ੍ਤਾ ਕਥਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਤੋ ਨ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਥਾ
ਤਾਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਜਾਂ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ?
ਗृਹਾਰਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਤਾਯਾਂ ਵਿਰਕ੍ਤਾਯਾਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿਰਕ੍ਤੇਯਂ ਯਦਾ ਜਾਤਾ ਚਕਮੇऽਨੁਜਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਣੀ ਨਾ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਨ ਦਾਸ੍ਯੇऽਹਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਗਚ੍ਛ ਦੂਤ ਵਦ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਸਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਤ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸ ਦੇ। ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਕਰ ਲੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਚष੍ਟ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਨਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਚੰਨਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਇੰਦ੍ਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਠੰਡੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।