; ਦਮਯਨ੍ਤੀਵਿਵਾਹਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਮੇ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਮਾਮਾਹ ਚ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮੋਹਕਾਰਣਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਾ ਮੋਹਂ ਕੋऽਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਰੀਰਵਾਨ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਮੋਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਨਕਃ ਕਪਿਲਸ੍ਤਥਾ । ਮਾਯਯਾ ਵੇष੍ਟਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਭਵਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਸਨਕ, ਕਪਿਲ — ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਮਾਂ ਜਨੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਤ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਦੁਃਖਂ ਮਯਾ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਮਨੁਭੂਤਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ । ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਚ ਮੋਹੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਾਸਵੀਸੁਤ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਵਾਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਏਕਦਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦੇਵਲੋਕਾਨ੍ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਲੋਕਨਾਰ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤਂ ਖਣ੍ਡਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਪਰਵਤ, ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੌ ਸਹਿਤਾਵੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੌ ਤੀਰ੍ਥਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਚੌਕ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਪਥਂ ਦੇਵਲੋਕਾਤ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਚਲਿਤੌ ਸਮਯਂ ਚੇਮਂ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨ ਵੈ
ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਚਨ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ । ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਾ ਵਾਪਿ ਨ ਗੋਪ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਦਾਚਨ
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਆਵੇ — ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ — ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਲੁਕਾਉਣਾ ਨਹੀਂ।
ਭੋਜਨੇਚ੍ਛਾ ਧਨੇਚ੍ਛਾਪਿ ਰਤੀਚ੍ਛਾ ਵਾ ਭਵੇਦਪਿ । ਯਾਦृਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤੁ ਕਥਨੀਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ — ਜੋ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਵਾਂ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭੂਲੋਕਮਾਗਤੌ । ਏਕਚਿਤ੍ਤੌ ਮੁਨੀਭੂਤੌ ਵਿਚਰਨ੍ਤੌ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ, ਇੱਕ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੌ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਗ੍ਰੀष੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਾਗਤੇ । ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨृਪਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਸੰਜਯ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆਏ।
ਤੇਨ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮ੍ਮਾਨਿਤੌ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਰਹੇ।
ਵਾਰ੍षਿਕਾਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾ ਦੁਰ੍ਗਮਾਃ ਪਥਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਤ੍ਰ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਮੀਂਹ ਦੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਤੇ ਲਈ ਔਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟੌ ਮਾਸਾਂਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਸੇਤ੍ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਰ੍षਾਕਾਲੇ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਾਸੇ ਸੁਖਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਦੋਹਰੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਠ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਯਾਤਰਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਤਦਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਮਾਨਿਤੌ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੰਜਯ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਦਤੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ ਦਮਯੰਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਵਿਵੇਕਜ੍ਞਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਾ । ਸੇਵਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ਚ ਵ੍ਯਦਧਾਦੁਭਯੋਰਪਿ
ਵਿਅਕਤਿ ਸਮਝ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮੁਦਕਂ ਕਾਲੇ ਭੋਜਨਂ ਮृष੍ਟਮਾਯਤਮ੍ । ਮੁਖਵਾਸਂ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਂ ਯਦਿष੍ਟਂ ਤਦ੍ਦਦਾਤਿ ਸਾ
ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਮੁਖਵਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਮਨੋऽਭਿਲषਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨੁਭਯੋਰਪਿ ਕਨ੍ਯਕਾ । ਵ੍ਯਜਨਾਸਨਸ਼ਯ੍ਯਾਦੀਨ੍ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਨਪ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ, ਪੱਖੇ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਣ, ਸੌਣ ਲਈ ਵਿਛੋਣੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਸਜਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਂਸੇਵ੍ਯਮਾਨੌ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤੌ ਰਾਜ੍ਞੋ ਗृਹੇ ਕਿਲ । ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸਂਸ਼ੀਲਾਵਾਵਾਂ ਵੇਦਵ੍ਰਤੇ ਰਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ, ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਅਹਂ ਵੀਣਾਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਸਾਮ ਸੁਸ੍ਵਾਦਮਗਾਂ ਕਰ੍ਣਰਸਾਯਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਫੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਮਗਾਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਬਭੂਵ ਮਯਿ ਰਾਗਾਢ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸਾਮ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਕ ਲਗਾਵਾ ਆ ਗਿਆ।
ਦਿਨੇ ਦਿਨੇऽਨੁਰਾਗੋऽਸ੍ਯਾ ਮਯਿ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਗਤਃ ਪਰਃ । ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਮਨੋ ਜਾਤਂ ਸ੍ਪृਹਾਪਰਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ।
ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਭੋਜਨਾਦਿषੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਅਕਰੋਦਨ੍ਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸੇਵਾਭੇਦਂ ਰਸਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਪਰਵਤ ਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਨਾਨਾਯੋष੍ਣਜਲਂ ਮਹ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤਾਯ ਚ ਸ਼ੀਤਲਮ੍ । ਦਧਿ ਮਹ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤਕ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤਾਯਾਪ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤੇ ਪਰਵਤ ਲਈ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਸਨਾਨ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਹੀਂ ਤੇ ਪਰਵਤ ਲਈ ਛਾਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਯਨਾਸ੍ਤਰਣਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਮਦਰ੍ਥੇ ਪਰ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯਦ੍ਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਯ ਨ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਵਿਛੋਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਪਰ ਪਰਵਤ ਲਈ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਵਿਲੋਕਯਤਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰੇਮਕਾਰਣਮ੍
ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ, ਪਰ ਪਰਵਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਪਰਵਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਂ ਰਹਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਾਰਦ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਛੱਡੋ।'
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰੋਤਿ ਮੁਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਨੇਹਯੁਕ੍ਤਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।