ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਂ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਮੁਦਿਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ । ਤਤੋ ਨਾਗਾਹ੍ਵਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾ ਮੁਨੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਾਂਡਵ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਸਮੇਤ ਨਾਗਾਹਵਯੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਨਿਵਾਸਂ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੇਨ ਵੈ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ।
ਤਰ੍ਪਿਤਃ ਪਾਵਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ਜਿष੍ਣੁਨਾ । ਰਾਜਸੂਯਃ ਕृਤੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਦਾਹਂ ਮੁਦਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਉਥੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ; ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵਿਭਵਂ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਮਯਕृਤਾਂ ਸਭਾਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਤਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਦੁਰੋਦਰਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਲਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੰਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਵੇਦੀ ਸ਼ਕੁਨਿਰਨਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਜਃ । ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾ
ਮੰਦੇ ਜੂਏ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਖੇਡਿਆ, ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਰਾਜ, ਧਨ, ਤੇ ਯਾਜ਼ਨੇਨੀ ਸਾਰੀਆਂ ਗਵਾ ਕੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ।
ਵਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇ ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ । ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਦੁਃਖਂ ਮੇ ਜਨਿਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਨਾਰਦ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਦੁਃਖਾਤ੍ਮਕੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨਿਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਭ੍ਰਮੇਣੈਵ ਜਾਨਨ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੋऽਹਂ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸ੍ਤੇऽਮੀ ਕਾ ਮਾਤਾ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਪੁਨਃ । ਯੇਨ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਮੋਹਾਦ੍ਭ੍ਰਮਤੀਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ? ਮਾਂ ਕੌਣ ਹੈ? ਫਿਰ ਸੁਖ ਕੀ ਹੈ? ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਦਿਨ ਰਾਤ ਐਸੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਨ੍ਤੋषੋ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਦੋਲਾਰੂਢਂ ਮਨੋ ਮੇऽਤ੍ਰ ਚਞ੍ਚਲਂ ਨ ਸ੍ਥਿਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚੰਚਲ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਮੇ ਨਿਵਰ੍ਤਯ । ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਯਥਾਹਂ ਸ੍ਯਾਂ ਸੁਖਿਤੋ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ। ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਮੈਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਣ।
; ਦਮਯਨ੍ਤੀਵਿਵਾਹਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਮੇ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਮਾਮਾਹ ਚ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮੋਹਕਾਰਣਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਾ ਮੋਹਂ ਕੋऽਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਰੀਰਵਾਨ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਮੋਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਨਕਃ ਕਪਿਲਸ੍ਤਥਾ । ਮਾਯਯਾ ਵੇष੍ਟਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਭਵਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਸਨਕ, ਕਪਿਲ — ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਮਾਂ ਜਨੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਤ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਦੁਃਖਂ ਮਯਾ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਮਨੁਭੂਤਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ । ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਚ ਮੋਹੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਾਸਵੀਸੁਤ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਵਾਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਏਕਦਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦੇਵਲੋਕਾਨ੍ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਲੋਕਨਾਰ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤਂ ਖਣ੍ਡਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਪਰਵਤ, ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੌ ਸਹਿਤਾਵੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੌ ਤੀਰ੍ਥਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਚੌਕ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਪਥਂ ਦੇਵਲੋਕਾਤ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਚਲਿਤੌ ਸਮਯਂ ਚੇਮਂ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨ ਵੈ
ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਚਨ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ । ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਾ ਵਾਪਿ ਨ ਗੋਪ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਦਾਚਨ
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਆਵੇ — ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ — ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਲੁਕਾਉਣਾ ਨਹੀਂ।
ਭੋਜਨੇਚ੍ਛਾ ਧਨੇਚ੍ਛਾਪਿ ਰਤੀਚ੍ਛਾ ਵਾ ਭਵੇਦਪਿ । ਯਾਦृਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤੁ ਕਥਨੀਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ — ਜੋ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਵਾਂ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭੂਲੋਕਮਾਗਤੌ । ਏਕਚਿਤ੍ਤੌ ਮੁਨੀਭੂਤੌ ਵਿਚਰਨ੍ਤੌ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ, ਇੱਕ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੌ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਗ੍ਰੀष੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਾਗਤੇ । ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨृਪਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਸੰਜਯ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆਏ।
ਤੇਨ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮ੍ਮਾਨਿਤੌ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਰਹੇ।
ਵਾਰ੍षਿਕਾਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾ ਦੁਰ੍ਗਮਾਃ ਪਥਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਤ੍ਰ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਮੀਂਹ ਦੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਤੇ ਲਈ ਔਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟੌ ਮਾਸਾਂਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਸੇਤ੍ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਰ੍षਾਕਾਲੇ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਾਸੇ ਸੁਖਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਦੋਹਰੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਠ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਯਾਤਰਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਤਦਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਮਾਨਿਤੌ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੰਜਯ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਦਤੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ ਦਮਯੰਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਵਿਵੇਕਜ੍ਞਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਾ । ਸੇਵਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ਚ ਵ੍ਯਦਧਾਦੁਭਯੋਰਪਿ
ਵਿਅਕਤਿ ਸਮਝ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮੁਦਕਂ ਕਾਲੇ ਭੋਜਨਂ ਮृष੍ਟਮਾਯਤਮ੍ । ਮੁਖਵਾਸਂ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਂ ਯਦਿष੍ਟਂ ਤਦ੍ਦਦਾਤਿ ਸਾ
ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਮੁਖਵਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਮਨੋऽਭਿਲषਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨੁਭਯੋਰਪਿ ਕਨ੍ਯਕਾ । ਵ੍ਯਜਨਾਸਨਸ਼ਯ੍ਯਾਦੀਨ੍ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਨਪ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ, ਪੱਖੇ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਣ, ਸੌਣ ਲਈ ਵਿਛੋਣੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਸਜਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।